sirinAnne

2012'nin 2. Doğum Günü

2012-01-18T08:00:00.000+02:00

Geçen sene doğdu Zeynep bebek.

Anne babası ilk doğum günü için çok özendiler.

Davet etmek istedikleri yakınları çok olunca, evleri çok geniş olmayınca evlerine yakın bir kafeyi ayarladılar. Çok da iyi ettiler.

Zeynep bebek benim en üniversiteden en yakın arkadaşlarımdan birinin kızı olur. Arkadaşımın akrabalarının da bir çoğuyla tanıştığım için hepsini görmek benim için de güzel oldu. En gördüğümde çocuk olanların delikanlı olduklarını görmek yaşlanmışlığın ispatı olsa da. Güzel bir gün geçirdik sayende minik Zeynep.

Benim abi oğlum da çok eğlendi. Hayatının ilk çuval yarışını 6 yaşındaki bir kıza karşı kaybetse de.
Boyama yaptı, hopladı zıpladı. Harmandalı oynadı. Horon tepti.
Çok efendiydi.

Artık nişanında anca böyle bir organizasyon yaparız dese de anne babası, annesinin o kadar süre bekleyemeyeceğini tahmin ediyorum :)

O da 1 Seneyi devirdi

2012-01-16T08:00:00.000+02:00

Geçen sene doğumuna katıldığım arkadaşımı hatırlarsınız belki. İşte o haber, tıktık
10 gün kadar önce kutladık 1. yaş gününü minik kızımızın.

Ne çabuk büyüyorlar demekten başka bir şey yapamıyoruz akıp giden zamana karşı.

Allah hepsini sağlıklı bir ömür versin.

Çöp ama kıvırcık

2012-01-06T15:27:00.002+02:00

Oğlumun en yakın -tabi ki dedesinden sonra- arkadaşının yaptığı Ömercik resmi.
Saçları özenle yapılmış :))))

Tokyo

2012-01-02T08:00:00.000+02:00

Aslında gideli çok oldu -yaklaşık bir yıl kadar- ama yazmış 'fekat' paylaşmayı unutmuş olduğumu fark edip 'heman' paylaşıyorum. Bu zaman zarfında uzak doğu mutfağını tadabileceğimiz mekanların çokça arttığı da gözümüzden kaçmadı. Eskiden böyle miydi ama, ara ki bulasın :P

Aman da "suşiyi de pek severim. İki gün de bir yemezsem rahat edemem." diyemeyeceğim.

Güzel bir şey ama ben hamsi tavayı tercih ederim :)

Tokyo Restaurant Taksim'de çok hoş bir Japon restaurantı. Japon mutfağını denemek için iyi bir yer sanırım. Sahiplerinin aynı zamanda turizm şirketi de varmış. Japonya'dan Türkiye'ye getiriyorlar yemeklerini de İstanbul'da iken burada yediriyorlar Japonlara :) Bir rivayete göre 1700 küsur liraya tekabül eden bir miktara uçak dahil Japonya'dan geliyorlarmış. Türkiye'yi Ürgüp-Göreme'si filan dahil gezip tozup evlerine dönüyorlarmış.

Sumashi Jiru diye bir çorbaları var. Yediklerim arasında birtek bunu beğenmedim. Resmen yosun yiyorsunuz.

Sushi olarak Edo istedik. Soya sosuna bandırınca(!) oldukça lezzetli oluyor.

Yakisoba dedikleri makarnalarından aldık. Bu da iyiydi ama benim favorim Gyouza dedikleri Japon mantısı idi ki Japonya'ya gidersem ne yiyeceğime şimdiden karar vermiş bulunuyorum.

Tereyağlı mercimek çorbası, zeytin yağlı yaprak sarması vs. tabi ki çok daha lezzetli -tartışmasız- ama sıksık olmasa da değişik tadları denemekte fayda var. Tokyo restaurant bence çok pahalı. Bir sonra ki suşimi sanırım Japonya'da yerim :)

Ne diyim, Rabbim sushiyi yerinde yemeyi de nasip etsin :))

-Zemzem içerken yapılan bir duaydı ama buraya uydu-

2011-12-26T08:01:00.000+02:00

Geçen haftadan bir görüntü. Miniğim resim arkadaşıyla sanat başında..

Mutfakta Biri mi var?

2011-12-21T10:00:00.000+02:00

Benim minik zürafam bir su delisi.
Yaşıtlarının annelerinden duyduğuma göre hepsi su böyle. Bizim kinin balık burcu olması da işin katma değeri olabilir.
Su oynamaktan hiç sıkılmıyor. Ortalığı ıslatması ya da üstü ıslandığı halde oyundan vazgeçmemesi bizi sıkıyor o ayrı :)

Artık bu su oynama aşkını işe dönüştürmenin vakti geldi diye düşünüp akşam salata yaparken yeşillikleri, domatesleri Ömerciğe yıkatıyorum. Yıkıyor yıkıyor yıkıyor... İşi bitiyor ama su oynaması bitmiyor.

Babası gelene kadar oynaması konusunda anlaşıyoruz. Daha sonra yemek yiyeceğiz zira. Biraz mızıkçılık yapsa da bir şekilde ikna oluyor.

Yetiyor mu bu su faslı, hayır!!!

Şafak Vakti

2011-12-19T07:32:00.000+02:00

Bayramda iki şehir arasında yolculuk ederken otobüste izledik serinin ilk filmi olan Alacakaranlık'ı.

Bunun üzerine 3 hafta önce peş peşe Yeni Ay ve Tutulmayı da izleyip öncelikli derslerimizi tamamlamış olduk yani vizyondaki Şafak Vakti'ni izlemeye hazır hale geldik :)

Biz sevdik bu 4 filmi. Eleştirenler olsa da bence kurgusu da çekimi de çok iyi. Oyuncular da..
Baş roldeki Kristen Stewart çok güzel ama ben vampir kız Alice'e bayıldım.

Filmden önce Kristen Stewart ile Charlize Theron'un (işte güzel bu!) yeni bir filminin reklamı vardı. ''Snow White"!! Bence gidilmeli...

Şafak Vaktinin 2. bölümünü heyecanla bekliyoruz.

Maslak Kasırları

2011-12-07T08:18:00.000+02:00

İşte Maslak Kasrı hakkındaki İlk yazım

Bu pazar kış boyu havanın belki son sıcak oluşudur diye düşünüp soluğu Maslak Kasrında aldık. Dışardaki salıncak masalarda oturup kahvaltı yaptık.

Çok basit bir kahvaltı. Hafif üşümeli.
Evden çıkarken makas ve kesmek için karton istemişti bizim tıfılcan. Çok iyi akıl etmiş. Epey oyalandı kahvaltı esnasında.

Sonra tereyağları reçelleri tek tek açtı. Daha sonra da yumurtaları soymaya yeltendi ama sıcak geldi :)

Kahvaltıdan sonra uzun uzun gezdik kasırların bahçesinde.
Haremlik kısmını da ziyaret ettik. Harem bölümünü gezmek için ekstra 2,5 lira ödüyorsunuz girişte.
Burası Sultan Abdulhamid'in veliahtlık dönemini geçirdiği kasır. Haremlik bölümü şimdi ki villaların yarısı kadar.

Selamlık bölümü yani veliahtın ofisi ise gene gayet düz. Camdan bir seraya açılıyor.

Sultan Kayığında Bir Cüce

2011-11-29T10:36:00.001+02:00

İnternetteki fırsat sitelerinden almıştım 'Sultan Kayıkları' fırsatını.

Eylül ayında eşimin doğum gününde bir süpriz yaparım diye düşünmüştüm. Fakat şehir dışından misafirlerimiz gelince planlarım suya düştü.

22 Ekimde havanın güzel olacağını öğrenince hemen rezervasyonumu yaptırdım. Tabi bu sefer başbaşa olmayacaktık. Yanımızda minyatür insan da olacaktı. Oldu da.

Sultan Kayığında bir şehzade(!)

Haliç Kongre Merkezinin önünden kalktı ve bütün Haliç'i gezdirdi.

Fonda Klasik Türk Musikisi gayet hoştu.

Türk kahvesi ikramları da olsa bence güzel olurdu. Ot gibi boş boş gezdik işte :)

Bizim şehzade tabi ki durmadı. Bir oraya bir buraya. Sultanın da olsa nihayetinde 'Kayık', yani tehlikeli. Neyse başımıza bir hal gelmeden indik kayıktan.

Çivili Tahta

2011-11-17T12:34:00.000+02:00

Arkadaşımdan ödünç aldığımız çivili tahta ile çalışmamız 13.10.2011 tarihine ait.

İlk başta sevdi.

'Uzun takıcam'

'Kare oldu'
'Üçgen oldu'

gibi ilgi ibareleri kullandı fakat çok da uzun süre durmadı başında.

Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi

2011-11-15T11:20:00.000+02:00

Bayramdan önce gidebildik aslında çoktandır gitmek istiyordum fırsat bulamıyorduk. Baharın ilkinde gidilse daha güzel olacakken biz sonunda gittik. Tabi ki doğa, her mevsim güzel.

Senelerce oralarda yaşadım. O otobanı kullandım hiç girişini fark etmedim. Şaşılacak kadar şehrin göbeğinde. Otoban çevresini böyle değerlendirmek ne kadar güzel bir fikir. Ataşehirliler çok çok şanslı.

Otobandaki yoncayı altgeçit-üstgeçit yaparak birbirine bağlamışlar. Çok da iyi etmişler. Tek sorun otoban trafiğinin yoğun sesi. Öyle güzel bir alan ki sese de katlanıyor insan.

İçerde su dahi satılmıyor.

Biz kahvaltılıklarımızı alıp orada yaptık. Sonrasında Keşif Bahçesinde vakit geçirdik ve akabinde de Botanik Bahçesini keşfedebildiğimiz kadar keşfettik.

Tıbbi bitkiler de yetiştiriliyordu. Benim bildiğim otoban kenarlarında otların, sebzelerin yenmemesi gerektiği. Bu kadar yoğun trafiğin işlediği bir yerde nasıl oluyor da tıbbi bitki yetiştiriliyor anlayamadım. Bunu araştıracak da vaktimiz yoktu.

Hava biraz serin olsa da oğluş çok eğlendi.

Bayramdan geldik..

2011-11-11T14:41:00.000+02:00

Yazamadım işte.

Ne diyecektim...

Allahtan rahmet dileyecektim.

Faşistsiniz diycektim. Acı çeken varken 'Oh olsun' diyebiliyorsunuz diycektim.

Öbürlerine de faşistsiniz diycektim. Akın akın yardım gelirken biz-siz diyebiyorsunuz diycektim.

Elbette her musibetten alınacak ders var diycektim.

İşte diycektim, herşeye rağmen kardeşiz biz diycektim.

Diyemedim. Değmez dedim.

İnşallah bundan sonra değer.

--------------------------------------

Bayramı da atlattık. Biraz hasta olsuk. Öksük ve hapşuruk olduk. Soğan suyu içiyor bıdığım.

Annane babanne evlerini fethetti geldi. Her cümlesinde aşık etti kendine. Bol bol çikolata yedi. Çok çok şımardı.

Böyle böyle bir bayram da geçti gitti. Daha nice bayramlara hep birlikte, sağlıkla inşallah.

Annecim yıllık izin kullandığı için ben de işte değil evdeyim oğlumla.

Böyle hastayken nasıl annesini istiyor insan. Allah eksik etmesin.

Hasta da olsam, hasta olan bebeğimin annesi olarak mercimek çorbam hazır uyansın karşılıklı içeceğiz :))

Sevgiler..

Yeter!!

2011-10-22T08:23:00.001+03:00

Oğlumun doğumdan az önce başladım blog tutmaya.

Onunla değişen hayatımızın notunu tutmaktı amacım.

Ama hayatımızı etkilen sadece gezme tozma, yeme içme değil ki.

Gündemdeki bir seçim de bir suikast de terörist bir saldırı da not düşülmesi, unutulmaması gerekenlerden.

Çarşambayı da unutmayalım istiyorum. PKK'yı 40 senedir unutmaya çalışıyoruz sanki.

Koca Türk devleti, şanlı Türk ordusu 40 sene 3-5 çapulcuyla baş edemedi. İnanın ben bunu yazmaya utanıyorum. Gücü elinde olanların halini düşünemiyorum. Evet 3-5 çapulcu ama arkasında şu devlet var şu güç var vesaire... Ne olursa olsun ordumuzun gücüne güvenim tam. İstenilseydi 40 sene değil 40 ay bile sürmezdi bu hainlerin icabına bakılması.

Demiyorum ki açılım filan olmasın. Bu 10 yıllık mesele olsaydı "yüz verdik astarını istiyorlar" derdik belki. Fakat 40 yıllık mesele. Öncesinde görülmek istenmeyen bir ırk var ortada. Ezilme de hor görme de var belki daha ilerisi de var. Hiç birşey sebepsiz değil elbet. Ama ne olursa olsun hiç birşey de vatan hainliğine sebep değil. Bu adamlar gerçekten Kürt halkın haklarını savunsalardı doğunun gelişmesini insanlarının daha iyi şartlarda yaşayabilmesini isterlerdi. Yıllarca insanlar doğuya gidemedi. Mesela Antalya kadar turisttik olsun isterlerdi. Gibi gibi gibi..

Evet zulm görülmüştür, evet Diyarbakır ceza evi PKK'lıları yetiştirmiştir türlü işkencelerle. Fakat ülkem değişiyor. Bu değişim en çok da Kürtlere yarıyor görünüyor. Kürt kardeşim de bir çok şeyin farkında fakat hala nasıl oylarını veriyor anlayabilmiş değilim.

Olan ana kuzularına oluyor. Bari pisipisine ölmeseler bari operasyon yapılıyor da çarpışarak ölüyor olsalar.

Bu son olsun, 24 şehidimiz vesile olsun da kökü kazınsın bu canilerin. Ve artık piyon gibi "gelin vurun, bizim burda ölsünler diye ana kucağından baba ocağından kopardığımız yiğitlerimiz var" şeklinde karakollarda bekletilmesinler. Parası mı yok bu devletin o bölgedeki karakolları kale gibi yapmaya. Eğer yoksa söyleyin...

24 değil 24000 can veririz yeter ki güvenelim..
Verilen canlar yeter dedik, ama terörist anlamadıysa anlayacağı dili de kullanacak tabi ki asker.

Ve şehitlerimize:

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!

Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.

Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,

Sana âguşunu açmış duruyor Peygamber.

Allah millete sabır ve basiret versin.

MutfakPark

2011-10-10T08:00:00.001+03:00

Eskiden bu bölümde baharatlarımız, tuz, şeker, çay-kahve, vs. bulunuyordu. Ne zaman ki bizim minik emeklerken bu dolabı açmaya başladı, biz de herşeyi üst raflara kaldırdık. Bir ara kendi tencere tavasını koyduğu oldu. Geçen günse katlı otopark halini almış gördük, ben akşam yemeğini hazırlarken.
İyi fikir..

Brezilya Gezi Notları 3: Rio De Jenario

2011-10-03T08:00:00.026+03:00

Brezilya notlarımı tamamlamak istiyorum hayırlısıyla:) Önce ramazan sebebiyle bloga pek bakamadım sonra da araya giren başka şeyleri not düşmek istediğim için Rio notlarım eksik kaldı. Kaldığım yerden devam ediyorum.

Foz'daki son saatlerimizi oteldeki kahvaltımızın ardından koştur koştur havaalanına giderek ve 9:30'daki uçağımıza yetişmeye çalışarak geçirdik. O çoşkun suları bir de havadan izledik. Ve yüksek bir ihtimal dünya gözüyla tekrar o şelalerin sularında ıslanamayacak olmanın verdiği hüzün kapladı içimizi. Ömrümüz, zamanımız ve sağlığımız el verirse ilerde çoluk çocuksuz ya da büyümüş çoluk çocukla tekrar gelme şelalerin altında botla da sırılsıklam olma ve dahi amazonları da gezme isteğimiz olsa da koca dünyada görülecek o kadar yer varken tekrar gelir miyiz bilmem. Bildiğim fırsat olursa gelmeye değer.

11'de Brezilya'nın en meşhur şehri Rio De Jenario'ya vardık.

Uçaktan inip bagajlarımızı aldığımız yerin hemen karşısında 5-6 tane yan yana banko, ve bankolardan kafaları uzatmış bağrış çağrış "taksi taksi.." diyen tipleri görünce bir afalladık. Sanki bunları alttan biri oynatıyor bunlar insan değil de kukla mı yoksa dedirten bir görüntü hayal edin. Henüz cebimizde paramız da olmadığı için bu arkadaşları es geçtik. Havalanında euro bozdurma gafletine düşüp 12 realimizden olduk. Bu noktada gene bankolar ve kukla adamlarla karşılaştık. Ve bizi otele 80reale götürecekleri öğrendik. Teşekkür edip ilerlerken başka biri taksi isteyip istemediğimiz sordu. Ona adresi söyleyince 75 real dedi. Ve bu vatandaşla anlaştık. Normalde kimsenin tavsiye etmediği şekilde bağımsız çalışan birinin taksisine atladık. Bu tip şeyleri müthiş tehlikeli anlatıyorlar internetteki Rio'dan bahseden siteler, haberiniz olsun :)

Tünellerin birinden çıkıp birine girerek 12:30 gibi otelimize vardık. O kadar çok tepe var ki bu şehirde tünellerin bu kadar bol olması gayet normal. Yarım saat kadar odamızın hazırlanmasını bekledik. Bu esnada ben gezi planımız çıkarmakla meşguldüm. Resepsiyondaki kıza sordum bazı şeyleri. Mesela yarım günde önce Botanik bahçesini ardından da Tujica ormanını gezeriz diye düşünmüştüm. Tujica'ya yalnız değil de turla gitmemizi tavziye etti. Botanik bahçesinin ormanın bir kenarında olduğunu ve Corcovado tepesine çıkarken de ormanı tırmanacağımız sebebiyle Foz'da da yeşile bol bol doymamızdan dolayı Tujica'yı programdan çıkarttık.

İlk günümüzün ilk durağı Botanik bahçesi oldu. Minik kuşumuz yolda uyuyunca ormandaki (buraya bahçe değil orman demek daha doğru zira bu kadar dev ağaçların olduğu bu kadar büyük bir yere bahçe demek doğru ifade değilmiş gibi geliyor insana) gezimize babasının omzunda başladı. Eğer benim karnım acıkmış olmasaydı ve çocuk gibi eziyet edip kafeteryasında oturmaya kalkmasaydık daha uyurdu yavrucak. Kruvasan lezzetli olduğu kadar pahalıydı da :)

Okul gezisiyle gelmiş öğrenci çocuklar sardı etrafımızı. Bize "turist misiniz" die sordular :) Ömerciği ve saçlarını sevdiler. Bizim ki de yeni uyandığı için kuzu modundaydı, tam sevmelik. "Evet turistiz" ne komik :) Bana Brezilya'da herkes turist gibi geliyor ya neyse. Şablon bir tip olmadığı her tipten her renkten insan olduğu için belki de.

Kuzu modundan kaplan moduna geçmesi pek uzun sürmedi tıfılcanın. O yeşillikte tabi ki alabildiğine koşmak istedi. Koşsun zaten sorun yok ama su kanallarına çok yaklaşmasın dimi ama :)

Bu müthiş yere gelip daha uzun süre zaman ayırmak isterim bir sonra ki seferde. Ne zaman geleceksem :D

16:20 gibi ayrıldık Botanik bahçesinden. Hedefimiz Rio'nun ve dahi Brezilya'nın hatta güney amerikanın sembolü Christo Retendor, dev İsa heykeli. Bu saatte gidersek Rio'yu hem gündüz hem de gece seyretmiş oluruz diye düşündük. Yolu uzatan otobüse bindiğimiz için Rua Cosme Velho'ya yani heykelin bulunduğu Corcovado tepesine tırmanan trenin kalktığı caddeye vardığımızda hava artık kararıyordu. Otobüsten inince yanımıza gelen taksici trenin yeni kalktığını ve bir sonraki trenin yarım saat sonra kalkacağını eğer istersek bizi götürebileceğini söyledi. Allah'tan saflık yapıp binmedik. 10 dakka sonra tren kalktı :))

Kişi başı 36real bilet parasını da not düşelim. 20-30 dakika süren yolda hava tamamen karardı. Trenden inince önce bir asansöre sonra da iki defa yürüyen merdivene binerek İsa'nın eteklerine ulaşılıyor. Tren yolculuğumuz sırasında Brezilya'lı bir adama Ömercik "Amaan sen de" demeyi öğretti :) Adama anlamını da söylemek gerekti tabi ki. "Anyway gibi birşey" dedik. Daha iyi bir fikriniz var mı?

Yukarda manzara şahane. Rio ayaklarımızın altında. Tabi henüz neresi nedir hiç bir fikrimiz yok. İspanyol bir profesör bizden fotoğrafını çekip daha sonra mail atmamız istedi. Daha sonra profesyonel makinasını suya düşürmüş olan Etonya'lı bir fizikçi uyduruk makinasıyla bir türlü güzel bir kare çekemeyince biz teklif ettik kendi makinemizle çekmeyi, çook memnun oldu. İsa'nın eteklerinde çok sosyal bir gece geçirdik. Otele dönüşü otobüsle yapmayı planlıyorduk fakat gece oluşu ve açlık sebebiye taksiyle döndük. Gitmeden önce Brezilya bilhassa da Rio'nun ne kadar tehlikeli olduğunu özellikle geceleri hiç tekin bir yer olmadığını o kadar çok okuduk ki o ilk gece dışarda olmak bizi biraz rahatsız etti.

Akşam yemeği için önce Copacabana'da restoran aradık tabi fazla uzaklaşmadan. Sonra paralelindeki arka caddeye geçtik Frontera diye içersi oldukça loş olan pub nevi bir yere girdik. Ve içerde bir türkle karşılaştık. Bize buralarda pek domuz yenmediğini sadece şarap soslu yemekler olabildiğini onu da koyu renk sosundan ayırabileceğimizi söyledi. Muhterem Brezilya'lılar pek ingilizce bilmedikleri için Türk'ün yardımı oldu yemek seçimimizde.

Ben Margarita pizzamdan tabi ki şaşmadım. Eşim de kilo ile alınan reyondan balık ve pilav aldı. Ufaklık yolda "pabuu" istediği için.

Ertesi gün kahvaltı sonrası Pao de Açucar (Sugar Loaf) gezimiz için 583 numaralı otobüse bindik. Halbuki googlemap bize 511'e binmemizi söylemişti. 583'ten indikten sonra 15 dakika kadar yürümek zorunda kaldık. Şehir gezisi böyle olur tamam ama enerjimizi iktisatlı kullanmalıyız.

Tepeye dev teleferikle çıkılıyor. Önce alçak olan tepede iniliyor. Başka bir teleferikle yüksek tepeye çıkılıyor. Burası Corcovado'dan sonra ikinci en güzel manzanın olduğu tepe.

Aşağıya inince Centro'ya nasıl gideceğimizi sorduk sanırım 170 numaralı otobüse binip tiyatro binasının şekerdenmiş gibi görünen kubbelerini görünce indik. Ve maraton başladı. Çok kalabalık caddeleri, bizim Eminönü - İstiklal karşımı sokaklarıyla Cenro gezilmeyi bekliyordu. Kiliseler dışında tarihi binaları sadece dışardan gezdik.

Her kiliseye girmeye çalıştık. Hemen hepsinde bir ayin bir bişey vardı. Ve buradan da anladık ki Brezilya'lılar oldukça dindarlar. Akımlardan etkilenmeden katolikliklerini sürdüre gelmişler. Se meydanındaki Se Katedrali'ni ziyaret etmek için meydandan bir asansörle yukarı katedralin avlusuna çıktık. Binanın içi tıklım tıklım insan doluydu. Ayin bitişine denk gelmişiz. Duasına yetiştik galiba :)

Dışarda bazı kadınlar nikah şekeri formunda kurabiye tarzı birşeyler satıyorlar. Bir görevli içerde dualar bitince kutsal sayılan suya bulanmış fırça gibi birşeyi etrafa serpiştiriyordu.

Katedralin tam karşısında taze meyvesuları satan büfeler oldukça güzel. Yiyecek olarak da aparatif atıştırmalık alınabilir. Burada meyvesuyuna suco deniyor. Ülke adım başı suco'cu. Se meydanındaki büfelerden birine girip açai-muz, hindistan cevizi-ananas ve yanında da kek aldık. Koca dilim keki yiyeyene kadar canımız çıktı. İçeceklerden de denenebilir ama biz açai-muz karışımını beğenmedik. Çok katıydı. İçmelik değil de kaşıkla yemelik sanki. Fakat ananas-h.cevizi ise çok güzeldi. Tavsiye edilir. Ayrıca bu ülkede kek-pasta türüne düşkünlük var. Seyyar satıcılar da bile bol kremalı çeşit çeşit pastalar var. Sugar Loaf'dan otobüse yürürken bir kadın evde yaptığı bir keki kalıbının içinde kesmiş sokakta satıyordu. Ve gerçekten nefis görünüyordu. Güvenip de alamadım Katedralin karşısındaki kafede kek görünce hemen atladım :) Eminim kadının ki daha güzeldi.

Ara sokaklarda dolanıp birkaç kiliseye daha girip çıkıp iyice yorulunca soluğu meşhur Confeitaria Colombo kafesinde aldık. Cezbedici, büyük, tarihi bir kafe. Mutlaka uğranmalı en azından kahvesinden içilmeli. Biz de öyle yaptık. Zira kekten sonra...

Bu moladan sonra sırada Santa Teresa vardı. Nasıl giderizi sorduk. İngilizce bilmiyorlar ama çok yardımcı olmaya çalışıyorlar. İçerde çalışan bir kadın dükkanından çıkıp tarif etmeye çalıştı. Avrupa'da çok zor rastlanır böyle insanlara. Bir minibüscü de bütün varlığıyla bize sarı tramvayın kalktığı istasyonu tarif etti. Tam istasyona geldik ben arka tarafta bir kilise daha gördüm. Onu da gezmek için bütün caddeyi baştan başa kat ettik. Kilise ortada yoktu :) Tekrar istasyona geldiğimizde neyseki tramvayı kaçırmamış olduğumuzu görüp yorgun ama mutlu olduk. Burada bir süpriz bizi bekliyordu. Dün akşam bizim oğlanın söyle söyleye "aman sen de" demeyi öğrettiği adamın arkadaşları olan karı koca tramvaydaydılar. Bizi görünce çoook şaşırdılar. Tanrım dünya ne kadar küçük. Bence hiç de şaşılacak birşey değildi. Burda herkes turistti(!) ve gezilecek yerler belliydi. (Olur mu canım Rio koca bir şehir ve çook kalabalık) Tekrar karşılaşmak an meselesiydi.

Tramvay hareket etti ve Santa Teresa turumuz başladı. Bu tramvay gezisi sahiden de bir tur vazifesi gördü. Geze geze yukarı kadar çıktık ve hiç kimse inmedi. Tekrar iniş için bilet parası toplandı ve geze geze indik :)

Santa Teresa eski evlerin olduğu tarihi bir semt. Portekiz sosyetesi Brezilya'ya ilk geldiğinde buraya yerleşmiş. Tramvaydan inip sokaklara dalmak isterdim. Hem çocukla gözümüz yemediği için hem de istasyondan hareket ettikten sonra tramvaya binen yolculara yer kalmaması ve yeni yolcuların tramvaya tutunarak yollarına devam etmeleri sebebiyle cesaret edip de tramvaydan inemedik. Carioca metro istasyonuna kadar yürüyüp metroyla otelimize döndük. Akşam yemeğimiz olan soğan çorbası ve makarnayı otelde yedik. Sonra çıkıp marketten muz, su filan aldık.

Ertesi güne tam olarak ne yapacağımızı bilmeden başladık. Tujica Ormanını listemizden çıkartmıştık. Tropikal adalara gitmeyi planlıyorduk. Resipsiyondan her sabah 7'de kalkan tur olduğunu öğrendik. Gece 21'de otelde olunuyormuş. Bütün gün sürecek bu gezi hiç de cazip gelmedi. Bilgilenmiş bir vaziyette Copacabana sahilinden Ipanema istikametinde yürümeye başladık. Copacabana kumsalı o kadar güzeldi ki mayolarımızı unuttuğuma birkez daha hayıflandım. (Daha önce söylemiş miydim mayoları almayı unutmuşum!!!) Kumsaldan memlekete dönerken biraz kum getirmeyi planladım. İrmik gibi şahane kumu vardı Copacabana'nın.

Bir de gündüz gözüyle İsa heykelini görelim, artık neresi nedir biliyorken bir daha izleyelim Rio'yu diye düşünüp tekrar Corcovado tepesinin yolunu tuttuk. Cog Train istasyonunda bir adam yanımıza geldi. Meşhur mücevher firması H. Stern'in bir görevlisiymiş elimize birer kağıt tutuşturdu. Bir de kolye ucu hediye etti. Müzeyi ücretsiz gezip daha sonra yine ücretsiz olarak otelimize kadar bırakacaklarını söyledi.

Yukarda manzara yine müthişti. Allah'tan şansımıza iki sefer çıktık ikisinde de sis yoktu. Pırıl pırıl bir hava vardı. Hem gece hem gündüz. Sis olduğu zaman sisin geçmesi saatleri bulabiliyormuş. Hafif bir sis olsa sonra kaybolsa güzel olur aslında.

Aşağıya inmeden önce bir tanıtım standından Botofago Shopping'in broşürünü aldık. Nasıl gideceğimizi öğrendik. Aşağı inince 584 numaralı otobüse bindik.Biraz acele edip erken indik aslında otobüs tam önünde duruyormuş. Bu arada iyice huysuzlanan minik sincap babasının kucağında uyuya kaldı. Alışveriş merkezini geze geze en üst katına çıktık. Ve buradan şahane Pao de Açucar manzarasına karşı pizza yiyebileceğimiz Tiramisu'nun balkonuna oturduk.

Tam garson pizzamızı keserken ufaklık uyandı. Fakat o mahmurluğunu atana kadar biz pizzayı bitirip hesabı bile ödedik. (Vicdansız ana-bana!!!) İçeri girip resimlerinden pilavlı menüler olduğunu gördüğümüz bir yerden sadece pilav istediğimizi zar zor anlatabildik. Ömercik koca pilavı hapur hupur yedi. Sarmısaklı pilav, iğğ!!

Sonra Starbucks molası verdik. Vitrinde bordo bir elbise gördüm ve bir deneyeyim dedim. Bu Brezilya'lı hatunların vücut yapısı bize uymadığı için pek şans vermedim kendime. Ama sonunda Brezilya hatırası bir elbisem oldu :)))

Botofago Shopping'den Ipanema'ya giden bir otobüse bindik. Jardim Alah civarında indik. Allah'ın bahçesi demişler ne alakaysa pek bi numarası olmayan, Brezilya için çok sönük olan bu bahçeye. Ipanema'dan Copacabana'ya doğru yürüdük. Buranın kumsalı Copacabana kadar güzel değilmiş gibi geldi, ya da akşam oldu :)

Yürümekten vazgeçip taksiyle otele gidip az bir istirahatin ardından Copacabana sahiline indik. Sahil boyu hediyelik eşya satıcılarının kurduğu tezgahları gezdik. Eşimin yanına az para alması sebebiyle pek bir şey alamadım. Halbuki güzel takılar vardı. Brezilya yarı değerli taşların bolca bulunduğu bir ülke. Neyse biraz kavga edip meyve suyu (Sahilde bolca suco'cu var. Yeşil hindistan cevizlerine pipet takıp satıyorlar. Ben de onu hayırlı bir şey zannettim, alakası yok) ve kek atıştırması yapıp otele döndük :))

Ertesi gün kahvaltının ardından yine plaja gittik. Plajda sürekli seyyar satıcılar dolanıyor. Kimi copacabana'nın simgesi olan kaldırımların desenlerinin olduğu pareolardan satıyor kimi çocuklara kova-kazma seti satıyor kimi de başka şeyler. Biz de kuma oturmak için kullanmak üzere o pareolardan edindik. Ömercik de aldığımız kovaya kum doldurup kafasından aşağıya boşaltarak vakit geçirdi. Biraz denize soktuk, nasıl sevdi. Çok dalgalı olmasına rağmen tutmasak atlayacak çılgın sulara.

Odamıza gidip üst-baş değişikliği ardından tekrar dışarı çıktık. Otobüsle Rio Sul'e (bir başka alışveriş merkezi) gittik. Ömercik babasının kucağında uyurken biz de herzamanki gibi pizzamızı yedik :))) (Bu artık bir klasik) Fazla gezmeden eşimi türlü numaralarla ikna edip Centro'ya giden bir otobüse atladık.

Elimizdeki haritayla sonunda katedrali bulduk. Daha önceki Centro'ya gelişimizde önünden geçer çok katlı otopark zannettiğim katedral. O zaman vakit ayırmak istememişti eşim ama işte bu sefer içini gezebildik. Dışı gibi sevimsiz değil farklı bir kiliseydi. Beğendim. Sonra metro istasyonuna kadar yürüdük. Metroda kırmızı hata bindik. Bu sırada yağmur bulutları Rio semalarını sarmaya başlamıştı. Metrodan her zaman indiğimiz duraktan bir durak önce indiğimizde yağmur baya ıslatmaya başlamıştı. Yürüyerek Copacabana'ya indik.

Çok hızlı adımlarla Arab adındaki restaurata yürüdük. Bu arada da ıslandık tabi ki. Eşim de her zamanki gibi bana söylendi. "Arab" diye tutturduğum için. Pizza dışında bişeyler yemek istedim ne var yani. Çok güzel oldu. Dönüşte yağmurdan dolayı sahildeki satıcılara uğrayamadık ve ben yine magnet alamadım.

Son günümüzün sabahı Copacabana'dan güneşin doğuşunu seyretmek için erken kaltık güya ama güneş bizden daha aceleci çıktı. Son günümüzü yine Copacabana ve Ipanema yollarında dolaşarak geçirdik. Sörfçüleri izledik. Bir gün doyasıya yüzebilecek teknik donanıma sahip bir vaziyette bu plajlara gelebilmeyi umarak ayrıldık bu kumsallardan. Sonra da odamızdan eşyalarımızı alıp havaalanına gittik. Rio'dan Sao Paulo'ya döndüğümüz uçakta oğluşum tüm seyahatte yapmadığı kadar huysuzluk yaptı. O 1 saatlik yolu işkenceye çevirdi. Neyse ki 1 saatti... Sao Paulo'da havaalanında gayet rahattı o eziyeti yapan bir başkasıydı sanki. Türkiye'ye dönüş uçağımız gece geç saatte olunca uçakta uzunca bir süre uyudu.

Başımıza bir hal gelmeden, oğlumuz bir kaza geçirmeden yurda dönmenin verdiği huzurla yeni tatil planları yapmaya başlamıştık havaalanından evimize gelirken.

Hiç de anlatıldığı gibi tehlikeli gelmedi Brezilya bize. Türkiye'deki gibi davranmak yeterli zannedersem. Ben saat ve alyans dahi götürmemiş tim yanımda bence gereksiz bu kadarı. Ya da bize kötü bir olay rastlamadı. Gene de temkinli olup tamamak da fayda var belki de. Çocukla uzun yol çok mesele değil. Bizim ki en kısa yolda yaptı yapacağını. Tabi ki çocukla gezmek ama çocukla hayat zaten hiç bir zaman çok kolay değil ki. Allah sağlık versin de ne yapalım.. Gezelim :))

Çok ayrıntılı Brezilya gezi notlarım burada son buluyor. Siz de bizimle gezmiş kadar olmuşsunuzdur herhalde.

Haftasonundan

2011-09-29T09:48:00.001+03:00

Yeni hafta eskirken geçen haftasonunu not düşmek bugüne kadar sarktı işte. İşini gücü halledip, çoluk çocuğuyla yakıynen ilgilenen ve dahi blogunu da hiç ihmal etmeden hemen hergün yazabilen arkadaşlarımı takdir ediyor ayakta alkışlıyorum.

Pazar günü eşimin doğum günüydü. Resimdeki hediye sepetini hazırladım yaklaşık iki haftada. Bence güzel oldu kendisi de kesinlikle böyle birşey beklemiyordu. Sepeti de benim işime yarayacak :) Bu da kısa günün ya da iki haftanın karı :)

Hafta sonu oldukça yoğundu. Misafirlerimiz vardı. Çok güzel gezdik. Yorulduk ama ne yapalım..

Pazar sabahı kahvaltı için Maltepe sahildeki Ünlüer Gurme'deydik. Kesinlikle tavsiye ediyorum kahvaltısı ve bahçesi çok hoş. Özellikle çocuklar için kocaman bir park olması ve bizim masamızının da parkın hemen yanıbaşında olması bize çok rahat ettirdi. Çok kalabalıktı. Masalar daha sakin yerleştirilse daha iyi olurdu. Ama talep de çok olunca biraz da mecburlar. Çalışanları da ikramları da gayet güzeldi.

Tatilden sonra

2011-09-12T15:54:00.006+03:00

Sabah erken kalmak
İş başı yapmak
Uykun gelmişken vur kafayı yat yapamamak

Çok gıcık!!!

Güzel, şen şakrak, Süleymaniyeli, Bayezıtlı, Sultan Ahmetli, iftarlı, sahurlu, davetli, davetçi,...
bir Ramazan daha bitti gitti.
Seneye tekrar hep birlikte, daha güzel daha feyz dolu bir Ramazan'a kavuşmak nasip olur inşallah.

Sonrasında uzuuun bir tatil.
Önce bayram için memleketlerin ziyareti akabinde 1 haftalık yıllık iznimizi Akçay-Altınoluk arasında yiyip tüketme.
Gayet iyi geldi hem bize hem tıfılcana.
Denize girdi babasının kucağında olsa da. Kumsalda yaptıkları havuzu suyla doldurmak için defalarca su taşıdı kovasıyla, bir türlü su dolmadı hey hat! :)
Denizden sonra ılık küvette keyif yaptı.
Çok çok yaramazlık yaptı.
Çoook şımardı.
Gece yarısına kadar parkta kaldı. Sonsuz defa kaydı kaydıraktan. Arkadaşlar yaptı kendine bilhassa kız. Sarıla sarıla geziler parkta, el ele kaydılar. Aralarındaki ilişki abla-kardeş nevi midir acaba :)

Dönüş yolunda şehitliğe uğradık. Tabi ki bir şehitliği ziyaret etmek yetmedi ama vaktimiz ancak bu kadarına el verdi. Gecenin bir vakti Tekirdağ'a uğrayıp köfteyle karnımızı doyurduk. Ve nihayet sonunda evimize ulaştık.

Ayrıca Altınoluk civarında gezilecek yerleri not düşmek isterdim. Gitmeyi düşünenler için ve seneye tekrar gitmek nasip olursa unutmamak adına. Vakit olursa en azından bu sene keşfedebildiğim yerleri not ederim belki.

Krizler Haftası

2011-07-29T23:52:00.004+03:00

Genelkurmaydaki gelişmelerden bahsetmiyorum.

Zira bence mühim değil.

Bu hafta zor bir hafta oldu.

Eşim yurt dışında, annem memlekette. Ben işten mecburen izinliyim ki oğlum yavruma bakabileyim.

Hafta içinden önce başladık gezmelere.

Cumartesi 4 aylık kadar olmuş bir bebişi görmeye gittik bir gurup arkadaşla. Ve mükemmel geçti diyebilirim. Oğlum biraz meraklı davransa da ev eşyalarını karıştırmaya çalışsa da herşey sınırlarında kaldı ve herzamankinden çok daha usluydu.

Pazar kahvaltıya misafirlerimiz vardı. Kendinden 9 ay büyük arkadaşını oyuncaklarını paylaşmadığı için ağlattı. Fakat gene de bu çok büyük bir problem değildi sonrasında güzel anlaştılar ve hala daha kızın adını sayıklıyor.

Pazartesi kahvaltıdan sonra boyama yaptı. Parka gitmek istedi. "Hava ısınmadan dönmemiz lazım" dedim "pamam" dedi.

Hava da bulutlu olunca uzun uzun sallandı, kaydı. Eve dönerken başka bir park daha gördü "tamam ama 1 kere kayacaksın" dedim. Ben de hemen yanındaki spor aletlerine yöneldim. Kaymak yerine o da spor aletleriyle oyalandı sonra da eve döndük. Meyve yiyip bir güzel uyudu. Tam 2,5 saat. Bu ekstra güzel bir durum. Zira 1-1,5 saat anca uyur bizim bızdık.

Akşam da babası gelince dışarı çıktık.

Salı sabahı babasını uğurladık ve ardından kahvaltıya misafirlerim geldi. 6-7 aylık bir de bebek. Oyuncaklarını taşıdı ona. Uyandıktan sonra da parka gittik. Gene sorunsuz bir gün geçirmiş olduk.

Çarşamba sabah kahvaltıya İKEA'ya gittik. Kahvaltı yaparken oynadı oyun alanında. Sorun yok..

İKEA'yı gezerken bezini değiştirmemiz gerekti ve bebek odasına gittik. İşimizi bitirdikten sonra odadan çıkmak istemedi. Neymiş, ordaki lavaboda su oynayacakmış. Dışarda bekleyenler olduğunu fark edince dışarı çıktık fakat çılgınca ağlamaya devam etti. Anlattım işte işimiz bitti, bizim evimiz değil, başkalarının sırası.. vs. En sonda gel girelim dedim bu sefer içerde biri var diye girmek istemedi ama ağlamayı da kesmedi. Bu arada uykusu da gelmişti. Sonra birşekilde birlikte geldiğimiz arkadaşımın yanına gitmeye ikna oldu ki bir baktım yere uzanmış. Bıraktım onu orda kenarda bekliyordum ki. Bir amca geldi "kalk bakalım burda yatmak yasak seni şöyle kenara alalım ceza verelim vs vs vs" deyince kalktı elimi tuttu. Eve giderken arabada hemen uyudu. Eve değil arkadaşıma geçtik. Tabi hemen uyandı. Arkadaşın evinde sersem sersem oraya buraya çarpınca gel uyuyalım dedim. Yattık yanyana ama kıpır kıpır uyuz uyuz hareketler yapmaya başladı. Kızdım ve kalktım..

Perşembe arkadaşla dışarda gezdik. Kıtalar aştık. Yemek yemiş arabaya dönyorduk ki trafiğin hızla aktığı bir yerde elimden tutuyor fakat arka arka yürüyordu ki ayağıma dolandı neredeyse düşüyorduk. Çook fena kızdım. "Burda oyun yapılır mııı" diye bağırıp çağırdım ve hafif birşekilde kaldırıma attım çocuğu. Ne gereksiz bir çıkıştı Allahım!!! Sonra köpek gibi pişman oldum ama ne fayda. Zira o sadece oyun yapıyordu ne bilsin doğru yerde mi yanlış yerde miydi. Arkadaşım da "Sen kızıyorsun ama senden korkumuyor. Sana güveni tam maşallah" dedi. "Bu manyak bazen böyle oluyor ne yapalım idare edicez" diyor bence dedim :)

Geldik bu güne. Hazır izinliyken yeni doğum yapmış başka bir arkadaşıma gitmeye karar vermiştim. Başka arkadaşları da gelecekmiş ben de geleyim sorun yok dedim. Akşamdan anlatıyorum, evde hazırlanırken anlatıyorum, evden çıkarken anlatıyorum "yeni doğmuş bir bebek var onu görmeye gidicez" diyorum. Zannetmeyin ki çocuk nereye geldiğini bilmiyor.

Gene karşı yakaya geçtik. Arabada bir güzel uydu ve inerken de uyandı. Asansörde de gayet iyiydi. Tam arkadaşa girecek beni de dışarı çıkarmaya çalıştı. Girmek istemedi. 35 dakika kapıda dil döktüm. İçerde şunu yapıcaz bunu yapıcaz. Hayır hayır.. diyor başka birşey demiyor. Dışarı çıkıp gezdirsem sonra gene hayır girmeyelim der die çıkmadım ben dışarı sonunda zorla aldım kucağıma ayakkabılarını çıkardım kapıyı kilitledim. Tabi bu esnada kıyamet koptu. Üstümü çıkarttım. Bizim ki son ses ağlıyordu. Konuşmaya çalıştım olmadı, sarılmaya çalıştım olmadı. Sonda ben de cinnet geçirip sartım ve kollarını filan sıktım. Daha çok ağladı. İçeri gitmek istiyorum sen kal ağla diyorum ama nasıl güçlü beni çıkartmıyor. Daha sonra git gide sakinleşti. Çok kötü hissettim kendimi. Eğer yakın bir yerde olsaydık kesin dönerdim eve. Sonrasında ise gayet normal oyun oynadı yanımda kurabiye yedi. Filan filan. Ama ben hala kötü hissediyorum. Krizlerle başa çıkamıyorum. Kendimi yetersiz ve beceriksiz hissediyorum. Yanlış bildiğim herşeyi yapıyorum böyle zamanlarda.

Cumartesi de bir doğum tebriğine gidecektik fakat iptal oldu çok çok memnunum bu gelişmeden evde olmak sanırım ikimize de iyi gelecek. Belki üst üste yoğun program yapmak çocuğa yaramıyor. Belki suçum budur.

Hiç mi olgun kamil bir insan olmayacağım ben...

Oğlumu kendimden koruyamıyorum ne hazin..

(Gereksiz bir sürü şey yazdım ama içim kötü, siz de idare edin)

13 ev yanıyor, Türkiye ağlıyor

2011-07-15T19:09:00.006+03:00

Ağlıyoruz..

Gencecik bedenler için..

Aileleri için.

Ne büyük bir onur, o al bayrağa sarılı tabutlarda olmak ne büyük şeref.

O haydutlara, ve onlara en ufak desteği verenlere....

Allah'ım bu mübarek günlerde dualarımızı kabul eyle...

Bu şerefsizlere çok çok kısa zamanda cezalarını ver.

Allah' ım bu teröristlere ve onların içte ve dıştaki destekçilerine yaptıklarının cezalarını verdiğini görelim...

Sen en güzel öc alansın, öcümüzü al Allah'ım.

Biz hayata döneceğiz, ya şehir aileleri..

Allah sabırlar versin.

Brezilya Gezi Notları 2: Foz Do Iguaçu

2011-07-11T01:19:00.000+03:00

Brezilya malum, çok çok büyük bir ülke. Dolayısıyla birkaç şehiri 5-10 günde gezmek için uçak kullanmaya mecbursunuz.

Biz de öyle yaptık. Gitmeden ulusal hava yolu şirketi TAM'dan Sao Paulo-Foz, Foz-Rio ve Rio-Sao uçuşlarımızı aldık. Dolayısıyla nerde kaç gün kalacağımızı belirlemiş olduk.

1 tam gün Sao Paulo'da gezdikten sonra ki sabah erken (08 civarı) Foz'a uçağımız vardı. Sao Paulo'daki otelin o şahane kahvaltısı 6:30'da başlıyordu. 6'da otelden ayrılırken görevlilere 'bebek için birşeyler alabilir miyim' diye sordum. Bana kocaman bir kutu verdiler. Hazılanmış olan açık büfeden tepeleme doldurdum. Zira geldiğimiz gün kahvaltı hakkımızı kullanamamıştık. Ve ekmekleri, özellikle de keklerine bayılmıştım. Taksiyle havaalanına giderken sadece oğlumun değil bizim de karnımız doymuş oldu böylece. İyi ki de böyle olmuş zira uçakta gofret verdiler!?!? :) Gözünü açacaksın bu devirde..

Foz Do İguaçu'ya daha inerken görsel şölen başladı.

O koca nehir nasıl da büklüm büklüm bölmüştü ülkeleri. Nasıl da yarmıştı yemyeşil ormanları.

İstanbul'da iken online rezervasyon yaptırdığımız Foz'daki otelimizin bir güzelliği de havaalanı servisinin olmasıydı. İlk defa bir adam elinde bizim ismimizin olduğu bir kartı taşıyordu hava alanıdaki o kalabalıkta. Ne büyük bir onur :)))

Bu oteli kesinlikle tavsiye ediyorum. Kahvaltısı gayet güzeldi. Çalışanları çok iyiydi. Odası temiz ve rahattı. Resepsiyonun hemen yanında sebil vardı. İçerde (tahminim Foz'daki bütün otellerde böyledir) tur acentası vardı ki çocuklu bir aile için şelaleri ve Paraguay'ı gezmeyi çok kolaylaştıran bir durum. Şart da değil tur şirketlerinin araçlarını kullanmak taksiler heryere giriş yapabiliyorlar. Otele çok yakın bir alış veriş merkezi vardı. Akşam yemeklerimizi burda yedik. Yine gitsek yine tercih edebilceğimiz güzel bir oteldi. (Keşke gene gitsek!!!)

O gün 11'e doğru odamıza yerleştik. Şelalelere erken saatte gitmenin daha mantıklı olacağını düşünüp, program yaparken "vakit kalırsa gidebiliriz" diye düşündüğümüz alış veriş cenneti Paraguay'a gitmeye karar verdik. Saat 11'de otelden kalkan araç olduğunu öğrenince hemen üst-baş tazeleyip yola koyulduk.

Paraguay ile Brezilya'yı "Dostluk Köprüsü" dedikleri bir köprü bir birine bağlıyor. Yarısı Brezilya bayraklarının renkleriyle yarısı Paraguay bayrağının renkleriyle boyalı, üzeri araç dolu bir köprü. Herkes sabah saatlerinden itibaren alış veriş cenneti Paraguay'a geçiyor. Öğleden sonra da dönüş tarafı çok yoğun oluyor. Motosikletli taksiler var trafiğe takılmak istemeyenlerin tercihi. Körüden yürüyerek de geçilebiliryor, yeterince cesaretliyseniz. Özellikle alış verişten dönenlerin elektronik aletleri, cep telefonları oldukça cazip hırsızlar için.

Bizim turla anlaşmamız çok isabetli oldu. Hiç yorulmadan ve güvenlikli bir şekilde alış verişimizi yaptık. Eşim cep telefonu istiyordu. Onu aldı. Ben de gelmişken bir çift converse aldım. Hepsi bu. Milletin hali görülmeye değer doğrusu. Battaniyesi yüklenmiş köprüden geçenler dahi vardı. Yurdumun battaniyesi dururken burdan alır mıyım hiç.

Tur şirketi bizi Paraguay'ın Ciudad del Este şehrindeki bir alış veriş merkezinin önünde bıraktı. Akşam 17'de gene aynı yerden aldı. Bu şehir berbat görünüyordu. Kalabalık bir taraftan pislik bir taraftan çocukla böyle bir yerde gezmenin tedirdiğinliği bir taraftan. Bir an evvel günün bitmesini istedim. Yurt dışında gördüğüm en pis şehirdi galiba. Bizim Eminönü'nün 100 misli daha karmaşık daha kargaşık daha tehlikeli görünen abuk bir yer. Fakat bu şehrin günlük yaklaşık 1 milyon dolar civarında ticaret hacmi olduğu söyleniyor. Pis ama para orda. Esnafın büyük bir çoğunluğu Lübnan'lılardan oluşuyor. Bir Şii cami bulduk. En asortik alış veriş merkezi Monalisa. Monalisa'ya gelene kadar "Eyvah aç kaldık" diye düşünüyordum ki. Monalisa'nın üstten ikinci katında çok şık ve yemekleri çok leziz bir restorantı var.

Akşam servisimize binip otelimize dönüğümüzde henüz karnımız acıkmamıştı. Fakat minik solucanımızın Brezilya gezisi boyunca günlük 4-5 muz yemesi muz stoğumuz çok hızlı tüketmesi sonucu yakındaki Cataratas JL alış veriş merkezine gidip muz aldık. Biraz da mağazaları gezip heyecanla sabahı beklemeye başladık, tabi ki uyuyarak.

Ertesi gün kahvaltı sonrası şelalerin Brezilya tarafını gezmek üzere yine tur şirkenin aracındaki yerimizi aldık. Ömercik arabada uyuyunca şelaleredeki ilk kare fograflarda babasının kucağında iki büklüm uyurken çıktı. Sadece Sao Paulo'da 1 saat kadar kullandık puseti. Daha sonra oturmayacağından emin olduğumuz için taşımadık bile. Boşu boşuna yollarda uçaktan uçağa yük oldu elimizde.

Parkın içine girdikten sonra hemencecik şelalelere kavuşamıyorsunuz. Önce çift katlı, üst katının tepesi açılmış otobüslere biniyorsunuz ve şelalelere kadar ormanın içinde harika bir gezi yapıyorsunuz.

Şelalelere nazır otelin önünde otobüsten indik. Ve 10'larca şelalenin hep birlikte arzı endam ettiği ilk görüntüde anladık ki burası doyulmaz bir yer. Bakıyoruz, fotoğraf çekiyoruz. Bir daha böyle birşey göremeyiz diye tekrar çekiyoruz. Biraz ilerleyip bir öncekinin aynısı manzarayı tekrar fotoğraflıyoruz. Böyle böyle gezdik. Bu arada kısa süre sonra tıfılcan uyandı. Bir süre uyku mahmuru uslu durdu babasının kucağında. Sonra indi aşağıya ve koşmak-el tutmamak istemesi bize zor anlar yaşattı. Tehlikeli olabileceği için elimizden tutmak zorunda olduğunu güzellikle anlatsakta içindeki kurtlar onu normal adımlarla el tutarak yürümekten alıkoyuyorlardı. Bu sefer bağrışmalar başlıyordu.

Bir noktadan sonra yanımızdaki yağmurluklarımızı giymemiz gerektiğini anladık. Burdan da alınabilecek muşamba yağmurluklarımızı geçen sene Roma'dan almıştık. Islanmaya hazır yolumuza devam ettik.

En sonunda ıslanılan noktaya geldik. (Ayaklarımız ıslanırsa hemencecik kurusun diye sandalet giymiştik. Kışın giderseniz sakın siz de aynı hataya düşmeyin bütün gün dondu ayaklarımız. Ayakkabılarınız ıslanmıyor korkmayın. Tabi biz botla şelalelerin altına filan girmedik.) Şelale'ye Brezilya tarafından en çok yaklaşılan bu noktada yağmurluklar çok da fayda vermedi. Suyun şiddetiyle oluşan rüzgar uyduruk yağmurlukları da havalandırınca ıslandık işte.. Ne güzel bir histi o. Yüzümüzden sular süzülse de kalabildiğimiz kadar kalmak istedik burada. Suyun gücü insanı esir alıyordu sanki. İnsan bu güzelliği görünce cennetin nasıl güzel olabileceğini düşünüyor. Buradan daha güzelini havsalası almıyor.

Daha sonra burada bir asansörle yukarı çıkılıyor ve sonrasında şelalelere veda ediliyor.

Şelalere veda ettik ama sesi kullalarımızda olmakla beraber kafeteryanın önündeki geniş çimenlik alanda Ömerciği bıraktık. Sonunda istediği gibi koşturabileceği bir yer bulmuştu. Doyasıya koştu. Annanesi olacak yaştaki bir kadına koştu kuru bir dal verdi. Başka kuru dalı kendinden 2-3 yaş büyük bir kıza verdi. Beraber koşmaya başladılar. Çocuklar nasıl da aynı dili konuşuyorlar farklı milletlerden olsalar da. Öpüşüp ayrıldılar.

Kafeterya civarında bir çok rakun (galiba o hayvanlar rakun) dolaşıp duruyorlar. Evcilleşmiş gibiler fakat insanın elinde birşey görmeye dursunlar gayet vahşi görünüyorlar. Sonuçta onlar bu koca ormanda yaşıyorlar.

Ömerciğin koşturması oynaması sonucu biraz gazını almış olduk. Şelaleler'in Brezilya tarafının hemen karşısında şahane br kuş parkı var. Hemen her gezginin yaptığı gibi şelaleri yarım günde gezip kalan zamanımızda kuş parkını gezdik biz de. Aslında planımızda helikopterle şelaleleri yukardan izlemek de vardı ama çocukla gezmenin cilveleri gezi programında esnek olmayı gerektiriyor. Vaktimiz kalmadığı için helikopter turunu iptal ettik. Kuş parkında da sadece 1,5 saat kalabildik.

Kelebek ve sinek kuşlarının kafesine girdiğimizde fotoğraf makinemizin yedek bataryası da bitti. Şok olduk. Nasıl da enerji harcatmış bize şelalelerdeki enfes manzara.

Şelalelerin olduğu tarafta yeterince kelebek resmi çektiğim için dev kelebekler de olsa çok hayıflanmadım ama o minicik arı-sinek kuşlarının fotograflarını çekemediğime üzülüyorum. Parkın çıkışına yakın bir papağanı elime verdi yetkili, eşimin cep telefonuyla çektik burda komik hallerimi :) Bir kıza annesi "Clara" diye seslendi papağan da ardından "Clara" deyince ben hemen oğlumun ismini söyledim yüksek sesle. Papağandan tık yok. Tekrar söyledim, tekrar söyledim.. Ama nafile.. Gavur kuşu işte, çalışmadığı yerden sordum tabii

17:10'da dönüş için araca bindik. Yarım saat sonra oteldeydik. Bizim tıfılcan sabahtan beri sadece 2 muz birkaç tane de hurma yediği için hemen yemek yemek üzere Cataratas AVM'ye gidip günlük pizza ve makarna tüketimimizi gerçekleştirdik.

Ertesi sabah saat 8'deki Arjantin servisine yetişebilmek için 6:15'te kahvaltıya indik. Kahvaltı boyunca birkaç kere turizm bankosuna uğrayan eşime sonunda resepsiyondakiler aracın tamamen dolduğunu söylemişler. Biz de 8:30'da taksiyle geçtik Arjantin tarafına. Sınırdan geçmek hiç hiç sorun olmuyor. Pasaportlarımızı aldılar biz araçtan inmedik bile. Saat 9:15te şelalelerin içinde bulduğu parka gelmiştik bile.

Biletlerimizi alıp parka girince hemen şelaleleri gezmeye başlayamadık yine. Brezilya tarafında otobüsle gitmiştik bu tarafta ise trenle bir orman gezisinin ardından şalaleler gezilmeye başlandı. İçeri girince bir yerden dürbün kiralamak için oyalanınca 9:30'daki treni kaçırdık.

10'daki trenle Iguazu gezimiz başlamış oldu. Tren iki durakta duruyor. Biz ilk durakta indik. Burada da iki parkur var gezilmesi gereken.

İlk önce Upper trail kısmını 45 dakika kadar bir sürede gezdik. Daha sonra da Lower trail kısmını yaklaşık 1,5 saatte gezdik.

Çok çok yorulduk ama Brezilya tarafından çok çok farklı olduğu için mutlaka Arjantin tarafının da gezilmesi gerek. Dün karşıdan izlediğimiz coşkun şelalelerin üzerinden geçe geçe gezdik Arjantin tarafında. Esas görülmesi gerekeni en sona saklamıştık.

Tekrar istasyona dönüp trenin ikinci durağında inmek ve Garganta del Diablo trail i gezmek üzere trene bindik. 10 dakika sonra trenden inip yeniden yürümeye başladık.

Şeytan Gırtlağı denilen müthiş manzarayı görmek bütün yorgunluğumuza deydi. Bu sırda bizim ufaklık babasının kıcağında uyuya kalmıştı. Islanıyor olmak bile uyandırmıyordu onu. Bizse hiç ayrılmak istemiyorduk burdan. Evet korkunç fakat öyle çarpıcı ki gidemedik uzunca bir süre. Kelebekler nasıl da hiç korkmadan uçuyorlardı o uçurumların, coşkun suların üzerinde. Öyle gürül gürül akıyor ki insan 1az uzun bakınca suyla aktığını hissediyor, hafif bir baş dönmesi yaşıyor. Ah burası bizim olsa biz buraya bir kafe yapar ve bizim gibi yorgunlar oturup çay içerken daha daha uzun kalabilirlerdi :))

2 saat sonra dönebildik istasyona. Ayaklarımız kendi bildiğine gidiyordu zira biz de hiç derman kalmamıştı. Hele eşim bazen hem sırt çantasını hem 15 kiloluk aslan parçasını :) taşıyınca baya bir sarsıldı. Yanlış anlaşılmasın genelde çocuk ondaysa sırt çantası bendeydi. Çocuk benim elimden tutuyorsa sırt çantası ondaydı. Ama arada kesişimler de yaşandı ;)

Yol boyu ot, kuru dal topladık.Uygun yerlerde nehire bıraktık. Üzerine hikayeler anlattık yüzüp yüzük denize kadar gideceğine dair. Ardından el salladık. El tutmak zorunda olduğu için strese giren oğlanın gazını almak için. Şelale gezimizi yorgun argın bitap ama ruhu dinlenmiş, gözlerinde ve dudaklarında ince birer gülümse mutlu mesud tamamlamış olduk.

Çıkışa yakın yerlilerin tezgahlarını görünce bir bakalım dedik. Çok hoş şeyler vardı. Karpuz (galiba) çekirdeklerinden yapılma bir kolye aldım. Bir kaç tane de yerli savaş aleti aldık. Aslında bunlardan hediyelik de alınırdı çok da güzel olurdu fakat yer cücesi ne zaman alış veriş yapmak için yavaşlasak sinir stres sahibi yapmak için gayret sarf edince insan da kafa mafa kalmıyor..

Dönüş için yine taksi kullandık. Sabah ki servisi kaçırmamız belki de daha hayırlı oldu dönüşü daha erken yapmış olduk ve benim mutlaka gitmek istediğim otele yakın arap camiine gitmeye vakit kaldı.

Yakın olsa da yarım saat kadar yürüme mesafesi olduğunu bilmiyorduk. Şelale yorgunluğunun üzerine tuz biber oldu bu yürüyüş. Caminin yanına geldiğimizde akşam ezanı okunuyordu. Dünyanın öbür ucunda ezan sesi iki gündür şelalelerde yıkanan ruhlara öyle güzel geldi ki. Oğlum babasının yanında namaza durdu. 5-6 yaşlarındaki bir çocuğa doğru meyilli de olsa bütün hareketleri sonuna kadar yaparak hayatının ilk cemaatle namazını Brezilya'da kılmış oldu :)

Foz doğasıyla, havasıyla, suyuyla, sakinliğiyle yaşanacak güzel bir şehir. Müslüman nüfus baya kalabalık. Kendilerini tebrik ediyorum, doğru tercih :)

Dönüşte yine onca yolu yürüdük ve kaideyi bozmayıp akşam yemeğimizi Cataratas AVM'de yiyip otelimize döndük. Sonra da "vur kafayı yat!!!"

Brezilya Gezi Notları 1: Sao Paulo

2011-07-03T23:43:00.000+03:00

Gezi yazılarımı gene geciktirmeye başlayınca uykum çok gelmiş olsa da en azından bir başlangıç yapayım istedim. Zira kaldıkça kalıyor.

Sao Paulo'ya uçuş 14-15 saat kadar sürdü. Gidiş ve dönüş çok uzun olduğu için çocukla nasıl geçer die epey endişeleniyordum ancak Allah'tan en rahat ettiğimiz zamanlar bunlar oldu. Gerisini varın siz hesab edin :) nasıl zor bir tatil olmuş bu bizim için ki 14 saatlik uçuş için en rahat ettiğimiz süre diyorum :))

THY'nin uçuşu çok rahattı gerçekten. Sabah 11 gibi havalandık. Kısa süre sonra uykuya daldı minik tavşan. Yemekler dağıtıldıktan sonra uyandı ve toplanmadan da yemeğini yiyebildi.

Çocuklu olamamıza rağmen giderken önce Sao Paulo'yu anlatan bir belgesel ardından 2 film (Turist ve Red) sonra Machu-Picchu'yu anlatan bir belgesel daha sonra da Alhambra konulu bir belgesel izleyebildim. Ömercik uyumadığı sürelerde abaküsüyle oynadı, önündeki ekranı karıştırdı, yan koltuktaki güzel Brezilya'lı kızla abla abla diye arkadaşlık kurdu, yeni öğrendiği sayma yeteneğini son ses bağırarak geliştirdi. Özellikle efelene efelene "deeeeş" (=5) demesi takdire şayandı :))

THY'nin direkt uçuşu olan Brezilya'nın NewYork'u ya da İstanbul'u diyebileceğim şehri Sao Paulo'ya akşam saatlerinde vardık. Burda sistem şu: havaalanında taksi bürosu var gideceğin yerin adresini veriyorsun adamlarda sana fiş kesiyor ve hemen parasını ödüyorsun. Daha sonra bu fişle taksiye biniyorsun. Otele varıp odamıza yerleşir yerleşmez hemen uykuya daldık fakat gece 4,5 gibi uyandık.

Haziran ayı biz de yaz ama Brezilya'da kış. Hava soğuk olmasa da erken kararıyor olması gezginler için dez avantaj. Fakat yazın sıcağında kavrulmaktansa bu mevsimde gitmeyi tercih ve tavsiye ederim. Otellerde kahvaltılar erken saatte (6-6:30) verilmeye başladığı için ee biz de erken yatangillerden olduğumuz için çok sorun olmadı açıkcası.

Otelden bahsetmem gerekirse; otel olarak çok çok beğendik. Kahvaltısı harikaydı. Fakat havaalanına da merkeze de uzak bir otel (sanırım ikisinin ortası gibi..). Tavsiye eder miyim bilmiyorum. Bizim bu oteli tercih nedenimiz güvenilir, temiz bir muhitte oluşuydu. Malum Brezilya için anlatılan onca olumsuzluktan sonra insan tedirgin olmuyor değil. Tekrar gitsem bu otelde kalır mıyım bilmiyorum. Aslında tekrar Sao Paulo'da vakit harcar mıyım o da ayrı bir konu.

Taksi ücretleri çok pahalı değil. Havaalanından genelde biraz kazıklanarak biniyorsunuz ama şehir içinde bir nebze de olsa pazarlık şansınız var. Hiiiiç İngilizce bilmemeleri buna biraz engel olsa da bir kalem bir kağıt dil problemini çözebiliyor. Otelden taksiye binip Luz Meydanına gittik ve 25 real tuttu örneğin. Paraları ise türk lirasıyla hemen hemen aynı olduğu için hesap etmek de çok rahat oluyor. Genel olarak pahalı bir ülke değil. Turistik yerler elbette daha tuzlu ama bu da normal sanırım.

Şehir turumuza Luz Meydanı'ndan başladık. Burada tarihi tren istasyonu var gezilebilecek. Bizim şansımıza grev vardı ve kapalıydı. Ben bir gireyim dedim, tek kare fotograf çekmiştim ki bir görevli "yassagh gardeşim" nevi birşey söyledi :)

Gar'ın etrafında biraz dolandık. Berbat görünen harabe binalar, sokaklarda yatanlar... Sao Paulo böyle bir şehir. Dev bir ekonomi, müthiş zengin semtler fakat şehrin bir kesiminde de böyle bir görüntü. Ki burası en turistik yeri.

Republica Meydanı'na yürüdük. Meydanda güzel bir park var. Ordan şehrin en yüksek binalarından 41 katlı Edificio Italia'nun en üst katına çıktık. Buradaki kafe 12'de açılıyormuş Beklemedik fotoğraflarımızı çekip indik 41 kat aşağıya.

Buradan Se Katedrali'ne yürüdük. İçerde bir tören vardı.

Brezilyalılar genel olarak çok dindarlar. Avrupa'daki dinsizleşme burda yok. Oldukça koyu Katolikler. 8-9 günde gezdiğimiz hemen her kilisede bir ayin, bir dua, bir birşey mutlaka vardı. Papa da Brezilya'ya çok kıymet veriyor, özel ilgi gösteriyormuş. Hem dindar hem zengin daha ne olsun ;)

Praça Da Se'den ayrılıp ara sokaklara daldık. İlk misyoner okulu ve kilisesi olan Jesuit Mission'a girdik. Bizim ki başladı "Salla huu mahammee.." diye ilahi söylemeye :)))

Burdan çıkınca bizim Sultanhaman taraflarını andıran ama daha karmaşık ve pis sokaklardan geçerek tarihi çarşı Merkado'ya vardık. İçersi çeşit çeşit meyvelerle doluydu. Daha önce hiç görmediklerimiz de vardı. Ve bir çoğu bu topraklara da yabancı. Malezya'dan gelenleri var mesela. Fiyatlar da pek ucuz değil. Üst katı da restorantların olduğu kat. Çıktık ki aman Allahım bu ne kalabalık. Acıkmıştım ama o acayip kokular midemi bulandırdı. Neyseki bir İtalyan restoranına geçip pizza-makarna yiyebildik.

Brezilya aslında etiyle meşhur bir ülke. 6-8 saat gibi sürelerde pişirilen etin tadına doyulmuyormuş ama biz yurt dışında pek et yiyemiyoruz. Zaten kalacağımız da 1 hafta o kadar süre et yemesek ne olur diyip pizzaya makarnaya talim ediyoruz. Sao Paulo'da ve Foz Do İguaçu'da helal et yiyebileceğimiz yerlerin isimlerini öğrenmiştim ama uğraşmak istemedik.

Buradan çıkınca taksiye bindik ve bizim otele haritada yakın görünen Ibirapuera Park'a gittik. Burası Sao Paulo'nun Central Park'ı. Çok çok güzel kocaaamaan bir park. İçinde müzeleri, göletleri olan alabildiğine yeşil, hafta sonları 200.000 civarı insan burada spor gezi zarzurt yapıyormuş. 25 milyonluk bir nüfus için 200bin çok kalabalık sayılmaz.

Akşam olduğunda bu parktan ayrılıyorduk. Sevgili eşim yürüyerek otele varabileceğimizi zira otelin haritaya göre yakın göründğünü söyledi. Epeyce dolandıktan sonra takiye atladık ki pek de yakın değilmiş. Burdan kendisine o saatleri hatırlatır selam ederdim.

Daha çok fotograf eklemek istiyordum ama çok geç oldu hazırda olanlar bunlar.

Brezilya gezimiz inşallah devam edecek efendim.

Rio de Janeiro'dan bildiriyorum

2011-06-10T00:17:00.001+03:00

Bir önceki yazıma gelen yorumlara buradan cevap vereyim istedim:

Cevabım gecikti kusura bakmayın. Şuan Rio de Janeiro'dan bildiriyorum.

Doktorumun ismi Sare Davutoğlu.Eşi bakan olduktan sonra Ankara'ya gidip gelmeye başladı. Fakat İstanbul Bahçelievler'deki muayenehanesini kapatmadı. Şiddetle tavsiye ederim.

Her bebek bir melek.. Takip ettiğin için teşekkürler. Biz pek tur tercih etmiyoruz daha zor olur diye düşünüyoruz. Ama aklımızda olsun eşin :)

Öznurcum deli cesareti var galiba bizde. Bu sefer baya zorladı bizi. Ama elhamdülillah başımıza bir hal gelmeden gezinin sonuna yaklaştık. Yarın öğleden sonra buradan ayrılıyoruz.

Görüşmek üzere....

Yeni Gezmeler

2011-05-27T16:08:00.004+03:00

Yazacak, yazmaya değer bir çok şey varken yazmaya hiç vakit ayıramadım. Hatta hiç kimseleri okuyamadım da. Eski performansıma ne zaman kavuşacağım bilmiyorum. Şu yasak beni fazla soğutmuş anlaşılan.

Ama yeni bir gezi haberim var arkadaşlarıma:

Brezilya..

Ne alaka, neden Brezilya diyenler oluyor?

Haziranda Rusya düşünmüştüm. Moskova ve ardından beyaz geceler için St. Petersburg gibi bir gezi düşünmüştüm. Fakat çok sevdiğim bir arkadaşım "Hımmm demek kendine o kadar güveniyorsun. Kocanla Rusya'ya gidecek kadar" demesin mi:))

Şaka bir tarafa, daha farklı bir yer olsun diye araştırırken taaa üniversite yıllarımda gitme fırsatı yakalayıp da "Amaan ne yapacağım orda çıplak sambacılara mı bakıcam" deyip elimin tersiyle fırsatı ittiğim Brezilya'ya gidelim diye düşündük. O dönemde bir konferansa makale göndermem gerekiyordu ve konumla alakalı iki konferans bulmuştum biri Rio'da idi diğeriyse Prag'da. Ben haftasonu bile gidilebilecek kadar yakın olan "Aman ne güzel tarihi bir şehirmiş" deyip Prag'ı tercih etmiştim. Çocuk aklı işte. Mis gibi git dimi Brezilya'ya. Herşeyi okul karşılıyor. Akıl işte!!!!

Brezilya için yan kesiciliğin çok olduğu, giyim kuşam konusunda son derece paspal olmamızın tavsiye eden birçok yazı okuyunca canım sıkıldı. Zira hiiç paspal kıyafetim yok :P

26 aylık, durmak nedir bilmeyen bir oğlan çocuğuyla tehlikeli mi olur acaba diye düşündük. Arkasında ipi olan bir çanta aldık geçen gün e-bebekten, sırtında ayıcık var. Ayıcığın karnında bir bant, bu bantın diğer ucu da benim bileğimde olacak ama bizim oğlan hiiiç sevmedi. İade edeyim o zaman dedim tamam dedi :)

THY'nin direkt uçağı var Brezilya'ya. Sao Paulo ilk durağımız olacak. 1 gün orda gezeceğiz Allah nasip ederse, sonra şelaleler şehri Foz Do Iguaçu. Orda 3 gün gezip Rio De Janerio'ya geçeceğiz 4 gün de orda gezip geri Sao Paulo'ya dönüp ordan da evimize yuvamıza döneceğiz inşallah.

Foz'da şelaleri gezerken sırıl sıklam ıslanıyormuşsunuz. Hasta filan olmayız inşallah(ki hali hazırda hafta başı sinüzit ve göz nezlesi idim) diye dua ediyorum. Sizler de dua edin de herhangi bir vukuat olmadan dönelim yurdumuza. Bindik bi alamete..

Heycanlıyım, yazdıklarımdan anlaşılacağı üzere azıcık da tedirgin...

Daha Umman yazımı bile kaleme alamadım ama Brezilya'yı döner dönmez yazar da yayınlarım inşallah.

Herkese selamlar..
Bu kadar uzun süre yazmadıktan sonra hala okuyan birileri kalmışsa :)

Yazmayalı çok oldu

2011-04-29T09:58:00.003+03:00

Yasaktan önceki gece blogumu wordpress'e taşımıştım ama o günden sonra ne içinden yazmak geldi ne okumak.

Zaten bir çok blogun linki hafızamda da yoktu. Kim kimdi, ne yazardı herşeyi yeniden hatırlamak zor geldi.

Yasak kalktığında beri de pek bakmadım arkadaşların bloglarına..

Hevesimiz kaçtı vesselam!

Aslında anlatacak ne çok şey var....

Helalleşme

2011-03-01T09:56:00.008+02:00

“Erbakan’ı son defa hastayken, 7 Şubat günü Güven Hastanesinde kendisini ziyaret edip helalleştim” demiş Demirel.

Erbakan helal etmiş peki 70 milyon sana hakkını helal edecek mi?

1000lerce genç kız...
Okulundan olan, ya da kişiliğinden olan 1000lerce temiz yürek...

98'de doktor - mühendis olabilen imam hatiplilerden sonraki 1000lerce çocuk...
Onlar bilmiyorlardı sınavla girdikleri İmam Hatiplerden çıkınca Boğaziçinde mühendislik okuyamayacaklarını.
Teknik liselerin elektrik bölümünü okuyup üzerine de mis gibi elektrik mühendisi olacak çocuklar...
Hayalleri daha 17 yaşında sönen çocuklar...
Hiç hesapta kitapta yokken Avusturyalara, Azerbeycanlara,.. gitmek zorunda kalan çocuklar...
İlkokuldan sonra Anadolu Liselerine girilirdi. Daha kaliteli eğitim alınırdı. Bunu Anadolu Lisesi öğretmeleri çok iyi tespit ediyorlar. 'Nerde o eski öğrenciler' diyorlar.
Liselerden mezun olurken türev-integral öğrenmeden üniversiteye gelen gençlerin nasıl da hızla eğitim seviyelerinin gerilediğini, fakultede uğraşılmaması gereken konuları bir kaç sene önce öğrenmiş olarak gelmeleri gerektiğini üniversite hocaları çok iyi tespit ediyorlar(dı).

'Disiplinsizlik' sebebiyle demekten başka bir sebep bulunamayan cengaver, üstün ahlaklı, çalışkan ve şeref madalyaları kazanan askerler...
Bir anda işsiz kalan, senelerce verdikleri emekleri toz olmuş askerler...
Bütün kapılar yüzlerine kapanan, çocuklarına ekmek getiremeyecek, 3 kuruşa muhtaç hale gelen eğitimli askerler...
Tek suçları eşlerin saçlarını göstermemesi olan yiğit askerler...

Eşlerinin kariyerlerine engel olmamak için belki zorla, belki kuzu kuzu başları açtırılan kadınlar...

28 şubattan sonra içleri boşaltılan bankalar sonrasında fakirleşen milletim..
İflas edenler, yuvaları dağılanlar... (Bu arada cepleri dolanlar da duacıdırlar)

Düşün bakalım Demirel, merhum Erbakan sana hakkını helal etse ne olur?
Biz sana hakkımızı helal etmeyeceğiz...

Önceki 2 doğum postu

2011-02-25T07:40:00.002+02:00

İlki doğum haberini verdiğim:
http://sirinanne.blogspot.com/2009/03/hosgeldin-minik.html

İkincisi ise geçen seneden, 1. doğum gününden:
http://sirinanne.blogspot.com/2010/02/1-seneyi-devirdi.html

Bu arada tatilden pazartesi sabah 6:30-7 arası döndük.
Elhamdülillah güzel geçti.
Döndüğümüzden beri koşuşturmacadan doğum günü postunu bile bir gün rötarla yazabildim.
İyi dilekleriniz için teşekkür edemedim, şimdi ediyorum :)

Gezimi güzel güzel anlatacağım inşallah, resimlerle :) Belki siz sıkılırsınız ama ben tekrar geziyor gibi olacağım için sorun olmayacak benim için, Allah nasip ederse...

Herkese hayırlı cumalar...

2 yaş

2011-02-24T09:55:00.004+02:00

2 sene önce dün sabah olmadan 01'de kucağıma almıştım minik bir solucanımı.

Doğumu uzun sürmüştü. Benimle birlikte babası da 2 gün boyunca doğum yapmıştı. Doğum anı geldiğinde sanki ölümle yaşam sırt sırta gibi hissetmiştim.

Doğduğunda ağlayan minik, kucağıma bırakıldığında susmuştu. İnanılır gibi değil.
İlk aylar uzun süren sarılığına az endişelenmemiştik.
Uykusu hep hafif bir oğlandı bu bizim miniğimiz.

Saçlı doğmuştu. Sonra saçları döküldü. Kel kaldı.
Anne sütü morfin etkisi yapar hemen uyurdu. Bir de babasının omuzu.. Ki hala öyledir.

Hamileyken doktorumuz ultrasonda kontrol ederken. "Kocaman ayakları var." demişti. Evet şimdi de kocaman ayakları var.
"İnce uzun bir bebek olacak" demişti. Doğduğunda "hiç de öyle değil" diye düşünsem de şimdi evet ip ince dikine uzun bir oğlan var karşımda. İnce bir beden, koca bir kafa, ufacık bir surat, incecik bir boyun ve kıvırcık saçlar.

Evet dökülen saçlar sonra yeniden çıktı. Uzarken de kıvrım kıvrım oldu. Şimdi o saçlara kıyamıyorum. Hiç kestirmek istemiyorum.

Uyku sorunu hep devam etti. Uykusuzluk bana çok ağır geldi. Gazı da vardı sazı da vardı. Ama hepsi geldi geçti. Deliksiz uyuyacağımız geceleri bekliyoruz bundan gayrı.

Ayak sesinden uyanan miniği 8 aylıkken kendi odasında yatırmaya başladık. Çok rahat uyudu. Bana bu ayrılık zor gelse de o rahat ediyor diye sesimi çıkartmadım.

Sonraları daha sık uyanmaya bazen çok uzun süre uyumamaya başladı. Hep istediğim birlikte yatmaktı ama bunu denediğimde oğluşum ne kendisi uyuyor ne de bizi uyutuyordu. Karar verdim ki kendi yatağında yatsın, sarılıp yatmanın keyfini anlayınca da bizim yanımızda yatar. 1,5 yaşında geri yatağımıza almak istediğimde "sizin yatağınıza almayın siz onla yatın" tavsiyesine uymaya çalıştım. Ama bunu da başaramadım. Şimdilerde kendi yatağında uyutuyoruz gece uyanınca yanımıza alıyoruz. Bu yöntem daha rahat gibi.

Ve 2 yaşla ilgili beklenen en önemli gelişme; anne sütü.
Emmeyle ilgili problemimiz olmadı hamdolsun.
2 yaşına 3 gün kala, biz tatildeyken gündüz pek uyumadığı için emzirmeye fırsat kalmadan kucağımda uyudu kaldı. Ertesi gün havaalanındaydık. Babasının omzunda uyudu. Eve döndüğümüz gün ağladı beni odadan attı babasının kucağında uyudu. Sonraki gece benim kucağımda uyumak istedi. Dün gece tam eski rutinimiz şeklinde uyuyabilecekti ki elini uzattı. Ben 1 aydır söylediğim "annecim sen büyüdün abi oldun. Onu küçük bebekler içer" dedim. Hiç uzatmadı. Eğer ağlasa, ısrar etse vereceğim ama şimdilik öyle bir tavrı yok.
Sanırım süt faslı son buldu. Elhamdülillah!!! Benim de artık eskisi gibi hoşuma gittiği yoktu bu yüzden gayet mutlu olurum eğer sahiden bitmişse.

Hemen hiç TV izlemedi. 5,5- 6 aylıkken ilk kelimesi Allah oldu. Daha sonrasında Allah allah naraları attı durdu. Sonra nanneeleri anneye çevirdi. Baya baya anne der oldu. Babayı çok sonra söyledi. Dede mama.. 'Güzeel' diyordu.
Fakat sonra ne olduysa oldu ve bizim minik sustu. Bilmem neden.
Sonra gene başladı. Fakat eskiden söylediklerini söylemiyordu. Sanki herşeye yeniden başlıyordu.
Ve şimdi kelimeleri çıkartmaya gayret ediyor. Serçe parmaklarını gösterip serçe demeye çalışıyor. Gibi.. Bu süreç neden böyle oldu, nasıl oldu bilmiyorum.

Doktorumuz "bir gelişim geriliği yok. Herşeyi biliyor anlıyor. Kendinden büyük mesela ilkokul çocuklarıyla beraber olsa hemen konuşur" dedi. Şimdilik pek çocuk gördüğü yok. Kendi gibi bebekler dışında. Onların da en güzel konuşanlarının bile ne söylediğini ben anca anlıyorum.

Yürümesi de başka çocukları görerek olmuştu bu da mı öyle olacak bilmem. Ehli keyif bir arkadaş anladığım kadarıyla. Canını pek üzmüyor. anne ve baba diyerek istediği herşeyi anlatıyor. Ne gerek var yorulmaya :)

Oyuncaklarının nasıl oynandığından çok nasıl çalıştığıyla alakalı.
İş makinelerine hasta. Bir inşaat sahasında saatlerce kepçe izleyebilir.

Çok arıza bir çocuk değil benim miniğim. Ama gene de beni bazen uyuz ediyor. (Bu benim şahsımın kendi uyuzluğu da olabilir) Ve ben sabredemiyorum. Allah beni ıslah etsin. Yoksa o, çocukluğunu yapacak, yapsın da!

İşte böyle...

Allah daha nice güzel yaşlar göstersin sana bebeğim.

Bu sene sen 2 yaşını doldururken dünya hararetli günler yaşıyor. Diktatörler gidiyor, yenileri getirilmeye çalışılıyor. Belki daha büyük karışıklıklar çıkacak.. Belki dünya savaşı, Allah korusun.

Allah bütün ana kuzularını korusun ve bütün anaların kuzularını, amin.

Umman Yolcusu Kalmasın!!!!

2011-02-15T22:58:00.004+02:00

Yarın (çarşamba) akşam 19:35 uçağıyla Umman'a gitmeye niyetliyiz.

Saat 23:00 olmuş bizim henüz hiç bir eşyamız hazır değiil.

Hatta biraz önce yoğurt mayaladım, alınmış sütümüz ziyan olmasın diye. Yaklaşık bir hafta evde olmayacağız Allah nasip ederse.. Yarın bir kilo yoğurdu bitirmemiz gerekecek :D Aman tutsun da gelince hafif ekşi de olsa yeriz inşallah.

Konuyu hemen dağıttım! Ne diyordum.. Umman'a gidiyoruz. Kışın sıcak bir yere gidelim dedik. Fakat sunni Dubai yerine orjinal halini koruduğu söylenen Umman daha cazip geldi. Tabi daha uzaklar da var yazı yaşayabilecek ama ufaklıkla çok yorulmak istemedik sanırım.

İnşallah hiç bir şeyi unutmayız zira burda mevsim kış orda ise buranın yazı. Güneş kremi, gözlük gibi detaylar var unutmamak gereken. Bir de yazlık kıyafetler.

Ben yazın ne giyiyordum nasıl bir ayakkabı götürmeliyim.. Burdan giderken üzerimizde olacak olan kabanlarımız boşu boşuna yük olacak. En iyisi boş ufak bir valiz almak orda uçaktan inerken hepsini ona istiflemek. Dönüşte de aynen ordan çıkarıp giyinmek.

En önemlisi de tıfılcanım, minik kurbağam mevsim sersemi olup hastalanmaz inşallah.

Hacı Abdullah Lokantası

2011-02-08T22:54:00.006+02:00

Geçen sene 1 ocak'ta gitmiştik buraya o zaman sadece tatlının fotografını çekmiştim. İşte post bu.

1888'de bizzat 2. Abdulhamit tarafından işletme ruhsatı verilerek Kadıköy Rıhtım'da Abdullah Efendi adıyla açılmış.

Yani İstanbul'un en eski lokantalarından biri Hacı Abdullah. Kadıköy'den Beyoğlu'na taşınmış Şimdi Ağa Camii yan sokağında. Babadan oğula değil ustadan çırağa geçerek bugünlere gelmiş. Günümüzde sanki Türk mutfağı denince akla sadece kebap çeşitleri geliyor.
Burada gerçek türk-osmanlı mutfağı lezzetlerini deneme imkanı var.

Ekmekleri bile çok lezzetli.

Elbasan tava!!!!

Bu tatlı da muhteşem. Haşhaşlı tatlı.

Kişi başı fazladan 10 lira küver almalarını çok saçma bulsam da lezzet gerçekten güzeldi.

Bebeklerin altını değiştirmek için herhangi bir alanları yok.

Pazar sabahı kahvaltısı ve sonrası, çok sonrası..

2011-02-08T14:03:00.010+02:00

Çook eski arkadaşıma kahvaltıya gittik pazar sabahı.
O da evli.
O da çocuklu.
Konular belli :)

10da sizdeyiz dedik. 11de ordadık.
Eşi şahane bir mıhlama yaptı.

Mıhlama yapım aşamasındayken biz çocuklarla oynadık. Bizim ki yaklaşık 2, onun ki yaklaşık 3 olunca hemen içimden bu iki çocuk da benim olsa ne zor olurdu diye düşündüm. Ama onlar güzel oynadılar.
Oğlum hırçın olan çocukların yanında huzursuz oluyor. Onlarla olmak istemiyor. Zehra ise sakin, hanım hanımcık ama hareketli bir kız. Onunla daha rahat oynadı. Gene de günün ilerleyen saatlerinde illaki elimden tutup benim de onlarla oynamamı istedi. Geçer herhalde bu halleri dimi?

Derken mıhlama sunuma hazır hale geldi. Resmini çekmeyi unutmuşum iyi mi!!

Sadece mıhlama bile yeterdi ama sigara böreklerini kızartması da iyi oldu afiyetle yedik:)
Patates salatası da her zaman favorim olduğu için doymuş olsam da kendimi yemekten almadım.

Kahvaltı sonrası kahvenin yanında ıslakkekten yemesem hatırı kalırdı. Hiç kıyamam ben ona, tabi ki kırmadım bu şahane kekten de yedim.

Arkadaşımın eşinin eşsiz gitar resitaline başladığında biz oğlumla oturma odasında alt değiştirme aktivitesi yapıyorduk. Odada dinlerken oynamaya başlamıştı. Gitarın yanına gidince şok oldu çocuk. Hiç gözlerini çekmeden izlemeye başladı. İlk defa canlı performansa şahit oluyordu ne yapsın şaşırdı biraz.

Derken tam kalkalım diyorduk ki bizim tıfılcan kucağımda uyuya kaldı. Gitar sesi ninni gibi geldi galiba:)

Bir saat uyuduktan sonra iki minik fare yatakta zıpzıp oyun oynamaya başladılar.

Ve biz bütün günü arkadaşımda geçirmiş olduk.
Eşler de anlaşınca güzel bir gün oldu.

Doğum günü yapayım mı?

2011-02-04T13:58:00.002+02:00

Nohut Oda'nın süt oğlunun doğum günü resimleri, Pınar'ın kulubesideki doğum günü postları sonrası 'bu sene bizim oğlanın doğum günü kutlamasını es geçelim' fikrim değişmee başladı :)
İmrendim ama gene de zor geliyor.

Bir arkadaşım "Sen geçen sene hazırlanırken bütün enerjini harcadın da ondan böyle hissediyorsun. Ben yap ama daha az çeşit ve uğraş olsun" dedi.

Oğlum 23 Şubatta 2 yaşını dolduruyor inşallah.

Geçen sene arkadaşlarla yiyip içip, eğlenmiştik. Bebecim pek bir şey anlamamıştı. Bu sene anlar. Hatta deli olur :)

Ama gene de kararsızım. Doğum gününden bir hafta önce tatilde olacağız zannederim. Dönünce bakalım halimiz olursa.. diyorum.

Ama yapmalı mı yapmamalı mı? Tecrübeleriniz ışığında tavsiyeleriniz nelerdir?

İyi şeyler

2011-02-03T10:44:00.002+02:00

Ölümler, katliyamlar derken kötü, kasvetli günler geçiriyoruz. Ama bir önceki postun devamı olarak güzel bir gelişmeyi eklemek istedim. Gene habertürkten:

Sağlık Bakanlığı, önümüzdeki günlerde “nişasta bazlı şeker” konusunda uzmanların katılımıyla bir “bilim kurulu” toplayacak. Çikolatadan içeceğe kadar geniş bir yelpazede sofralarımıza gelen, kalp, karaciğer yetmezliği ve kanser gibi pek çok hastalığa neden olduğu iddia edilen ve birçok ülkede yasaklanan “nişasta bazlı şekerli gıdalar”ın Türkiye’de sıklıkla tüketiliyor olması tartışmalara neden oldu. Sağlık Bakanlığı, üniversitede görevli hocalar ve konunun uzmanlarından oluşan bir “bilim kurulu” toplanacağını açıkladı. Bakanlık, kuruldan çıkacak sonuca göre yeni düzenlemelere gidilebileceğini belirtti. Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı yetkilileri ise konuyla ilgili inceleme başlattıklarını aktardı.

Ah bu şeker

2011-01-31T16:11:00.001+02:00

Habertürk'te bugün okuduğum bir haber:

Nişasta bazlı şeker alarmı!..

30 Ocak 2011 Pazar, 16:40:00

Şükran ÖZÇAKMAK / HT GAZETE
sozcakmak@htgazete.com.tr

Üç tehlikeli beyaz olarak bilinen ‘un, şeker ve tuz’un insan sağlığına etkisi tartışılırken, daha az maliyetle elde edilen ve gazozdan çikolataya pek çok üründe kullanılan nişasta bazlı şeker (NBŞ), bazı AB ülkelerinde yasaklandı. Türkiye, dünyanın en büyük 4. şeker pancarı üreticisiyken, ton başına 250-300 dolar daha ucuz olan “mısır şurubu” üretmek için sadece 2010’da 500 bin ton mısır ithal etti. Ancak içeriğinde fruktoz olan mısır şurubu ile yapılan gıdalar, doktorlara göre kronik hastalıkları salgına dönüştürüyor.

FRANSA, HOLLANDA VE İNGİLTERE YASAKLADI!
Fransa, Hollanda ve İngiltere, bu nedenlerle Nişasta Bazlı Şeker (NBŞ) olarak da adlandırılan mısır şurubu üretimini yasakladı. En büyük üretici ABD, üretim kotasını düşürdü. Türkiye’de ise Danıştay’ın kesinleşmiş kararına rağmen Bakanlar Kurulu kotayı düşürmemekte ısrar ediyor. NBŞ artık kotalı, kotasız ve merdiven altı olarak; alkollü, gazlı, kolalı içeceklerde, baklava, bisküvi ve her türlü unlu mamul sanayiinde kullanılıyor. Üstelik yalnızca tat verici olarak değil fermantasyon, raf ömrünü uzatma, nem dengesini koruma amacıyla da... İnsan sağlığına etkisi nedeniyle tartışılan mısır şurubunu, sağlık ve ticari yönüyle inceledik.

NİŞASTA BAZLI ŞEKER ALARMI!
Tokluk hissi vermeyen ve kanserden kalp hastalıklarına ve karaciğer yetmezliğine kadar birçok kronik hastalığa yol açtığı ileri sürülen nişasta bazlı şeker (NBŞ), Fransa, Hollanda ve İngiltere’de yasaklandı. Bağımsız bilim adamlarının, “Mısırdan elde edilen NBŞ’de yüksek oranda fruktoz (meyve şekeri) var. Fruktoz, tokluk hissi uyandırmaz aksine yedikçe yedirir. Kronik hastalıklar salgına dönüşmeden önlem alınmalı” dediği NBŞ için Türkiye bir cennet durumunda. Türkiye’de mahkemeler, şirketlere ‘kotayı düşür’ dese de Bakanlar Kurulu yetkisini, kotayı artırma yönünde kullanıyor. NBŞ artık kotalı, kotasız vemerdiven altı olarak tümgıdamaddelerinde kullanılıyor. En büyük üretici konumundaki ABD’nin Gıda ve İlaç İdaresi FDA, Nisan 2008’de “içeriğinde yüksek fruktoz olan NBŞ suni tatlandırıcıdır” açıklaması yaptı.

HER ŞEY TON BAŞINA 250-300 DOLAR İÇİN
ABD’de bilim adamları, obezite ve obeziteye bağlı hastalıkların artışını NBŞ’ye bağlayınca, yüzde 10 olan ABD üretim kotası, yüzde 2’lere düşürüldü. Bu gelişmeler yaşanırken Türkiye, yüzde 10 olan NBŞ üretim kotasını yüzde 15’e çıkardı. Bunun tek nedeni ise nişasta bazlı şekerin, pancardan elde edilen şekere oranla ton başına 250-300 dolar daha ucuz olmasıydı. Şeker pancarında dünyanın 4’üncü büyük üreticisi olan Türkiye, yeterli orandamısır üretiliyor olmasına rağmen dışarıdan ithal ettiğimısırla NBŞ üretiyor. Türkiye’de gıdamaddelerinde kullanımoranı ise bazı verilere göre yüzde 30 ancak yüzde 50- 80’lere vardığı iddia ediliyor.

ÜRETİMDE 25 AVRUPA ÜLKESİNİN TOPLAMIYLA YARIŞIYORUZ
Avrupa’da kişi başına NBŞ tüketiminin 1-1.5 kilo, Türkiye’de ise 6 kilo civarında olduğunu söyleyen Şeker-İş Sendikası Genel Başkanı İsa Gök, NBŞ üretimiyle ticari açıdan Türkiye’nin kâr etmediğini, buna rağmen halk sağlığının bozulmasına göz yumulduğunu şu verilerle açıklıyor: “Fransa, İngiltere, Hollanda, Almanya gibi ülkelerde de pancardan şeker elde ediliyor. Ama bu ülkelerden Fransa, Hollanda ve İngiltere NBŞ bazlı şeker üretimini yasakladı. 25 Avrupa ülkesi 1milyon 200 bin ton NBŞ üretirken Türkiye tek başına 500 bin ton üretiyor. Türkiye 2008 yılında 1milyon 151 bin 490 tonmısır ithal etmiş, 2009 yılında 485 bin 130, 2010 Eylül ayı itibarıyla 425 bin 646 ton mısır ithalatı yapmışız. Bir tarafta GDO’lu mısır tüketip halkın sağlığını bozuyoruz diğer taraftan Türkiye’deki çiftçiyi değil başka ülkeleri desteklemiş oluyoruz.

PROF. YALÇIN: DEVLET TAKİP ETMELİ
Tıbbi Onkoloji Derneği Başkanı Prof. Dr. Şuayip Yalçın: “Bu konu üzerinden direkt yapılmış bir çalışma yok ancak ilişki şişmanlık üzerinden kuruluyor. Bu iddiaların klinik temelini çoğu zaman göremiyoruz ancak kullanımı sınırlandırılmış bir ürün olması nedeniyle Devletin kurumları bunu takip etmeli.”

OBAMA’NIN EŞİ HALKINI UYARMIŞTI
ABD Başkanı Barack Obama’nın eşi Michelle Obama’nın, ‘İçerisinde mısır şurubu ihtiva eden ürünleri tüketmeyeceği ve çocuklarına vermeyeceği’ yönündeki açıklamasını hatırlatan Gök, “Türkiye’de NBŞ lobisi çok iyi çalışıyor. ABD’nin NBŞ fiyatları bizden yüzde 40 daha ucuz. Neden AB’ye satmıyorlar veya niye bizden almıyorlar? Fruktoz, şeker muadili olduğu için ve de insan sağlığı üzerindeki etkisi nedeniyle karşı çıkıyorum. Sendika olarak kotanın düşürülmesi için her yıl dava açıyoruz, mahkeme bizi haklı buluyor ama Bakanlar Kurulu kararı uygulamıyor” dedi. “Avrupa ve ABD, NBŞ bazlı şeker tüketilmemesi için halkı bilinçlendiriyor” diyen Gök, Türkiye’de NBŞ ile üretilen gıda maddeleri üzerindeki etiketlerde uyarı bulunmuyor. Hangi gıdada ne kadar NBŞ kullanıldığı belirtilmiyor. ‘Sigara sağlığa zararlıdır’ gibi etiket bulunmalı. Etiket üzerinde bir insanın günde en fazla tüketeceği miktarın belirtilip uyarının da bulunması gerekiyor. Tedbir alınmayınca ‘Çocuklarınızı NBŞ’den uzak tutun’ kampanyası başlattık” diye konuştu.

EN BÜYÜK ÜRETİCİ CARGILL-ÜLKER

Türkiye’de NBŞ üreten sadece 5 şirket var!
TÜRKİYE’de NBŞ üreten 5 tesis var. Bunlardan Cargill’ın kapasitesi 400 bin ton, Adana’da bulunan Amylum’un kapasitesi 250 bin ton, Ülker- Cargill ortaklığındaki Pendik Nişasta’nın kapasitesi 110 bin ton, Tat firmasının kapasitesi 70 bin ton ve Sunar’ın kapasitesi 55 bin ton mısır. Bu 5 tesisten biri olan Pendik Nişasta Sanayi, Ülker Grubu’na ait. Ülker Grubu, Pendik Nişasta Sanayi tesisinde Cargill ile ortak olarak mısır şurubu üretiyor.

Yurtiçine satış izni olan firmaların kotaları

DAHA UCUZ KOLA, DAHA ÇOK NBŞ
Üç büyük kola üreticisi (Coca-Cola, Pepsi-Cola ve Cola Turka), içeceklerini tatlandırmak için pancar şekeri yerine, ton başına 250-300 dolar daha ucuz olan “mısır şurubu” kullanmayı tercih ediyor. NBŞ üreten 5 firma arasında yer alan Ülker, piyasanın en büyük şirketi olan Cargill’a ortak ve neredeyse tekel konumunda. Ülker aynı zamanda NBŞ’yi en çok kullanan gıda üreticisi olduğu için de bu üretimden en çok kâr eden firma konumunda. Üstelik Ülker daha önce Bakanlar Kurulu’nun üretim kotasını aşmayı da başarmıştı.

PROF. DEMİRKOL: KALP HASTASI YAPIYOR
Fruktozun şişmanlığa, şişmanlığın da başta kalp damar hastalığından kaynaklı inmeye ve birçok kronik hastalığa yol açtığını söyleyen Genel Cerrahi uzmanı Prof. Dr. Kenan Demirkol, “AB ülkelerinde bu ürünlerin tüketimi ve gıda ürünlerinde kullanımı azaltılırken Türkiye’de durum vahim. Denetim yok. Piyasada kayıt dışı fruktoz var. Türkiye’deki 5 ayrı üretici firma, piyasadaki kayıt dışı fruktoz olduğunu kabul ediyor ancak bu veriyi de kotayı yükseltmek amacıyla kullanmak istiyorlar. Etiketlerin üzerinde ne kadar fruktoz kullanıldığı belirtilmiyor.

ÜRETİP GIDAYA DÖNÜŞTÜREN TEK ŞİRKET
CARGİLL şirketi, mısırı işleyip elde ettiği nişasta sütünü 2004 yılının temmuz ayından itibaren Ülker ile birlikte ortak olduğu PNS’ye (Pendik Nişasta Sanayi) satıyordu. Ülker, PNS’den aldığı bu ara maddeyi Akyazı’daki Cola Turka tesisinde kurduğu ilave tesiste, nişasta bazlı şekere dönüştürüyor ve üretimde kullanıyordu. Ülker böylece Bakanlar Kurulu’nun NBŞ için belirlediği kotayı aşan tek firma olmuştu. Coca-Cola ve Pepsi-Cola, Ülker’i emsal gösterip aynı tesisi kurmak istedi ancak Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, talebi yerinde bulmadı. 4 Nisan 2001 tarihinde yürürlüğe giren Şeker Kanunu, ürettiği mısır şurubunu aynı tesiste kullanan şirketleri kota dışında tutuyordu; ancak Sanayi Bakanlığı, bundan haberdar değildi. Şikâyet üzerine Şeker Kurulu, üretim yapan Cargill ve Amylum şirketine bir yazı gönderdi ve Şubat 2005’ten itibaren aylık üretim ve satış bilgilerini istedi. Kurul, Cola Turka üretiminde kullandığı nişasta bazlı şekerin `kendi üretimi olmasa da` kota fazlası ürün olduğu gerekçesiyle Ülker’e 32 milyon TL ceza kesti. Bu tarihten sonra Cargill, Ülker’e PNS üzerinden nişasta sütü satışını durdurdu. 2005 yılında Ülker, nişasta NBŞ üretiminin durduğunu, cezaya itiraz etmek için mahkemeye başvurduklarını açıkladı. Ülker grubu, mahkeme sonucu konusundaki sorularımızı yanıtsız bıraktı.

SAĞLIK BAKANI AKDAĞ AÇIKLADI: HER 3 KİŞİDEN BİRİ ŞİŞMAN!

Gofretten bisküviye, meşrubattan unlu gıda mamüllerine varana kadar tükettiğimiz bir çoK gıda malzemesinin içinde yer alan Nişasta Bazlı Şeker (NŞB) maddesi Türkiye'yi obezitede ABD ve Meksika'ya yaklaştırdı.

Sağlık Bakanı Recep Akdağ, kendisinin de normalden kilolu olduğunu, kendisi için önlem almaya başladığını söyledi. Akdağ, Sağlık Bakanlığı'nın başlattığı şişmanlıkla mücadele eylem planının da detaylarını anlattı.

Bakan Akdağ, "İnsanımızın 3'te biri normal kilolu, 3'te biri obez, 3'te biri de kilolu ki ben de bu gruba dahilim" dedi, kendi adına önlem almaya başladığını anlattı.

Akdağ, "Sofradan tam doymadan kalkmayı öğrenmemiz lazım. Acıkmadan sofraya oturulmamalı. Ama Sağlık Bakanlığı'nın yapabilecekleri sınırlı, bireylerin yaşam biçimlerini değiştirmeleri gerek" şeklinde konuştu.

Hastalıklar salgına dönüşüyor
Pancar şekerinin yerini almaya çalışan mısır şurubu yani NBŞ’nin (nişasta bazlı şeker) insan sağlığını tehdit ettiğini söyleyen doktorlar, “kronik hastalıklar ve kanser salgına dönüşür” diyerek uyarıyor

Bilimsel verilere göre çay şekeri olarak bilinen sakkaroz 74 birim, mısır şurubu olarak bilinen fruktoz ise 173 birim tatlılığa sahip. Son araştırmalar, ‘şekerli gıdalara olan bağımlılığın, uyuşturucu veya uyarıcılara oranla daha fazla olduğu’ tartışmalarını gündeme getirdi. Bu da ‘Şeker uyuşturucu gibi yasaklansın mı’ tartışmasını doğurdu. Normal şekere oranla daha tatlı olan fruktozun, bilinen ve tartışmasız kabul edilen en önemli etkisi, beyinde tokluk hissini uyarmıyor olması. Tıp otoriteleri, fruktozlu gıda ürünlerinin şişmanlatıcı etkisi üzerinde hemfikir. Bağımsız bilim adamları, fruktozun obeziteye ve metabolik sendroma yol açtığını ileri sürüyor.

NİŞASTA BAZLI ŞEKER İLE İLGİLİ VERİLEN SORU ÖNERGESİ...
(RESMİN ÜZERİNE İKİ KEZ TIKLAYIN)

SORU ÖNERGESİNE TARIM VE KÖYİŞLERİ BAKANLIĞI'NIN VERDİĞİ YANITLAR. (RESMİN ÜZERİNE İKİ KEZ TIKLAYIN)

GIDA GÜVENLİĞİ DERNEĞİ: ELİMİZDE VERİ YOK
Özellikle kanser uzmanları ve cerrahlar, karşılaştıkları vakalar karşısında, “Glikoz, vücudun tüm hücrelerinde kullanılırken fruktoz sadece karaciğer için gereklidir ve bu miktar 15 gram kadardır. Fazlası, ürik asit düzeyini yükseltir, obezliğe, karaciğerde yağlanmaya ve devamında pankreas kanseri, kalp hastalıklarına, diş çürümesi, depresyon, böbrek, gut, tansiyon, migren, varis gibi hastalıklara yol açıyor. Mısır şurubunun gıda maddelerinde yoğun kullanımının önüne geçilmeli” diyerek tepkilerini dile getiriyor.
75 kadar gıda firmasının üyesi olduğu Gıda Güvenliği Derneği Başkanı Samim Saner, “Biz, uluslararası sağlık otoritelerinin verisini baz alırız. Bugüne dek NBŞ’nin zararlı olduğuna dair bir veri elimize ulaşmadı” dedi. Şekerin insan sağlığı üzerine etkisi üzerindeki sorumuzu ise, “Şişmanlatıcı etkisi biliniyor. Şişmanlığa bağlı sağlık sorunlarına da yol açıyor olabilir ancak bu bizim değil gıdacıların yanıtlayacağı bir soru. 20’si öğretim üyelerinden oluşan danışma kurulumuz var, onların da NBŞ’nin gıda güvenliği açısından sakıncalı olduğunu belirten bir beyanı olmadı” şeklinde yanıtladı.

İNSAN YAPISIYLA UYUMLU DEĞİL
Nişasta bazlı fruktozun insan sağlığına etkisini, hızla artan kanser ve özellikle pankreas kanseriyle ilişkilendiren İstanbul Tıp Fakültesi Onkoloji Enstitüsü’nden Dr. Yavuz Dizdar, “Son yıllarda yapılan araştırmalar, nişasta bazlı şekerin insan metabolizmasıyla uyumlu olmadığını ortaya koydu. Ülkemizdeki yüzde 15’lik NBŞ kotası en az yüzde 1 seviyesine indirilmeli. Mısırdan elde edilen NBŞ, genzinizde yanma tadı bırakır ve mide ekşimesine neden olur. Akışkandır ve soğukta şekerlenmeye neden olmaz. Mısır şurubu elde edilen mısırın da GDO’lu mısır olma olasılığı yüksektir” diyor.

NEDEN MISIR ŞURUBU?
Mısırdan yüksek fruktoz içerikli mısır şurubu yapımına 1970’lerde başlandı. 1980’lerde yılda 3 milyon ton olan üretim, günümüzde 20-30 milyon tonun üzerine çıktı Nişasta glikoz moleküllerinden oluşan birleşik bir şeker. Mısır şurubu, mısır nişastasının kimyasal işlemden geçirilmesiyle elde ediliyor. Nişasta parçalanarak glikoza, ardından glikoz fruktoza dönüştürülüyor. Bazı ürün paketlerinde mısır şurubuna “nişasta bazlı sıvı şeker” adı veriliyor; kısaca “NBSŞ” dendiği de oluyor. ABD’de HFCS olarak isimlendiriliyor.
Mısır şurubu, şeker pancarından elde edilen şekerden daha tatlı ama daha ucuz ve taşınması daha kolay. Bu da gıda üreticileri için daha düşük maliyet ve daha yüksek kâr anlamına geliyor. Mısır şurubunun içinde yüzde 90’lara varan fruktoz (meyve şekeri) bulunur. Şeker pancarından elde edilen sakkaroz (çay şekeri) yarı yarıya fruktoz ve glikoz içerir. Sakkaroz: 100 birim, glikoz 74 birim, fruktoz 173 birim tatlılığa sahiptir.

KARIN İÇİ YAĞLANMAYA DİKKAT EDİLMELİ
DİZDAR, NBŞ ile ilgili bilimsel araştırmaları da şöyle anlattı: “Mısır şurubunda elde edilen yüksek fruktoz içerikli şeker, iç organlarda ve karın içinde yağlanmanın en önemli nedenlerinden birisidir. Yağlanma sonucu oluşan metabolik sendromla; siroz, karaciğer kanseri, karaciğer rezeksiyonu (karaciğerin bir kısmının ameliyatla alınması) ve transplantasyonu gereken hasta sayısı da artmaktadır. ‘Steatozis’ olarak adlandırılan yağlanma, özellikle son 10 yıl içerisinde artış göstermiştir. Alkolik olmayan insanlarda da karaciğer yağlanması sık görülür oldu. Bu yağlanmayla diyabet ve kanser gelişmesi olasılığı artmakta. Taşsız safra kesesi iltihabı, akut pankreatit tablolarındaki artış yüzlerce cerrahi ve dahili tedavi girişimi ile sonuçlanıyor.”

GIDALARI TATLANDIRIYOR RAF ÖMRÜNÜ UZATIYOR
Fruktoz şurubu, yalnızca tatlandırıcı değil nemi çekme özelliği yanında gıda aktivitesini düşürmekte ve gıdaların raf ömrünü uzatmaktadır. Alkollü, gazlı, kolalı içeceklerde, tat verici olarak meyve suyu sanayiinde, tadı artırma ve fermante edilebilirlik için de çikolata şekerleme, tatlılar, bisküvi, unlu mamuller sanayiinde kullanılır. Raf ömrünü uzatma, nem dengesini koruma amacıyla da kullanılan NBŞ, süt ürünleri, ketçap, mayonez, hazır çorba gibi işlenmiş gıdalarda ve meyve sebze ürünlerinin salamurasında da kullanılıyor.

Obezite ve depresyona yol açıyor
CERRAHPAŞA Tıp Fakültesi Metabolizma ve Beslenme Bilim Dalı Başkan Prof. Dr. Mehmet Aydın da, bilimsel çalışmaları şöyle anlattı: “Fazla fruktoz tüketen deney hayvanları üzerinde çalışmalar yapıldı. Fruktozun, diyabet, koroner kalp hastalığı, karaciğer yağlanması ve hipertansiyona yol açtığı görüldü. Son 30-40 yıldır çay şekeri yerine mısır şurubunun kullanılması, şişmanlığın ve şişmanlıkla ilgili hastalıkların bir salgın haline dönüşmesini kolaylaştırdı. Ayrıca obezite, hipertansiyon, diyabet, karaciğer yağlanması, depresyon ve böbrek yetersizliği olan hastalar üzerinde yapılan incelemede, kanlarındaki ürik asit oranınının yüksek olduğu belirlenmiş. Deney hayvanlarına fruktoza eşdeğer miktarda glikoz ya da laktoz (süt şekeri = Glukoz + galaktoz) verildiğinde ise bu hastalıklar görülmüyor.

GAZLI İÇECEKLER UYUŞTURUCU GİBİ
Gazlı içeceklerin en görünür zararı şişmanlık. Çünkü çok miktarda hızlı emilen şeker içeriyorlar. Bu nedenle diğer uyuşturucular gibi bağımlılık yapıyor ve haz duygusuyla birlikte vücuda zarar veriyor. Son yıllarda normal şeker yerine çok daha ucuz olan mısır şurubu (fruktoz) kullanılıyor ki şişmanlık salgınının en önemli etkeni bu tip şekerler. Mısır şurubu şişmanlık, hipertansiyon, şeker hastalığı, gut, karaciğer sirozu ve depresyon gibi hastalıkların ana nedeni.”

Şekersiz kola reklamı yasak ama karara uyan yok
Türkiye Şeker-İş Sendikası, Nisan 2008’de; Coca-Cola ve Pepsi firmaları tarafından piyasaya sürülen ve ‘zero sıfır şeker’ ile ‘şekersiz maksimum tat’ sloganlarıyla tanıtılan “Coca Cola Zero” ve “Pepsi Max” isimli ürün reklamlarının durdurulması için Sanayi ve Ticaret Bakanlığı Reklam Kurulu Başkanlığı’na şikâyet başvurusunda bulundu. 12 Ağustos 2008’de karara varan Reklam Kurulu, “söz konusu ürünlerde hiç şeker bulunmadığı izleniminin yaratıldığına ve reklamların tüketicileri yanıltıcı ve aldatıcı nitelikte olduğuna” karar verdi. Kurul, reklamları veren Coca-Cola ve Pepsi-Cola şirketlerini 60 bin TL idari para cezası ile cezalandırdı ve reklamların durdurulmasına hükmetti. 31 Aralık 2008’de de sendika, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğü’ne yazılı başvuru yapılarak, kararın uygulanmasını istedi. Ancak Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, süresi içinde (3 Mart 2009’a kadar) herhangi bir cevap vermediği gibi kararı uygulamadı. Sendika, Ankara Nöbetçi İdare Mahkemesi’ne başvurarak, Bakanlığın bu kararının yürütmesinin durdurulması ve iptalini istedi.

Kanser hücrelerinin büyümesini hızlandırıyor
Bugüne kadar yapılan pek çok araştırma, doğalın dışına taşmış şeker metabolizmasının pankreas kanserine neden olduğunu gösterdi. ABD’de 88 bin 802 kadının katılımıyla gerçekleştirilen ‘Nurses Health Study’ adlı araştırmada, 18 yıllık takip süresinde 180 kişide pankreas kanseri saptandı. Bu çalışmaya göre çay şekeri (sükroz) pankreas kanseriyle ilişkili bulunmadı. Buna karşılık özellikle vücut kitle indeksi yüksek olan ve artmış ensülin direnci bulunan bireylerde, yüksek glisemik yük ve fruktozdan (mısır şurubu şekeri) zengin diyet, pankreas kanseri olasılığını istatistiksel anlamlı bir biçimde artırdığı görüldü. Multiethnic Cohort adlı çalışmada ise diyetteki glisemik yük (bir yiyeceğin bir porsiyondaki gerçek karbonhidrat miktarı), eklenen şekerler ve karbohidratların pankreas kanseri oluşturma riski araştırıldı.
8 yıl izlenen 162 bin denekten 434’ünde pankreas kanseri ortaya çıktı. Analiz sonucunda nişasta bazlı şekerde bol miktarda bulunan fruktozun pankreas kanseri ile istatistiksel anlamlı ilişkili olduğu gösterildi.

ABD KOTA KOYDU
Los Angeles Üniversitesi araştırmacıları geçtiğimiz ağustos ayında yayınladıkları çalışmalarında, fruktozun pankreas kanseri hücrelerinin çoğalmasını hızlandırdığını ortaya koymuştu. Pankreas hücre soylarında yapılan bu araştırmaya göre, fruktoz kanser hücreleri tarafından enerji kaynağı olarak kullanılabilmektedir. Araştırma ABD’de Ağustos 2010’da ciddi tartışmalara neden oldu. ABD, nişasta bazlı şeker için kendi ülkesinde yüzde 2 kota koydu.

Doğum Koçu Şirin

2011-01-24T08:26:00.000+02:00

Hastalıklardan önceki haftaydı.

O akşam Cevahir'e gidelim demiştik yolda çok yakın bir arkadaşımın doğumunun başladığı haberini almıştım. Kasılmaları başlamıştı. Ertesi güne anca doğar diye düşündüm. Ancak ikinci doğumuydu, ya hemen doğarsa, zira doğumda yanında olmak istiyordum. Varsın çabuk olsun da ben yetişemeyeyim dedim ama gene de hem kolay olsun hem ben de orada olayım istedim içten içe.

Ertesi gün işe arabayla gittim ki öğle arasında yanına gidebileyim. Niyetim öğle arasında yanına gitmek iş çıkışında da doğuma yetişmekti.

Kendim 2 günde anca doğurunca herkesi öyle mi sandım nedir! Doktoru -benim de doktorumdu (canım ne tatlı bir doktor)- 1 saate kadar doğum olabilir dedi tam ben hastaneden ayrılacakken. Bu sefer hiç içime sinmedi onu bırakmak. Kalıyorum ulen dedim!!!

Benim hastaneye vardığımda -saat 12:30 civarı- kasılmaları şahane bir şekilde güzel, derin nefeslerle karşılıyordu. Kasılmalar arasında da yürüyüş yapıyordu.

Saat 1 gibi kasılmalar şiddetlenmeye başlamıştı. Açılma sanırım 5 cm civarıydı. Yorgundu uzanmak istedi. Hiç birşey yiyip içmek istemiyordu ama gelir gelmez ağzına sokuşturduğum çiçolatalar ve hemşirelerden zor zahmet istediğim çorba ve komposto az da olsa enerji verdi. Kalkmasını, yürürse ya da topa geçerse daha hızlı ilerleyeceğini söylüyordum ama o dinlenmek istedi. Sonunda plates topuna geçti. Bu beni en çok rahatlatan olduğu için arkadaşıma da 'devam et, kalçanı çevir' vs gazlarıma devam ettim. Saat 3'e doğru -takriben 14:45- doğumhaneye geçti. 3 gibi de ağlama sesi geldi :))

Kasılmalarının en şiddetlendiği anlarda bile çok sakin, sekine halinde, huzurla karşıladı. Bebeği olmayanlara "Allah'ım bu sancıları onlar da yaşasınlar" diye dualar etti.

Bebek odasına giderken gördüm sıfır kilometre insanı. Çok güzel bir kız. Maşallah!!!

Çok kısa bir sürede gelişen şahane bir doğum oldu. Nasıl imrendim, ikinci bebeği hemen mi düşünsek dedim.

Allah bütün hamilelere böyle güzel ve böyle doğal bir doğum nasip etsin.

Darısı başımıza...

Hastalık git bizden!!

2011-01-19T22:28:00.004+02:00

Sevgili günlük, biz bu hafta da raporluyuz.

Sefer ayı durumları mıdır, sadaka mı az veriyoruz, nedir bilmiyorum.

Geçen hafta kullanıp bitirdiğim antibiyotiklerim benim bağırsaklarımı bozmuş. Ama çok feci.

Pazartesi işe gittim ama akşama kadar cesede döndüm. Bir de acayip bir mide bulantısı. Hiç birşey yiyip içemiyorum. Akşam doktora gittik. Tahlillerim temiz çıkınca zaten en sık rastlanan yan etkisinin 'bu' olduğunu söyledi doktor.

Mutlaka iyi beslenmeliymişim. Günde 2,5 litre su içmeliymiş. İlaçlar da cabası.

İyi de doktor bey benim midem bulanıyor, içim almıyor ki!!

O zaman yatıralım sizi serum takalım. 2 saat sürer.

Yok o olmaz evde oğlum beni bekliyor. Doktora gidip gelicez dedik. El salladı, öpücük attı. Olmaz ben yerim evde bişeyler. Peki yemezsem ne olur?

Bayılmaya kadar gider. Boğaz kuruluğu, göz altında kararma olur. Sizin de boğazınızda kuruma var.

Bayılmadan gelirim ben yiyemezsem. Dedik ve,

Eve gittik, ilaç aldım. Muz yedim. Amaaaaaa lavaboya zor yetiştim.

Ne yalan söyliyim bu çok iyi geldi.

Sonra gene ilaçlarımı içtim. Bulantı önleyici işe yaradı, az da olsa bişeyler yiyebildim.

Elhamdülillah, geçti şimdi çok çok daha iyiyim. Ama o akşam işten döndüğümde ölüme çok yakın hissettim kendimi.

Zayıflamayı istiyorum ama böyle değil..

Gene de sabah tartıda 59.1 görünce hoşuma gitmedi değil:)))

Şimdi 1 haftada giden 1,5 kilo yağ mı, su mu, asit mi, baz mı yoksa gaz mı :))

Oyun Grubu

2011-01-17T23:35:00.000+02:00

Tarih 25.Aralık.2010 bizim ilk oyun grubu iştirakimizdi.

Bir güzel kızın çığlıkları iki delikanlıyı -biri bizim tıfılcan- derinden yaralasa, göz yaşlarına boğsa da güzel bir tecrübeydi.

Sandalye etrafında annesiyle oynamak hoşuna gitti.

İlkkez tutkalla müşerref oldu.

Kurabiye hamurundan ziyade üzerine koyacağımız fındıkları mideye götürmekle meşgul oldu.

Öğretmen ablasıyla bahçede top oynadı annesi içerde çayını içerken.

Herkes ayrıldıktan sonra babasını beklerken ortalığı viledaladı.

Güzeldi yani.

Şah & Sultan

2011-01-16T15:09:00.000+02:00

Yaw İskender hocam sen ne yaptın?

Nasıl bir şey yazdın? Ellerinden öpüyorum.

İskender Pala size bir 'aşk' anlatsın, hemen aşık olmak istersiniz.
Bir Leyla anlatsın, bir Mecnun desin, bir Su kasidesi okuyup izah etsin..
Bu kitap da öyle birşey.

Tarihi bir hadise ancak bu kadar güzel tasvir edilir, ancak bu kadar güzel hikaye edilir.

Okumayanlar bir an evvel bu lezzeti yaşamalı.

Bu kitaptan önce de gene hocanın 'İki Darbe Arasında' kitabını okudum. Kendisinden edebi yazılar okumaya alışık olduğum için şaşırmadım değil. Edebi olmasa da güncel hadiseleri daha iyi görebilmek için okunması gereken bir kitap.

Amaaa, Şah & Sultan bambaşka..

İlk Antibiyotik

2011-01-15T21:01:00.003+02:00

Yarım saat önce ilk antibiyotiğimizi almış bulunuyoruz.

Ateşi düştü, iyileşti derken dün gece öksürükten uyuyamadı(k).

Bugün artık doktorumuzun yolunu tuttuk. Çiğerlerine inmiş olan bilmem nelerden dolayı fazla vakit geçirmeden antibiyotiğe başlasak iyi olur dedi doktorumuz. Çok ilaç vermeyen bir hekim olduğu için bize de teslim olmak düştü.

Bu hafta sonu için daha güzel planlarım vardı ama kısmet...

Allah bütün bebeklere ve benim bebeğime şifalar versin.

Çok hastayız

2011-01-12T12:44:00.004+02:00

Hafta sonu baban hastalandı. Hafifçe atlatıp geçti.

Pazartesi işe gitmek için uyandığımda üstümü değiştirecek halim bile yoktu. Korkunç bir kafa ağrısı. Evet baş değil komple kafa ağrısı beni yatağa geri soktu.

Uyandığımda annanen sana kahvaltı yaptırıyordu. Beklemediğin bir andan beni karşında görünce öyle mutlu oldun ki.

Günün geri kalanında ben yatmaya sense beni kaldırmaya çalışıp durdun. "Annecim hastayım" dedikçe geldin saçımı okşadın. Öptün, kokladın. Oyunlarını üzerimde oynadın. Öyle duygusalsın ki annesinin hastalanmasına dayanamayan sarı bir meleksin.

Salı günü kusarak uyandın. Hayatımda geçirdiğim en ağır gribi geçirirken bana bu kadar sokulursan olacağı buydu.

Ateşin 39.5lere kadar çıkıyor hala. 4 saatte bir ateş düşürücü veriyoruz.

Bense hala gözlerimi açamıyorum. Boğazım felaket. Bugün yine gittik doktora hafiften ciğerlerime de inmiş.

Senin boğazında hafif kızarıklık varmış.

Bu arada annanene de bulaştırmayı ihmal etmedik. O da hasta ama çocuklarına bakabilmek için yataklara düşemedi daha.

Senin hasta olman en fenası. Işıl ışıl gözlerde derman kalmayınca, kıpır kıpır yavru uslu uslu oturunca insan kendi hastalığını yaşayamıyor be oğlum.

Günah var mı karıncayı kırınca?

2011-01-08T23:54:00.005+02:00

İstanbul’da güneşli bir günün sabahında Topkapı Sarayı’nın avlusunda bulunan Has Oda’nın kapısı açıldı Uzun boylu genç bir adam arka bahçeye doğru ilerliyordu Bu kişi, Avrupa’yı titreten, koca Akdeniz’i hâkimiyet altına alan Osmanlı Devleti’nin kudretli hükümdarı Kanunî Sultan Süleyman’dan başkası değildi Devlet işlerinden vakit buldukça soluklanmak için arka bahçeye çıkar, ağaçları, kuşları, denizi seyrederdi

O gün deniz, ağaçlar bir başka güzeldi, yalnız ağaçlardan birkaç tanesinin yapraklarının buruştuğunu fark etti Hemen yanlarına yaklaştı ve eliyle tutup incelemeye başladı Biraz sonra ağaçların neden buruştuklarını anlamıştı Karıncalar sarmıştı o güzelim dallarını Aklına bir çözüm yolu geldi Ağaçları ilaçlatacaktı Böylece ağaçlar karıncalardan kurtulacak ve rahat bir nefes alacaklardı Fakat birkaç dakika daha düşününce bu fikrin o kadar da iyi olmadığını anladı Karıncalar da can taşıyordu, ağaçları ilaçlatırsa onlar ölebilirdi İşin içinden çıkamayacağını anlayan Kanunî, bu konuyu danışmak için hocası Ebussuud Efendi’yi aramaya koyuldu Hocasının odasına gitti Ama hocası odada yoktu Hemen oracıkta bulduğu kâğıt parçasına kafasına takılan soruyu edebî bir üslupla yazdı ve hocasının rahlesi üzerine bıraktı

Birkaç saat sonra hocası odasına gelmiş ve rahlenin üzerinde el yazısı ile yazılmış kâğıdı görmüştü Eline hat kalemini alan Ebussuud Efendi, talebesinin soruyu yazdığı kâğıdın altına bir şeyler yazdı ve kâğıdı rahleye bıraktı

Kanunî bir ara tekrar hocasının odasına uğradı Hocası yine yerinde yoktu; ama rahlenin üzerine bırakmış olduğu kâğıdın üzerine kendi yazısı dışında bir şeylerin daha yazılmış olduğunu gördü Merakla kâğıdı eline aldı ve okumaya başladı Yazıyı okuyunca yüzünde bir tebessüm belirdi Kâğıdın üst kısmında Kanunî’nin hocasına yazdığı sual vardı Kanunî şöyle diyordu hocasına:

Meyve ağaçlarını sarınca karınca
Günah var mı karıncayı kırınca?

Hocası Ebussuud soruyu şöyle cevaplıyordu:

Yarın Hakk’ın divanına varınca
Süleyman’dan hakkın alır karınca

*******************************************************************

Böyle hassas ruha sahip padişahı anlatan bir dizi daha nasıl iftiracı olabilir?

Evet tarihimizi seviyoruz. Fakat atalarımız tamamen hatasızdı, yapılan herşey külliyen doğruydu da demiyoruz.

Ama bahsedilenler arasında tarihe olduğu kadar akla da tamamen aykırı meseleler olunca insan TERBİYESİZLİK demeden edemiyor.

İmparatorluğa en parlak devrini yaşatan muhteşem padişah haremde nefse fevkalade hoş gelecek öyle bir hayat yaşıyor ki, bu padişahın sarayda bu hayatı bırakıp da cenk meydanına çıkması mümkün değil. Zaten büyük olan bir imparatorluğu haremden hemen hemen hiç çıkmadan idare etmeye çalışması lazım.

Halbuki bu padişah sarayda en az kalan padişah ya da padişahlardan biri. O harb senin bu harb benim...

Üstelik harem adabından zerre kadar haberleri yok diziyi çevirenlerin. İç oğlanların vazifesi nerdir, nereye kadar hareme girebilirler?

Kıyafetler desen aslı astarı yok!!!

Bu dizi Osmanlı sarayını değil ancak Avrupalıların kendi krallarının ellinde gerçek bir imparatorluk olsa neler, ne sapıklıklar yapardıyı, kendi harem fantezilerini anlatıyor olabilir.

Üstelik porno film gibi bir dizinin yayın saati de öyle abes ki.

Hoş daha önce ki (ya da devam eden) dizilerin pornografik açıdan bu diziden aşağı kalır tarafları yok ki!!!!

Rtük'e şikayet için: http://www.rtuk.org.tr/sayfalar/GorusOneri.aspx

Namlı Gurme

2010-12-29T08:57:00.005+02:00

Size bir yer tavsiye edeceğim; çok lezzetli. İştah açıcı ve dolayısıyla kese düşmanı.
Hesaplı da denemez ama çok para harcamanızın başlıca sebebi herşeyin çok lezzetli görünmesi.
İçeri giriyorsunuz 'şarküteri'.
Dışarı çıkıyorsunuz 'kafe'.
İçerden beğeniyorsunuz dışarda yiyorsunuz. Dışarda dediysem kapalı balkon tarzı.

Zeytinyağlı tabağı şahane.
Sucuklu pastırmalı omletini de test edip onayladık.

Karaköy Güllüoğlu'nun yanındaki Namlı Gurme. Ataköy'de de şubesi varmış orayı da test etmekte fayda var:))

Doğum günü

2010-12-27T14:35:00.002+02:00

Bu haftasonu oyun grubuna gittik.

Eğlendi..

Biraz ağladı. Çığlık atan kız çocuğuna dayanamadı :)

Fotoğrafsa geçenlerde gittiğimiz arkadaş grubunda beklenmedik bir doğum günü kutlamasından.

İlk defa mum üfleme eylemine karıştı.

Elektrikler kesilince yaktığımız mumu mutlaka o söndürecek.

Fondünün mumunu hemen üfleyecek.

Rahmi Koç Müzesinde bir Tıfıl

2010-12-21T13:39:00.013+02:00

Cumartesi grupanya ile aldığım biletleri daha geç olmadan kullanmak üzere Beyoğlu-Hasköy'ün yolunu tuttuk.

Müzeye vardığımızda küçük bey uyumuşlardı. İçeri girince onun da mutlaka görmesi gerek diye uyanmasını bekleyelim dedik ve sevimli kafede oturup birşeyler atıştırdık. Ama bizim ufaklıkta hiç bir uyanma emaresi göremeyince başayım bari gezmeye dedik, zira annesinin akşam yetişmesi gereken bir eğitimi vardı.

İlk önce antika arabaların olduğu katı gezdik. Tam bu sırada girişteki bayanın saat 3te trenle Sütlüce'ye götürdüklerini söylediği aklımıza geldi. Koştur koştur dışarı çıktık ama nafile treni kaçırmışız. Bunun üzerine bizim beye 'senin yüzünden kaçırdık' diye bıdı bıdı yaparken minik sincap uyandı. Meğer her saat başı varmış tarihi tren gezisi.

İçerde kaldığımız yerden gezmeye devam ettik. Saat 4teki trene de yetiştik.

Harika bir müze, çok beğendik. Bir biletim daha var. Annemi de götürmeyi istiyorum. Gençliğindeki arabaları görmek eğlenceli gelir herhalde ona da.

Çocuklar için bir deney ve oyun katı yapmışlar. Bilhassa ilköğretim çocukları için çok hoş düşünülmüş.

Oyuncaklara bayıldım. Oyuncak müzesinde ne yaparım bilmiyorum.

Bina ve düzen olarak Berlin teknoloji müzesine benzettik. Tarihi olması hasebiyle belki de.

Yukarda duran yüzen araba, altında pervanesi var.

Bu da Abdulaziz'in saltanat vagonu.

Atatürk'ün bavulu.

Body Worlds - Yaşam Döngüsü

2010-12-17T22:11:00.005+02:00

Bugün bir fırsatını bulup gittik. Şahaneydi.

İnsanın bir zerreden nasıl kompleks bir yaratık haline geldiğini görmek, koskoca dünyada çelimsiz kalan bedenlerimizin içinde dünyayı taşıdığımıza şahit olmak, büyüleyiciydi.

Yaradana bir kez daha hayran kalmak, O'nun varlığından haberdar olmak ve bu duruma şükredenlerden olmak insanda tarifi mümkün olmayan hisler uyandırıyor.

Bütün bunları gören ama hala kör bakan gözlere de hidayet duası ediyor insan içten içe.

Pazar günü serginin son günü. İmkanı olan mutlaka gitmeli. Karaköy'deki İstanbul Modern'de sergileniyor.

Çok kalabalık olmasaydı ya da içeri daha az sayında insan alsalardı çok daha rahat gezerdik. 2 saat de sürmezdi belki sergiyi tamamlamamız. (Yok yok gene süredi.)

Güya biletlerde giriş saatleri var ama akşam girenlere saat 10 biletini veriyorlar. Böyle olunca da içerde bir curcuna, hurra bir gezi.

5 TL daha verip sesli anlatım cihazı da temin ediliyor. Fakat konuşan kadının içimi baydığını söylemeden geçemeyeceğim.

http://www.bodyworlds-istanbul.com/

Şaşırtıcı Gerçekler

VÜCUT HAKKINDA EĞİTİCİ EĞLENCELİ BİLGİLER

Biliyor muydunuz?

KADIN ANATOMİSİ
*Ortalama kadın yumurtalığı, 2 milyon yumurta içerir. Her biri sayısız kuşağın genetik koduna sahiptir *Kadınlar, yüksek estrojen seviyeleri sayesinde daha iyi koku alırlar

*Bir kadın, ömrü boyunca dünyaya 35 çocuk getirme kapasitesine sahiptir.

KASLAR
*Göz, tüm vücuttaki en hızlı tepki veren kastır. Saniyenin 100’de biri sürede kasılır.

*Gülümsemek 17 kası kullanırken, kaş çatmak 43 tane kullanır

*Vücuttaki en küçük kasın boyutu 1,3 mm’den azdır. Stapedius adındadır ve kulak zarından iç kulağa titreşimleri gönderen üzengi kemiğini harekete geçirir

*Vücuttaki en güçlü kas, kabaetinizdedir (büyük kabaet kası)

*Dil, vücuttaki en güçlü kaslardan biridir

KEMİKLER
*Çene kemiğiniz vücuttaki en sert kemiktir

*Doğduğunuzda 350 kemiğiniz vardı. Çocukluk evresinden sonra 144 tanesi birbirine kaynadı.

* Hemen hemen 7 yılda bir, vücudunuz bir tam iskelete denk olacak şekilde yenilenir.

*Gülmek ve öksürmek, omurganıza yürümek veya ayakta durmaktan daha fazla yük bindirir.

KALP
*Kalp vücuttan çıkarılsa da atmaya devam eder. Parçalara bölünse bile kaslar atmayı sürdürür

*Kalp, saate 284 litreden fazla kan pompalar

*Kalp ömür boyunca yaklaşık 2,7 milyar kez çarpar

KAN DAMARLARI VE HÜCRELERİ
*İnsan vücudunda neredeyse 96.500 kilometre kan damarı bulunur

*Alyuvarlar saniyede 2 milyon adet hızında oluşurlar

BEYİN
*Beyin, ölümden yaklaşık 37 saat sonrasına kadar elektrik dalgaları ile sinyal göndermeyi sürdürür

*Beyin, 15 yaş civarına geldiğinize büyümesini durdurur

SİNDİRİM SİSTEMİ
*Ortalama bir erkek, 68 kilogramlık bir ağırlığı korumak için ömrü boyunca yaklaşık 50 ton gıda yer

*Vücudun çok yağlı bir yemeği sindirmesi 6 saat sürerken, karbonhidratlı bir yemeği 2 saatte sindirir. *Ortalama insanda yemeğin özefagustan (yemek borusundan) aşağı inmesi 8 saniye sürer, ince bağırsakta 3-5 saat, kalın bağırsakta 3-4 gün kalır

*Mideniz, kendi ürettiği asitte sindirebilmek için her 3 günde bir yeni bir zar üretir

AKCİĞERLER
*Ortalama insan, ömür boyu 330 milyon litre hava solur

*30 yaşın altındaki insanlar, 80 yaşın üstündekilere göre iki kat fazla oksijen alırlar

GENEL
*Bir yetişkinin ağırlığının % 60’ından fazlası sudur

Pekmezli Muhallebi

2010-12-07T21:37:00.005+02:00

Geçen hafta bir kaç gün yaptığım tiramisudan ayırdığım labneli kremayı ufaklığa muhallebi diye yedirmiştim. Yumurta yemediği için arkadaşa bahaneyle yumurta yedirmiş oluyoruz böylece.

Geçen akşam yemekten sonra bağrışlarla bana muhallebi yaptırdı velet.

Önce muhallebiyi yediği sandalyeyi çekiyor. Sonra muhallebiyi buzdolabından çıkarıp koyduğum tezgahı gösteriyor. Iıhhh!!! diye bağıra bağıra.. Yaptırdı :)) Konuştuğunda kim bilir neler olacak diye düşünmeden edemedim.

Hadi tarifi de vereyim tam olsun. Hem daha faydalı olsun hem de şekeri azalsın diye pekmezli muhallebi yapayım dedim.

. 1/2 litre süt

. 2 kaşık un

. 1 kaşık nişasta

. 1 çay bardağından biraz az pekmez

. 1 tatlı kaşığı şeker

. Üzeri için tarçın, hindistan cevizi

Bütün malzemeyi tecereye alıp çırptım. Sonra muhallebi kıvamına gelene kadar karıştıra karıştıra pişirdim. Piştikten sonra ocaktan alıp tekrar çırptım. Kaselere koyduktan sonra üzerine tarçın ve hindistan cevizi serptim.

Ucundan ben de tattım. Gayet güzel olmuş. Tarçın pekmez kokusunu bastırmış hoş olmuş.

Soğumasını beklerken fotoğraf çekeyim dedim. Tabi ki benim sabırsız oğlumun ellerini muhallebiye daldırmasıyla bu işlem de son buldu.

Kahve Hem de Damla Sakızlı

2010-12-03T07:41:00.004+02:00

Kahve en vazgeçemediklerimden.

Okkalısı değil ama tadı yerinde olmakla beraber lite olanından ve mümkünse ortanın şekerlisinden günde 5 fincan içebilirim.

Birkaç yıldır da çok sevdiğimiz damla sakızlı türk kahvesini evimizden eksik etmiyoruz. Ve mutlaka ya tamamen damla sakızlıdan ya da normal kahvenin içine 1 kaşık da olsa damla sakızlı ilave ederek yapıyoruz kahvemizi.

Nefiss

Çoğunluk Kahve Dünya'sı ile tattı belki bu lezzeti ama bizim karşılaşmamız tamamen tesadüf, ya da tevafuk.

Günlerden pazardı ve biz Eminönü'ndeydik. Evde kahvemiz bitti bitecek durumdaydı. Gelmişken Kuru Kahveci Mehmet Efendi'ye de uğrayalım dedik. Ama pazar günleri kapalı olurlarmış kendileri. Onun bulunduğu sokakta ilerlerken gene sol taraf da başka bir kahve dükkanı gördük. Hadi burdan alalıdedik. Kapısında da bir abi kahve pişirip duru :)
Neyse efendim kahvemizi alıp çıktık ki benim gözüme bir yazı takıldı. "Damla Sakızlı Türk Kahvesi" diye. Anam! Bu ne olakiii Hadi deneyelim miiiii??? Deyip aldık bir paket. İşte o paketle vurulduk bu lezzete.

Daha sonraları kahve dünyasında da görünce eminönü'ne gidemediğimizde burdan alıverelim dedik. Fakat Eminönü'nden aldıklarımızın telvesinde damla sakızı tanecikleri görünürken kahve dünyasındakilerde hiç görünmüyordu. Meğersem kahve dünyasındaki damla sakızlı kahvede sadece aroması varmıŞŞŞ!!!
Burdan Kahve Dünyası yetkililerine seslenmek istiyorum. "Ayıptır. Kalitenize yakışmayacak bir sahteciliktir. Bu gaflet uykusundan tez elden uyanın."

Artık damla sakızlı kahvemizi kahve dünyasından almıyoruz. (Bu arada kahve dünyasını çok çok beğeniyorum. Kahvelerini, çikolatalarını, stilini..)

Bir de kahve festvalinde İlyas Gönen diye bir İzmir markasının diberte öğütülmüş değişik aromalı kahvelerinden aldık. Onları da çok beğendim. Damla sakızlının içinde damla sakızı da harbiden vardı ayrıca :) Çikolatalısı, karamellisi ve vanilyalısı olduğunu hatırlıyorum.

Oyuncak Fuarı 2010

2010-11-30T08:24:00.000+02:00

16 yaşından küçük çocukları almayacaklar diye yalnız başıma gidecektim cumartesi sabah erkenden.

Bizim bey "Oğlanla biz de gelelim. Belki alırlar. Almazlarsa biz Airport'ta dolaşırız." buyurdu.

"E peki" dedim.

Ufaklıkla dışarı çıkmak her zaman 1 saat rötarlı olur. Gene öyle oldu.

Fuar girişindeki görevli puseti turnikelerin üstünden geçirmemize yardımcı oldu. Bir başka görevli de: "Pusette olduğu için alıyoruz. Ancak içerde pusetinden inerse ve ortalığa rahatsızlık verirse sizi dışarı çıkarabilirler" diye kibarca uyardı biz de "tamamdır abla" yapıp daldık oyuncak koridorlarına.

Benim süper uslu(!) oğlum hiiç rahatsızlık verir mii!?!?

Bir müddet sonra inmek istedi ama girer girmez aldığımız şarkı söyleyen kitaplar oldukça işe yaradı.

Fuarı beğendim doğrusu. O kadar cici bici, oyuncak olur da ben beğenmez miyim? Resimdeki pembe şatoya çocukken sahip olsaydım deli olurdum deli!!!! Ama biz bunları o zamanlar sadece Almanya'dan gelen Burda dergilerinin son sayfalarında görürdük.

Ahşap oyuncaklara baktım daha çok. Ahşap oyuncak üretenlerin sayısının arttığını görmek çok güzeldi. Birkaç parça bişey aldım.

Demonte ahşap araba (fotoğrafını çekmedim henüz), bizim için henüz erken olan at şeklinde ahşap bir puzzle (bunun da fotosu yok), 4 tane kitap, bir de resimdeki şahane ağaç.

Buna bayıldım. Yukarından bilye bırakıyorsun ağacın yapraklarından tın tın aşağıya iniyor. Çocuk gelişiminde şuna, buna, sürekliliğe, falana, filana hitap ediyor mutlaka. Bi de bizim oğlan bilye aşağıya inene kadar çıkan ses eşliğinde dans ediyor :)) Üretenler ise Sakatlar Derneği Samsun Şubesi'ymiş. Marka: Ekolojik oyuncak.

Bebeklere papyon yapımı

2010-11-25T22:18:00.002+02:00

1. Öncelikle oğlunuza bir çift deri patik alıyorsunuz.

2. Üzerindeki kurdelaları çıkartıp erkek moduna sokuyorsunuz.

3. O kurdelaları saklıyorsunuz. Çöpçü anne misali.

4. Üzerinde çiçek, böcek ve ya envai çeşit hayvanatın olmadığı düz siyah bir papyon bulamayınca saksıyı çalıştırıyorsunuz.

5. Son gece (arefe gecesi) bu kurdelayı papyon yapmaya koyuluyorsunuz. Ancak kaç gündür nasıl yaparımı zihninizde canlandırdığınız halde yumurta kapıya dayanmadan harekete geçmeyen bünyenizi gece 10'dan sonra harekete geçiriyorsunuz.

6. Terziliğine son derece güvendiğiniz annenizin mutlaka dolabında siyah bir lastik vardır diye düşündüğünüz için 'anne...' diye sesleniyorsunuz ancak annenizden sizi memnun edecek cevabı alamıyorsunuz.

7. Dikiş makinesinin gözünde annenizin birkaç parça siyah likralı kumaşını buluyorsunuz. Hemen kafanızın epsilon komşuluğunda bir yıldız parlıyor.

8. Makası alıp bunu uygun şekilde inceltiyorsunuz. (Ama makasınız illaki kör olacak, yoksa böyle yamuk kesmeniz çok zor olur.)

9. Yılık yamuk kesilen kumaş parçasını adam etmek için kenarlarını üşenmeyip sürfile yapıyorsunuz.

10. Deri kurdelayı kumaş parçasının ortasına uygun şekilde dikiyorsunuz. (Bu aşama hiç kolay değil. Deriyi dikmek güç gerektiriyor. Ben eşimden yardım aldım.)İki ucunu birleştirmek için de bir uca düğme dikiyorsunuz diğer uca da düğmeye uygun bir yırtıkçık açıyorsunuz.

Ve 10 adımda oğluşunuza papyon yapmış oluyorsunuz.

Bizim delikanlı papyonuna-yeleğine-gömleğine bakmadan koltuklardan kucaklara, kucaklardan halılara, halılarda sehpalara atladı zıpladı hiiiç durmadı. Dolayısıyla popyonu muntazam, gömleği jilet gibi değildi. Yukardaki fotograf en dağılmış hali.

Fakat gene de bence bu papyon, bu bayram bizi gayet güzel götürdü. Görenler çok beğendi. Kimseye çakma olduğunu söylemedik tabi ki :)))

Bayram bitti (mi acaba)

2010-11-23T08:04:00.000+02:00

Deliye her gün bayram ya o bakımdan :)

Oğlan evi kız evi derken, annane babanne derken, araya bir dolu akraba da girince bizim minik sincap oldu size minik şımarık sincap.

Dönüşü trafiğe takılmamak için cumartesi yapalım dedik. Evden sabah çok erken çıkamayınca Sapanca'da müthiş bir tafiğe yakalandık. Korkunçtu.. O gece 10:45te gişeleri tekrar ücretsiz yapmalarıyla ilerleyen saatlerde ve dolayısıyla pazar günü trafik oldukça rahatmış. Ama biz, o saatlerce süren araba kuyruğu işkencesini çoktan çekmiştik.

Sağlık olsun, kazasız belasız döndük ya..

Senelerdir onca yolu gider gelirim, onca yol gözlerim, yolcu uğurlarım hala daha herseferinde korkarım. Ne diyim, Allah korktuklarımızdan emin etsin.

İşin en güzeli de insanın gezip tozup en sonunda başını sokacağı sıcacık bir yuvası olması.

Dün uzun tatil dönüşü oğluşumla ayrılışımızın ilk günüydü. Hiç korktuğum gibi geçmemiş elhamdülillah. Akşam da bir terslik hissetmedim.

Hatta bu tatil ikimize de çok iyi geldi diyebilirim. Çok çok kucak istedi. Ben de bol bol onu yemek istedim. Aşk tazeledik yani :)

Sonrasında çok zor gelir mi ayrılık dedim ama şimdilik iyi görünüyor.

Emirgan'da son yaz sabahları..

2010-11-11T08:37:00.004+02:00

Önce çok sıkı(!) diyetimi bozduran kahvaltı.

Bizden çok bal yiyen bir arı.

Sonra koruda biraz yürüyüş.

Annesinin minik zürafası.

Arkasından da bol bol koşturmaca.

Top oynadı, annesini kovaladı. İlla bebek arabasını o sürecek.

Dönüş yolunda hemencecik sızı verdi.

Diyetliyim

2010-11-09T08:00:00.000+02:00

Zenginlerin ata sporu platese başladım. Ancak haftada 2 gün gitmem gerekirken ben bir gün ancak gidebiliyorum.

Gitmediğim gün evde birşeyler yapmaya çalışıyorum bazen. Ders 1 saat sürerken evde yarım saat ancak dayanabiliyorum.
Oğlum da sabote ediyor haliyle. Tek bacağımı kaldırıyorsam diğerinin üzerine çıkıp hareket edeni yakalamaya çalışıyor mesela :)

Hadi oğlum sen de yap deyince yatıyor kendince o da yapıyor. Ama en güzeli üflemesi. Üff üff!
Sanırsın Ebru şallı'nın oğlu :))

Platese başlamadan önce 60 kiloydum. Platese başladıktan sonra 61 oldum. Demek ki zenginin sporu züğürdün yağını yakmıyormuş :)

Boğazını tutmazsan, gelsin kahveler yanında çikolatalar. Akşamları tiramisular..

Geçen hafta çok az dikkat ettim 59'lu rakamları baskülümde görmeye başladım. Fakat araya haftasonu girdi.

Haftasonları, diyetlerin bir numaralı düşmanı bence.
Bütün hafta aç gezsen ne olacak pazar sabahı gittiğin bir açık büfeyle bütün verdiklerini alabilirsin. Eşinle dostunla dışarı çıkmışsın. Herkes yerken sen de bakamazsın ya.

Ben de tabi ki bakmadım. Bakmadım ama bu sabah basküle de bakmadım. Cuma sabahı bakarım artık :))

Kilolu değilim yanlış anlaşılmasın. Niyetim sadece ince kalmak :P
Hamilelikten önce 58 kiloydum. Doğum iznim bittiğinde 58 kilo olmuştum. Hem de hiç diyet ve spor yapmadan.
İşe başladım. Öğlenleri bilmem ne yağıyla yapılmış yemekleri yemeğe başladım. Ve en önemlisi oğlum artık eskisi kadar emmemeye başladı. Ben de kilolanmaya.

Ama hedefim 55. Bakarsın olurum :)

Bizim evde bir teletubi var.

2010-11-02T22:52:00.000+02:00

Uyku tulumuyla

29 Ekim

2010-10-29T23:09:00.006+03:00

Geçtiğimiz hafta boğazdaki gösterileri en iyi nerden izlerizi araştırdım durdum.

İki sene önce Ortaköy'e gitmiştik. Şahaneydi. Ancak çocukla açık havada olmak pek akıl karı gelmedi.

Gösterilerin zaten 15 dakika süreceğini öğrenince 'aman dururuz o kadar dışarda bişey olmaz' diye de düşünmeye başlamıştım ki. Benim minik zürafam hastalandı.

Son bir kaç gün yağan yağmur, açık havada izlemeyi unutturacak kadar şiddetliydi. 28 ekim akşamı annemin haberlerde gösterilerin pazar gecesine ertelendiğini duyurduklarını söylemesine öyle sevindim ki hiç belediyenin sitesine girip kontrol etmeyi akıl bile edemedim.

29 ekim akşamı haberleri görünce acayip üzüldüm. Köprüdeki havayi fişek gösterisi olmuş da bitmiş :((

"Gündüz bile çok soğuktu hava. Bunda da vardır bir hayır. Çocuk zaten hala öksürüyor." Dedim ama gene de içimde kaldı.

Havayi fişeğin tabiata nedenli zarar verdiğini düşünüp bu katliyama bir de seyircilik yapıp destek olmadık diye de sevinebilirim. Ama içten içe 'seneye gideriz artık' demedim desem yalan olur.

Tabi ki en güzeli havai fişek atmanın yasaklanması. Fener alayının gözü mü çıktı? İBB duy sesimi.

Çevreci Şirin (ya da kedi ulaşamadığı ciğere...)

Sümüklü bir böcek

2010-10-28T11:36:00.005+03:00

Geçen cuma adamım hastalandı.
Akşam ateşi 38,2 ye kadar çıktı. Burnu akıyor, tıkanıyordu. Ateş düşürücü vermeden sabahı ettik. Sabah bir arkadaşımın kahvaltı daveti vardı. Gelecek bütün çocuklar okullu olduğu için gitmeye çekinmedim. Ne de olsa mikropların hepsi fink atıyor okullarda. Baktım tıfılcan ateşli değil gittim ben de kahvaltı ya.

Orda pek bir mahsundu. Yanımdan hiç kalkmadı. Ara ara ağladı. Evde de hiç birşey yememişti orda da yemedi. Ben de ısrar etmedim. Ortam biraz sakinleşince keyfi yerine geldi. Biraz oynadı evimize döndü.

Eve geldiğimizde artık uyku gözünden akıyordu. Hiç birşey yedirmeye uğraşmadan hemen uyuttum. Zira uykusu olduğunda da hiç birşey yemiyor. O gün ilk yemeğini saat 16 sularında yedi.

Pazar günü gene dışardaydık. Ateşi filan yoktu. Sadece ara ara öksürüyordu ama çok az.
Keyifsiz değildi ama naz-niyaz tam gaz.

Salı gününe geldiğimizde ise bütün gün burnu akmış. Kucaktan inmek istememiş. Öksürük gene bol bol olmuş. Biz de aldık akşam doktora götürdük. Uzun zamandır çocuğu bir de başk doktor görse diye geçiriyordum aklımdan. Hazır doktora ihtiyacımız olmuşken başka bir doktora götürelim dedik. Ve Levent'te bir hekime götürdük.

Muayenede ateşi arttı miniğimin. 38.2den 38.9'a yükselince hemen ateş düşürücü verdi doktor. Antibiyotik vermedi. Verseydi de kullanmazdım herhalde. Benical ve Katarin'i dönüşümlü kullandırdı. Bir de bir kaç burun damlasının karışımını verdi. (Bu damla burnunu çok iyi açtı gerçekten) Bugün de kontrolü vardı. Burnu son sürat aksa da öksürüğü devam etse de boğazındaki hafif kızarıklık geçmiş. Ciğerleri zaten temizmiş. Sonra da "benim muayene tarzım farklıdır" deyip. Çocuğa sorumluluk verin, bir işe başladığında bitirmesini sağlayın, disiplini de öğrensin, cinsel kimliğini kazanması da bu zamanda lazım dedi. Ve bu kontrol olduğu için para vermedik ama ilk muayenede 250 lira verdik.

Çok para değil mi? Bence çok değil aşırı!!!

İyi bir hekim muhakkak fakat ekstra bir durum da göremedim. Sürekli "benim tarzım farklı", "benim kontrolümdeki çocukların IQ'su çok yüksek olur" filan filan şeklinde övünüp durdu. Fakat biz muayenede hiç rahat hissetmedik. Sanki soru sorarken bize kızıyordu. Pek de soru soramadım :)

Hem günümüz çocuklarında IQ'su düşük olan mı var Allah aşkına :)

Bizim her zaman gittiğimiz doktorumuz doçentliği gelmiş ama siyasal sebeplerle hakkı yenen bir hanım. Ve şeker gibi bir insan. Üstelik Etiyopya'ya gider, Pakistana, Afganista'a gider. Mis gibi işini de yapar. Canım doktorumuzu birkez daha sevdim.

2010-10-19T16:25:00.001+03:00

Dualarınız için çok teşekkürler...

Bir arkadaşımı kaybettim

2010-10-15T12:13:00.001+03:00

Bir kaç hafta önce aldım haberini.

Beynimden vurulmuşa döndüm. Şok!!!

O günden beri ağlıyorum. Duruyorum, susuyorum, yaşıyorum. Ama gecenin bir vakti aklıma geliyor ağlıyorum. İş çıkışı servise yürürken aklıma geliyor, durduramıyorum, ağlıyorum.

Biz O'nun iyileşeceği haberini alacağımızı zannediyorduk. 5-6 ay önce aniden o kötü hastalığa yakalandığı haberini almıştık. Doktorları hastalığı başında yakaladıklarını, atlatabileceğini söylemişler diye su serpilmişti yüreğimize.

Son zamanlar aldığımız habere göre kötüye gidiyordu. Üzülmüştük ama, ümidimiz vardı. Ama..

Gencecikti. Çok tatlıydı. Çok iyiydi. Tertemiz bakıyordu...

Duyduk ki hastalığından dolayı hiç isyan etmemiş maşallah. Öyleyse tertemiz gitmiştir Rabbinin yanına, öyleyse şehit olmuştur dermansız derdinden dolayı. Allahım!!!!!

O'nun için belki de şahane bir son. Fakat annesinin, babasının acısını düşünemiyorum.

Allah sabır versin.

Gülşah, kabrin geniş olsun. Huri kızları yoldaşın olsun. Mekanın cennet olsun.

Aşklarım

2010-10-08T08:20:00.000+03:00

O benim ilk aşkım. İlk aşklar unutulmazmış. Ben de asla unutmayacağım.

Sevmeyi, birine güvenmeyi onla öğrendim.

Çok da yakışıklıydı.

Ve bence, sanki herkes onu yakışıklı bulmalıydı. Buluyordu gibi gelirdi.

Uzun boyludu.

Yanında kendimi minicik hissederdim.

Ellerimi avuçlarında ısıtırdı. Kocaman avuçlarında.

Ben ondan çok küçüktüm birçok şeyi ondan öğrendim sevmenin yanında.

İlk aşkım ilk aşk olarak kaldı. Ve ben yoluma devam ettim.

Seneler seneleri kovalamış daha büyük aşk arayışlarına girmiştim.

İşte o zamanlardı büyük aşkımla karşılaşmam, tanışmam.

İlk görüşte aşık olacak kız değildim. Olmadım da.

Bu konularda hep mantıkçıydım. İyiki de öyleydim.

O'ysa hemen kapılıvermişti. İnatçıydı. Evlilik teklifini bile fazla bekletmedi.

Huzur veren, serin bakışlı bir kahraman olduğunu aylar sonra fark ettim. Ve aşık oldum.

Bundan sonrası hızla ilerledi. Büyük aşkım hayatıma ışık olmuştu.

Ve yıllar sonra şimdi...

Şimdi gencecik birine aşık oldum diye ayıplanacak mıyım?

Ayıpsa ayıp olsun, bu öyle bir aşk ki hiç bir şeye benzemiyor.

Yaşlandım ve şefkat daha yoğun hissediliyor belki ama aşk işte basbaya.

Yaşlandıkça böyle aşık olunuyor belki.

Belki hislerimi kontrol etmeliyim.

Ama denemiyor muyum?

Deniyorum elbette.

Bu saatten sonra başka aşklara izin vermemeliyim demiyor muyum?

Diyorum elbette.

Ama nafile.

Bu aşkın önüne geçemiyorum.

İlahi aşka doğru gidiyorum....

Yüzme

2010-09-23T16:43:00.004+03:00

Geçen çarşamba akşamı itibariyle yüzmeye başladım.

Bana kalsa hafta içi oğluma yarım saat geç kalmak bile imkansız, onunla iş için yeterince ayrı kalıyorum bir de ekstralar çıkaramam.

Haftasonu 3-4 saat bile babasına bırakmak sorun değil. Zira babayla da vakit geçirmek bir güzellik.

Ancak hafta içi çocuk benim geleceğim saati biliyor. Ve trafik vs. sebelerle gecikirsem anlıyor. Ben içeri girdiğimde "annnee" diye kapıya geliyor hemencecik. Mutlaka anlatacak da birşeyleri oluyor. Bir cıvıltı, bir işaret... Çok yoğun bir gün geçirmiş oluyor, her halinden belli...

Ne diyorodum; benim geleceğim saati bilen, bekleyen çocuğu hafta içi bekletmeye gönlüm razı olmuyor.

Ama hergün çektiğim başağrıları ve yaptırdığım tahlillerden hiç bir şey çıkmayışından dolayı doktorun stres tipi baş ağrısına benziyor deyip bana nöroloji bölümüne gitmemi tavsiye etmesi üzerine eşimin aylar önce başlayan 'spor yapmıyorsun, yüzmeye git, spor strese de iyi gelir' tavsiyelerine uymaya karar verdim sonunda. İnşallah sebat ederim spor konusunda. Tabi nörolojiye ya da ortopediye gidip görüneceğim. Zira boynum ve sırtımda da ağrılar var.

Çarşamba - cuma gitmeyi planlıyorum yüzmeye ama daha ilk haftadan cuma akşamı kaytardım bile. Aslında elimde olmayan malum çoluk-çocuk meseleleri yüzünden oldu bu kaytarma :)

Çarşamba günü eve geldim. Çantamı hazırladım. 6'ya doğru evden annem, ben ve oğlum çıktık. Onlar parka gittiler ben de Ömercime yüzmeye gittiğimi söyledim el salladım. Anlamadı sanırım :))

Normalde seans 7,5'a kadar sürüyordu. Ama ben 7 gibi çıktım havuzdan, duştur, giymedir derken 7:20 de evdeydim. Çok da geç değil sanırım.

Aslında çarşambaları pilates de var. Belki ona katılırım. Bu ilk gidişim öğrenmelik oldu.

Spor haberlerini sundum :)

Caillou

2010-09-20T11:08:00.003+03:00

Dün sabah akrabalarımız kahvaltıdan sonra bizden ayrılınca Ömercik hemen uyudu. Çok gecikmişti uykusu, fena halde kafasına vurmuştu.

O uyuyunca TV'nin karşısına geçtik babasıyla beraber. Ve Caillou izledik :))

1,5 yaşına gelmesine rağmen henüz TV seyretmeye başlamadı bizim minik. Bilinçli olarak izletmiyoruz. Bir çok uzmanın 3 yaşına kadar zararlı olduğunu söylemesi bu kararı aldırdı bize.

Biz işteyken de izlemiyor. Annem sağ olsun o uyanıkken açmıyor televizyonu. Bakıcı olsa en çok bu konu beni rahatsız ederdi galiba.

Ramazanda babam da burdayken zaman zaman TV izlemişliği var 1 kaç dakikalık. Annanesiyle oynarken babam haberleri izlemek istiyor ama kabına sığamayan yumurca hemen salona dedesinin yanına gidip TV'nin karşısında alıyor soluğu. 'Çekil oğlum ordan' lar kar etmeyince de babam teevizyonu kapatıyor. Bizim ki de eliyle bitti gitti işareti yapıyor :))) Babam sayesinde televizyondan haberdar oldu oğlum.

TV'nin kumandasız açılma butonunu keşfedip arada kendisi de açıyor ama biz hemen kapatıyoruz. Çok da ısrarcı değil. Zira zevk alacağı bireyler olduğunun farkında değil. Caillou gibi.

Biz de Caillou'yu hiç izlememiştik daha önce. Dün ylesine açıp izledikten sonra çok sempatik geldi. Aman pek kibar pek akıllı bir çocukmuş bu Caillou. Aklımdan uyuyan kirpi uyanınca izletsek mi, tepkisi ne olur acaba diye geçirmedim değil.

Ama yok izletmedik. İzlemesin de inşallah hiç olmazsa 3 yaşına kadar. Nasıl olsa öğrenecek ve sevecek. Ve mümkünse pek sevmesin.

Böyle izletmeyerek çocuğu ilerde müptelası yapmayız herhalde. Hani ilerde izlemediği yılların acısını çıkartmasın :)

Kreş mi desem, değil. Oyun yeri...

2010-09-15T16:00:00.003+03:00

Bizim tıfılcan dolu dolu 1,5 yaşında oldu.

Pek tabi ki annanesi bakıyor halen daha. Ben işi bırakana ya da oğlan askere gidene kadar da öyle olacak Allah'ın izniyle. Allah anneme sağlık versin bütün çocuklarıma o baksın :))) 4-5 tane olacak ya!!!!

Neyse konuya gelelim. Artık çocuklarla da vakit geçirmesi gerek diye düşünüyorum, yanılıyor muyum?

Bizim apartmandaki çocuklar da hep büyük. En küçüğü 5 yaşında. O da bizimkiyle oynamak istemez, sıkılır. Ben küçükken apartmanda aynı yaşta 3 çocuktuk, sabahtan akşama kadar hep birlikteydik. Ama bizim ki bu yönden pek şanslı sayılmaz.

Ben de sorumlu bir anne olarak çocuğumu çocuklarla buluşturma noktasında arayışlara girdim. Hatta bizim apartmanın hemen yanıbaşındaki villada yeni açılan kreşe uğradım dün. Haftada birkaç gün günde birkaç saat oyun oynaması için bizim ki gibi miniklere yönelik bir programları olup olmadığını sordum. Henüz böyle bir planlarının olmadığını, fakat kendi aralarında bir düşünüp bana haber vereceklerini söylediler. Bakalım bekliyorum.

Çocuğa çocuk gerek diye düşünüyorum. Dövüşecek birisi lazım :) Ya da olmadı bir kardeş lazım :P

Ramazan Gidiyor

2010-09-07T16:04:00.002+03:00

Geçen sene oruç tutmadığım için bu sene Ramazan'ı biraz korkarak karşıladım.

Ancak hiç de beklediğim gibi değilmiş. O çok sıcak olan günler bile çok çabuk geçti.

Susuzluk, evet zor gelmiyor değil ama gene de geçti işte.

Yarın arefe... Galiba yine geriği gibi değerlendiremeden geçti bir ramazan daha.

Tekrar tekrar ama her defasında daha verimli Ramazanlar geçirmek duasıyla, hep beraber inşallah.

Kumdan kalesi

2010-08-30T23:22:00.001+03:00

Hayat akıyor ben de blogumla arkasından yetişmeye çalışıyorum.

Ramazandan önceki hafta, hani çook sıcak olan haftalardan birinde.

Çeşmede tıfılcan 4-5 günde olsa kum oynadı. Koştu koştu koştu..

Tavşanları besledi.

Kedileri izledi.

Çalan müziklerle dans etti.

Denize girdi ama korktuğu için babasına sarıla sarıla, denize taş atma bahanesiyle yavaş yavaş girdi. Denizden çıktı, duşun altında 2 saniye kaldı gene babasının kucağında sonra havluya sarılınca hemencecik uykuya daldı. Daha giyinmeden sızdı. Bu nasıl bir iş hayret ettik. Doğduğundan beri uyku sorunu yaşayan sincap nasıl böyle uyuyabildi. Deniz yorgunu zavallı!

Gece 10 demeden yatan sıpacık, tatilde 11-12 de yattı. Yatana kadar da koşturdu. Normal düzenine geçemez, zorlanır diye korktum ama maşallah hemencecik tatil modundan çıktı.

Böyle böyle bitirdik bir yaz tatilini.

Keşke herzaman o mis gibi denizde doyasıya yüzme imkanımız olsa.

Kim bilir belki seneye gene nasip olur..

İtalya Notları: 11. Venedik

2010-08-24T23:32:00.000+03:00

Akşam 21 sularında Venedik'e vardık. Önceden otel rezervasyonu yaptırmamıştık. Bakalım bu saatte bir yer bulabilecek miydik!

Venedik suyun üzerinde yüzmekte olan bir şehir ve binaların arası yol değil su. Dolayısıyla arabamızla istediğimiz yere gidemezdik. Venedik'te araçla gidebileceğiniz son noktaya kadar yani Piazzale Roma'ya kadar gidip aracı park ettik. Hemen en yakında gördüğümüz 2-3 otelde yer olup olmadığını öğrenmek için eşim otellere gitti bense oğluşumla arabada bekledim. Döndüğünde öğrendik ki bu otellerde yer yok. Ben 'Mestre denilen yere gidelim' dedim, eşimse alalım valizlerimizi şehrin içinde bir yer buluruz dedi. Çok şaşırtıcıdır bu sefer mantıklı konuşan bendim :) O kadar yolu, köprüyü elimizde valizlerle bir de bebekle, üstelik gece karanlığında yol iz bilmeden nasıl geçecektik. Otellerde yer olup olmadığı bile belli değildi.

GPS aracımıza 'Mestre' yazıp yola koyulduk. Mestre'de otel tabelalarından birini seçip takip ettik ve Hotel Michelangelo'da sadece bir gecelik yer bulduk. Gayet şık, rahat ve temiz bir oteldi. (Kesinlikle tavsiye ederim. Venedik'e ulaşım da çok çok rahat.) Günlerden cuma olduğu için ertesi gün hafta sonu bu otelde yer yoktu. Mestre'deki hiç bir otelde yer bulamazsınız dedi resepsiyondaki görevli. Hadi bakalım Allah kerim deyip odamıza yerleştik. Ömer'ciği uyutup ertesi gün için internetten otel aramaya koyulduk. Mestre kadar olmasa da gene Venedik'e çok yakın bir yer olan Quarto d'Altino'da yer bulduk. Yakınında tren istasyonu da olduğu için arabayı orda bırakabiliriz diye düşündük.

Ertesin gün otelde kahvaltımızı yaptıktan sonra eşyalarımızı arabamıza yerleştirip arabayı otelin önünde bırakıp otobüsle Venedik'e gittik. 10 dakika kadar sürdü yol. Ayrıca her 15 dakikada bir de otobüs gidiyormuş burdan Venedik'e. Eğer bu otelde yer olsaydı ertesi gün de burda kalmak bizim için çok rahat olacaktı. Ne yapalım sağlık olsun. Venedik'e gidecekler Mestre'de çok daha şık, rahat, lüks bir otelde daha uygun bir fiyata kalmayı Venedik merkezde kanal manzaralı çok pahalı otellerde kalmaya tercih edebilirler.

Böylece minik böceğim de hayatında ilkkez otobüse binmiş oldu hem de Venedik'te :D

Son durakların olduğu Piazzale Roma'da indik otobüsten. Hava şahane, günlük güneşlik. Otelin verdiği haritayla düştük yollara. Venedik 118 civarında adacıktan oluşmuş bir şehir. Dolayısıyla yön bulmak çok zor, kaybolmaksa an meselesi. Benim gibi yanınızda her işten anladığı gibi haritacılıktan da anlamanın ötesinde kitabını yazan bir yol arkadaşınız varsa şanslısınız, kaybolmadan Venedik'in altını üstüne getirebilirsiniz. (Kendisi şimdi yurt dışında olan sevgili yol arkadaşım okuyorsan selamlar :P)

Öncelikle bir menzile yönelmeden öylesine daldık sokaklara, daha doğrusu kanallara :)

Hemen bir gondolcu gördük. Fiyat almadan geçmeyelim dedik. Kısa tur için 60€, uzun tur için 80€ dedi gondolcu. Daha yeni başladığımız için teşekkür edip ilerledik. Daha sonra görecektik ki bu fiyatlar çok çok iyiymiş. Zira Venedik'in en meşhur meydanı San Marco meydanı civarında gondolcular 200€ istiyorlardı. Orada da teşekkür edip uzaklaşırken gondolcu 150€'ya indirdi aniden fiyatı :)

Ara sokaklarda dolaşırken kendimizi bir vaporetto iskelesinde bulduk. Hızlı bir eylem planı çıkardık. Ve ertesi gün de Venedik'te kalmaya ve bugün diğer adaları da gezi planımıza dahil etmeye karar verdik. Zira Venedik'ten İstanbul'a dönüş uçağı hergün 13 civarında ve dönüş yapacağımız gün hiç gezemeden direkt havaalanına gitmemiz gerekecek. Bu güzel şehre gelmişken hiç olmazsa 2 gün gezmek lazım diye düşündük. İyi de etmişiz... Böylece dönüşümüz pazartesiye kaldı.

Bütün gün istediğimiz kadar vaporettoya binebileceğimiz biletlerimizi alıp San Marco meydanına giden vaporettoya atladık. Bu vaporetto dedikleri bizim vapurların 2 beden küçüğü. Bizim Beşiktaş-Üsküdar arasıda sıklıkla çalışan araçlara yakın bir şey.. Bunlar varken bence hiç gondola dünyanın parasını vermeye gerek yok. Ama zenginseniz o başka :))

San Marco'ya gelince vaporettodan indik. Buradaki ve buraya gelene kadar gördüğüm koca koca tarihi binalar beni şaşırtmadı değil. Seyahate çıkmadan önce google mapden Venedik'e baktığımda suyun üzerinde yüzen bu toprak parçalarında nasıl yaşıyorlar acaba diye düşünmüştüm. Fakat adamlar suyun üstüne kiliseleri sarayları dikmişler. Google mapden bakarken hiç de tekin görünmeyen bu şehir yerinde görünce gayet sağlam geldi gözüme.

Dükler sarayıymış, hapishaneymiş, kuleymiş, ahlar-vahlar köprüsüymüş hepsini gördükten sonra ara sokaklarda Venedik'teki başka bir ada olan Murano'nun meşhur cam işlerinin satıldığı mağazaları gezdik. Ve sonunda acıktık. Tahmin edin ne yedik :))) Tabi ki makarna ve pizza :)

Sonrasında meşhur adalar Murano ve Burano'ya gitmek üzere vaporettoya atladık. Murano cam işçiliğiyle ünlü Burano ise rengaren evleri ve dantelleriyle ünlü.

Murano'nun cam meydanı.

Şurası da Burano:

Şu evlerin şirinliğine bakar mısınız? Bu kadar güzel başka bir köy daha var mıdır? Bir an burda yaşamak, bu renkli evlerde yaşamak, minik bir kafe işletmek nasıl olurdu hayal ettim. Eşimle bu düşüncelerimi paylaştığımda aldığım cevap: "o zaman böyle başka yerleri gezemeyiz" oldu. Mantık abidesi insan!!!

Bu da onun objektifinden..

İtalya'daki yamuk kule sadece Pisa'da değil bu da Burano'daki. Bariz yamuk!!!

Adalar vapurundan dönüş manzarası:

Piazzale Roma'dan otobüsümüze binip Mestre'deki otelin önüne bıraktığımız aracımıza geri döndük. Çok yorucu bir gün olmuştu bizim için. 11 kiloya yakın bir bebeği slingde taşımış(sanki ben taşıdım), o kadar köprü-kanal geçmiş, sabahtan akşama kadar yürümüştük. Hemencecik otele girmek ne güzel olurdu. Ancak istirahate çekilebilmek için yeni otelimize kadar da direksiyon sallamamız gerekiyordu.

Hotel Vime Venice East gördüğüm kadarıyla asyalıların tercih ettiği bir otel. Hatta bir türk turu bile burayı tercih etmiş. Kalınmaz değil ama Mestre varken Quarto d'Altino'da kalmaya gerek yok. Vime otele çok yakın bir tren istasyonu var biz de bu yüzden tercih ettik. Ayrıca 4 yıldızına rağmet fiyatı da oldukça makuldü.

Ertesi gün kahvaltıdan sonra treni kaçırmamak için acele etsek de treni kaçırdık. Bir sonraki bir saat kadar sonra olduğu için Venedik'e arabayla gitmeye ve son duraktaki büyük otoparklardan birine park etmeye karar verdik. Pahalı olacaktı ama oteli ucuza kapatmıştık ne de olsa :)

Garrage San Marco'ya aracımızı bilmem kaç euroya bıraktık. Bu sefer bebek arabasını da aldık. Köprüleri bebek arabasıyla çıkmak zor oldu ama slingle gün boyu taşımak kadar yorucu da değildi doğrusu.

Bu ikinci günümüzde planladığımız gibi yayan dolana dolana meşhur Ponte di Rialto (Rialto Köprüsü)yu geçip, tekrar dolana dolana cam işi satan mağazalara gire çıka, dondurmalarımızı yalaya yalaya San Marco Meydanına ulaşık.

Kano yarışını atlamayalım. Resimdeki gibi küreklerini kaldırarak köprüdekilere selam veriyordu her yarışmacı grup.

San Marco meydanındaki bu sefer önceki günki cafeden farklı bir kafeye oturup karnımızı doyurduk ve gene gezmeye başladık. Bu sefer iskelelerin diğer tarafına doğru yürüdük. Yani kuzeye. Bir park çıktı karşımıza. Şahane bir yer. O sıcakta serin serin ağaç gölgeleri ne güzel geldi.

Venedik'in dar sokaklarında yorulmanın akabinde dinlenmek için uğranması gereken bir yer. Geçtik oturduk bir banka. Ömercik arabasında surmak istemiyordu biz de saldık, bakalım ne yapacak. Ne yapacak yerlerde emekledi :) Evet pis çocuk oldu ama rahatladı. Fıytık fıytık dolandı. Uzaklaşmaya başladıça getirdik yanımıza.. Böyle böyle dolandı durdu.

Bu parkın arka taraflarını dolaşırken gördüğümüz İtalya'daki üçüncü yamuk kule:

Sonra gene sahil kısmına yöneldik parkın. Bu sırada bizim tıfılcan uykuya daldı. Biz de onun uyumasını fırsa bilip oturduk bir banka, deniz manzaralı ağaç altı. Sakin sakin, dinlendik biraz. Uyanana kadar bekledik.

Daha sonra da vaporettoya atlayıp kanalları dolaşa dolaşa Basilica di Santa Maria della Salute'yi Rialto Bridge'i son kez selamlayarak Venedik'e veda ettik.

Ertesi gün 13 uçağıyla evimize döndük. "Tekrar gelirsek şöyle yapalım tekrar gelirsek böyle yapalım" diye diye...

Veeee İtalya notlarımızın sonuna geldik, nihayet :)))

Başlangıç - Inception

2010-08-16T15:40:00.003+03:00

Pazar günü aylardan sonra sinemaya gittik. Film seçimimiz de çok başarılı olunca deymeyin keyfime.

Şahaneydi bence Başlangıç.
Mutlaka gidin sinemada izleyin.
Hiç yorum bilmem ne okumadan gidin hem de.

Not: Venedik notlarımı yazıcam hiç kaçarı yok :) Gezi yazıları nihayet bitti diye sevinmece yok :P

Kavacık'ta Bir Yaz Sabahı

2010-08-02T00:05:00.005+03:00

Hem de ne yaz..

Ne sıcaktı haftasonu hava..

Pazar sabahı lise arkadaşlarımla buluştuk. İki de bebeğimiz olacağı için onlarla rahat edebileceğimiz bir yer aradık. Organizasyonu ben yaptığım için ben aradım tabi ki. Bizim bey internetten Cıvıl Cıvıl kafe diye bir yer bulmuş. Deneyelim dedik. Arkadaşlarda bana bıraktılar, ben de insiyatif kullandım.

Hakikaten çocuklarla çok çok rahat edilecek bir yer. Tamamen kapalı bahçesi. Çocukları sal koştursunlar. Bir de top havuzu var içerde. Gayet güzel bir yer. Bir kahvalı için buluştuk. Kahvaltısı çok çok vasat. Gerekli şeyler yok, gereksiz şeyler var. Çocuk temalı bir yerin kahvaltısında cipsin ne işi var Allah aşkına!

Verdiğiniz paranın en fazla 3'te biri eder bu kahvaltı ama demekki 3'te 2'sini de mekana alıyorlar. Halbuki daha az, daha leziz, hatta bir de organik bir menü hazırlasalardı benden 10 puanı alırlardı.

Hava öyle sıcaktı ki şemsiyeler de fayda etmedi buram buram terledik.

Gene de senelerdir görüşmediklerimle görüşmeye değdi.

İtalya Notları: 10.Verona

2010-07-30T23:21:00.002+03:00

Gezi yazısı yazmak sanki biraz baydı :) Okuyan varsa eminim onlara da gına gelmiştir.
Aslında yazmak sıkıcı değil de her şehri ayrı ayrı yazmak zor gelmeye başladı.
İtalya gezimiz de uzun olunca mecburen bir şekilde bölmem gerekti.

İki ay önce yaptığımız bu geziyi şimdi yazarken tekrar yaşıyorum ve bu çok hoşuma gidiyor. Amma ve lakin biran evvel bitirmeyi de çok istiyorum ne yalan söyliyeyim. Biraz da başka şeyler yazmak istiyorum.

Düşününce gezmek benim bu dünyada en sevdiğim şey. Başka ne yazabilirim ki.
Bu yazımda Verona gezimizden bahsedeceğim sonra da Venedikle finali yapıyoruz inşallah :))
Ramazandan sonra da bir İspanya gezisi ayarlayabilirsem onu da yazarım artık aylarca :)

2,5 saat kadar süren uzunca bir seyahatin ardından Verona varıyoruz. Burada Roma'daki Collesium gibi bir yapı bizi karşılıyor. Arena di Verona MÖ 30'da yapılmış. Hala konserler için aktif olarak kullanılıyormuş.

Meydan da bir şenlik havası var.

Birçok değişik lezzeti satan tezgahlar burada.

Hemen gezmeye koyuluyoruz. Duty Free'den birşeyler almaktansa burdan buraya özgü birşerler alayım değişik birşeyler tadsın iş arkadaşlarım diye düşünüp birşeyler alıp.

Adige nehirine kadar geze geze gidiyoruz. Burada Arco di Gavi yer alıyor. Napolyon Bonapart bu zafer takını yıkmış fakat daha sonra aslına uygun olarak tekrar yapılmış. Nehiri izlerken Romalılardan kalma Ponte di Pietro adındaki köprüyü görüyoruz.

Verona aslında Romeo ve Juliet'in yaşadığı şehir olmasıyla ünlü. Fakat biz kendimiz Romeo ve Juliet'iz deyip (!) hiiiç onların muhitine uğrama gereği duymuyoruz. İlginciz evet :P

Bir pizzacıda pizzalarımızı yerken bizim tıfılcanın pizzanın yanında verilen galetaya bayıldığını anlayan garson masadaki galetalar yetmezmiş gibi içerden de galeta getirip bize veriyor daha sonra da yediririz diye. Sonra bu garson kızla sahbete koyuluyoruz. Bu esnada eşim de lavaboda, bunu fırsat bilip başlıyoruz iki kadın dedikoduya :)

Bu kızcağız aslen Macarmış. Macaristanda iş bulamadığı için gelmiş buraya. Pek sevmiyormuş ama para kazandığı için mutluymuş. Ben de hemen diyorum işte 'Macarlar da aslında Türk. Hun türkleri.' Sanki akraba çıkıcaz :) Ne alakaysa!!! Sonra kız anlatıyor ingilizcem kötü ama ben arapça öğreniyorum. Zor değil mi diyorum. Sevdiğim için zor gelmiyor diyor. Kız arkadaşı varmış arap ondan da öğreniyormuş. Benim de aslında öğrenmem lazım, kutsal kitabımız Kuran'ın dili arapça diyorum. Ama kız daha önce hiç duymamış. Belki arap arkadaşı müslüman bile olmayabilir. Ben de fırsattan istifade tebliğ yapayım dedim ama sanırım başarılı olamadım :)

Neyse, galetalarımızı da toplayıp oradan ayrılıyoruz. Daha sonra Venedik'e gitmek üzere aracımıza biniyoruz.

Gezilebilecek bir sürü kilise, meydan ve tarihi yapıların hiç birine uğrayamadan ayrılmak zorundayız. Ama 8 günde koskoca İtalya ancak böyle gezilebilir. Bir sonraki sefer olursa sevdiğimiz yerleri çok detaylı gezmek gerek ama şimdi yapılabilcek birşey yok.

Şirin, sempatik, tarihi ve sanırım romantik İtalyan şehri Verona; arrivederci..

İtalya Notları: 9. Milano

2010-07-28T23:20:00.000+03:00

Gezimizin Como'ya kadar olan kısmında yollar hep çift şeritti. İki gidiş iki geliş şeklinde. Como'dan sonra ise üç gidiş üç geliş oldu. Kuzey İtalya'nın güneye göre daha zengin olduğunun bu da mı bir alametiydi acaba..

Como - Milano arası 45 dakika kadar süren bir yol. 11,5-12 gibi Milano'daydık.

Milano'ya bayıldım. Günlerden cuma.. Haftanın son iş günü. Şık bayanlar sokaklarda. Harika.. şehir tarihi, tarihi olduğu kadar da yaşayan bir şehir. Aktif.. İşte birkaç ay kalabileceğim bir şehir daha :)))

Abartıyorum galiba, her gittiğim yerde 'ay burda 2 ay kalsak' diye düşünüyorum da. İstanbul'da ne kadar kalmayı düşünüyorum acaba.

Amaan hiç bir yer İstanbul'un yerini tutmaz ki! Tutmaz ama, yabancı bir şehri anlamak için orayı yaşamak için bir ay iyi bir süre. Fırsat olsa, zaman olsa..

Mümkün değil.

Buna da şükür..

Tarihi binaların banka olarak kullanıldığı bir sokağa aracımızı park edip otopark makinesinden otopark fişimizi alıp aracımızın içine bıraktık. Biz de yanlış olmaz. Park görevlisi olmasa da park parasını veririz. Elin tüyü bitmedik İtalyan yetiminin hakkını yemeğe gerek yok :)

Tarihi tramvayın geçmesini bekleyip Piazza Del Duomo'ya (Duomo meydanına) doğru ilerledik. Gene yollarda turistlerin ilgisini çekmek için ilginç kıyafetler giymiş kendisiyle fotograf çektirenler sayesinde para kazanan sokak göstericileri vardı.

Meydanda adamın biri yanıma geldi, elime buğday taneleri verdi. Ben önce anlamadım ne yaptığını. Sonradan düştü jeton. Bu da böyle para kazanıyor.. Adam öyle çevikti ki, ben daha anlamadan kuşları avcuma topladı. Onlarca kuş doldu tepeme, ellerime de konanlar on tane kadar vardı. Ben çığlık çığlığa kuşları besledim ama öyle hızlı oldu ki neye uğradığımı şaşırdım. Elimdeki yemler bitince uyanık adam 5€ istemez mi! Neyseki 2€ ile kurtulduk:))

Bu sırada benim minik ördeğim arabasında uyuyordu. Gezi boyunca arabasında uykusunu tam alamasa da bir miktar şarj oldu çocuk.

Kuş besleme sahnesini görmesini isterdim.

O hazır uyuyorken ben Duomo'yu gezdim. İçi ibadet edenlerle ve gezenlerle oldukça doluydu. Benim daha önce gördüğüm bütün kiliselerde günah çıkarma bölümlerinde papazın oturduğu bölme kapalı günahkarın ki de ya perdeli ya da gene kapalı olurdu. Burada ikisinin ki de açıktı. Kapalı kabinler de vardı sanırım. Belki de o papaz günah çıkarmıyordu. Ama ben öyle anladım, öyle hissettim. Günah çıkarmak, ne garip birşey. Ama inanç işte sorgulanmaz ki..

Duomo'nun dışı çok daha güzel.

Duomo'nun şahane kapısı.

Duomo'nun tam karşısında tarihi alış veriş merkezi Galleria Vittorio Emanuele yer almakta. Şık mağazalar tarihi yapıya çok yakışmış. Gezmeye değer.

Çok daha uzun kalabilseydik keşke diyerek ayrıldık Milano'dan. Daha yolumuz üzerindeki Verona'ya da uğramamız gerekiyor.

İtalya Notları: 8. Como

2010-07-27T10:15:00.002+03:00

Alış veriş manyağı olmadan akşam üzeri 5-5,5 gibi outlet kasabasından ayrılıp vuruyoruz kendimizi yollara...

Göl kenarındaki minik bir şehir olan Como'ya doğru ilerliyoruz. Como yollarında acayip trafik olması bizi şaşırtıyor, sanıyoruz ki iş çıkışı boğaz köprüsüne doğru gibiyoruz.

Daha sonra anlıyoruz ki bu trafik Cenova istikametine doğru ve Cenova sapağından sonra yol açılıyor. Bol araçlı ama akıcı bir trafikte seyrediyoruz.

Saat 7,5 gibi Como'ya varıyoruz. Hemen otel bulmaya koyuluyoruz. Hemen yerleşelim ki stres olmayalım.

Yollardaki otel tabelalarından 4 yıldızlı bir otel seçip takibe koyuluyoruz. (Floransa tecrübemizden sonra 3 yıldızlı otellere güvenimiz kalmadı. Uçak biletlerini çok çok ucuza getirmemiz sebebiyle oteller konusunda daha rahat davranabiliyoruz.)

Tıfılcanım arabada uykuya daldığı için ben arabada bekliyorum kocacım Il Grand Hotel di Como 'ya giriyor ve dönüşü muhteşem oluyor :) Çok beğenmiş 'hadi yerleşelim' diyor. Ben tabi ki 'biraz daha gezseydik' diyorum ama dinleyen kim!

İyi ki de dinlememiş. Otel hakkaten şahaneydi. Odası harikaydı. 5 yıldızlı otellerden bile güzeldi. Çok merkezi değildi ama zaten merkezde olmasına da gerek yoktu.

Hemen eşyalarımızı otele bırakıp merkeze gidiyoruz. Göl kenarında balık neyim yeriz ümidiyle bir restorana oturuyoruz. Hava da çok güzel, göl kenarındaki bir masaya kuruluyoruz. Bizim minik, mızmız seslerini duyuraya başlıyor. Neyse ki biraz balık yiyor.

Bu da menüde bademli yazan ama fındıklı gelen balığımız. Almond ne demek Allah aşkına!!!

Karnımızı doyurmanın akabinden şehir merkezini turluyoruz. Şahane bir dondurmacının kalabalık girişinden zarzor girip dondurmalarımızı alıyoruz. Benim en sevdiğim çikolatalı.

Tatlı delisi bünyem İtalya öncesi pek dondurma aramazdı. Yılda belki en fazla 5-6 kere yerdim, o da magnum filan. Fakat sanırım İtalya'da hemen hergün yememizden dolayı İtalya dönüşü de hemen hergün dondurma yer oldum. Üstelik iş arkadaşlarımı da ayartıyorum :) Her gün Güllüoğlundan dondurma sipariş ediyoruz. Çok da güzel yapıyor Güllüoğlu bu işi. Favorim: kavunlu ve çikolatalı. Fıstıklının da hakkını yemiyim :)))

Merkezde klasik bir duomo, tarihi bir meydan..

Como'yu çok beğendik. Bir müddet burda yaşamak isterdim diye düşünürken eşimin bir iş arkadaşının iş sebebiyle 2 yıl kadar Como'da kaldığını öğreniyorum ve içimde bir ümit filizleniyor. Acaba bizimkini de gönderirler mi bu güzel yere diye.

Daha fazla oyalanmadan otelimize dönüyoruz ki ertesi güne enerji toplamış olarak başlayalım.

Gece 11 gibi otelde buluyoruz kendimizi.

Ertesi gün güzel otelimizde bizim kahvaltılarımızın eline su dökemeyecek İtalyan stili cimri kahvaltımızı alıp minik sincabımızı otelin bahçesine çıkarıyoruz. Bu bahçedeki çimenler üzerinde bir ilk yaşanıyor. Ömerciğimiz benden babasına babasından bana hızlı adımlar atmaya başlıyor. Baya baya yürüyor bizim bir kaç gün sonra 15 aylık olacak olan pamuk helvamız. Bu oteli tabi ki çok seveceğiz :)

Bu idmandan sonra yollara koyuluyoruz. Como'dan çıkmdan bir tane Carrefour görüyoruz. Miniğim uykuya daldığı için babasıyla beni arabada bekliyorlar. Ben gidip yoğurt, muz ve su alıyorum.

İtalya'da suyu marketlerden almak en güzeli. Dışardaki büfelerde çok pahalı zira. Romada küçük suya 2€ verince hep marketlerden alır olduk. Gidecek olanların aklında olsun. Roma'da çeşmelerden de dolduruyorsunuz suyunuzu ama önce bir şişeniz olmalı, dimi ama!

Marketten çıkınca GPS'imize ''Milano'' yazıyoruz. Ve düşüyoruz yollara..

İtalya Notları: 7. Outlet Kasabası

2010-07-23T12:30:00.000+03:00

Serravalle Designer Outlet by McArthurGlen Cenova'dan Milano'ya giderken yol üstünde olunca uğramadan geçemedik.

Daha doğrusu ben uğramak istedim sevgili kocacım da sabretti. Ben gezerken tıfılcanla ilgilendi. Ona muz yedirdi.

Çok oyalanmadan çoğu mağazayı gezmek istediğim için pek fotoğraf çekemedim.

Girişte kasabanın krokisi var. Bu şekilde gezmek istediğim mağazaları daha rahat bulabildim. Fakat gene de 2 saatten fazla kaldık burada. Gezme arasında bir de yemek molası verdik.

Ne aldım: Diesel'den çok hoşuma gitti, fiyatı da makuldü kot bir elbise aldım.

Ömerciğe bir eşofman takımı, bir şort tişört takım (nike) aldım.

Ne almadım: Floransa'da oğluşumun montunu kaybettiğimiz için mevsimlik bir mont ihtiyacımız vardı. Burberry'de harika bebek montları vardı. Ama indirimli halleri bile bana çok pahalı geldiği için, en fazla 1-2 yıl giyilecek birşeye o kadar para verilmez deyip almadım. Ama çok çok beğendim.

Kocacımla babacıma bir gömlek alayım dedim ama beğendiremedim. (markayı hatırlamıyorum)

Kendim için "şahaneymiş ama çok pahalı" dediğim birşey olmadı. Ama herşey indirimli de olsa çok çok pahalıydı. Demek ki bu markaları giyenler için ciddi manada ucuzlamış olmaları bir avantaj. E öyle tabi, bir bluza 1500 € yerine 500€ veriyorsa, bir kabana 8000€ yerine 3000€ veriyorsa çok büyük kar elde etmiş oluyor.

Ama bizim gibiler için yeterli değil. Bluzu 50€'ya kabanı 100€'ya indirselerdi "pahalıymış ama güzel" deyip belki alırdım :))

İtalya Notları: 6. Cenova

2010-07-22T08:47:00.000+03:00

Yeşilliklerin içinden, dağları delip geçen onlarca tüneli geçerken bir de baktık ki Portofino sapağını geçmişiz. Çok geç kalmayı göze alamadık ve dönmemeye karar verdik. (Çok görmek istiyordum ama kader, kısmet, alın yazısı, takdiri ilahi,.. olmadı bu sefer)

Tünellerden de bahsetmeden geçemeyeceğim. Zira hayatımda gördüğüm tünelleri toplasan Pisa - Cenova arasındakiler kadar değildir. Hoş daha kaç yaşındayım ki ne görcem :)))

Tünellerin çokluğu sebebiyle de onca dağı dolanmak zorunda kalmadan kısa sürdü bütün yolculuklarımız.

İtalya'da parasız yol yok. Adamların tünel açacak paraya ihtiyaçları var ne de olsa..

Öğleden sonra 2,5 gibi Cenova sınırlarına girdik.

Diğer İtalya şehirlerinden çok farklı bir şehir Cenova.

Daha girişten bir İstanbul havası var. Daha girişi bir keşme keş :)

Yukarlardan sahile doğru iniliyor Genova'ya girerken. Alt geçitler, saçma sapan biçimsiz üst geçitler..Gene de doğal güzel bir manzara.

Tıpkı İstanbul gibi çarpık yapılaşma var, diğer şehirlerden daha büyük, bununla beraber zengin bir şehir. Tarihi bir liman kenti tabi ki zengin olacak.

Bu sefer önce biraz gezelim sonra otel arayalım dedik. Porto Antico (antik liman) civarına aracımızı park ettik. Bütün sahili gezmeye koyulduk.

Biosphera denizin içine inşa edilmiş içinde çeşitli bitkilerin yetiştirildiği bir şirin bir yapı.

Ayrıca limanda Cristof Columbus'un gemisinin çakmasını yapmışlar. Tam filmlerdeki korsan gemilerinden biri Cenova limanına yanaşmış:)

Bu limanda limanın en ucunda bir otel yer alıyordu. Merak ettik fiyat alalım dedik 4 yıldızlı bir oteldi ama gecesi 190€ idi, teşekkürler biz almayalım dedik çıktık :))) Eee denize sıfır hatta -1, olsun o kadar.

Bu otelin önünde türk bir amcayla karşılaştık, tanıştık. Gurbetçi amca Avusturya'da yaşıyormuş, emekli olmuş ve dünyayı geziyormuş.

Geçen sene 175€' ya uçak dahil, Avusturya'dan gelip Antalya'daki bir otelde bir hafta tatil yaptıklarını söyleyince nevrim döndü. (Tabi ki herşey dahil denilen saçma sistem)

Biz ancak uçak biletini alırız o paraya, yurdum bize pahalı yabancıya ucuz. Bu amca yabancı değil gerçi ama katıldığı tur yabancılara yönelik. Hey gidi hey "öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya, yüz üstü çok süründün ayağa kalk Sakarya" :))

Sahilde turist info vardı burdan bir harita aldık. Sonra baktık ki karnımız acıktı. Kafeleri gezmeye başladık. Yemek yiyebilecek bir yer bulamadık. Sahilde seyyar bir büfeden focaccia dedikleri gene bir nevi pizza ama hamuru daha kalın çok daha yağlı ama çok leziz bir hamur işi aldık. Bizim afacan focaccia'yı çok sevdi. Bir tane daha aldık. Adamcık yumşacık, dişine göre bir şey bulmuş kaçar mı :)

Karnımızı da doyurduktan sonra arabayı park ettiğimiz yere gittik ki bir de ne görelim tap taze, sıcacık bir trafik cezası takılmış arabanın camına. Meğer engellilerin park yerine park etmişiz. 35€ ellerimizden öper :)

Artık otel bulmanın vakti gelmiştir dedik. Haritadaki otelleri gezmeye aşladık. Şehir merkezine de gittik, sahil kısmını da gezdik. Ama boş yer bulmak mesele, zira o gün gemi mi gelmiş ne otellerde ciddi bir yoğunluk vardı.

Otel ararken Cenova'nın gezilmedik yerini bırakmadık. Arabayla her yerini gezmiş olduk.

Cenova tam bir motosiklet cenneti. İtalya genel olarak motosikletin çok kullanıldığı bir ülke ama Cenova'lılar aşmışlar. Hiç bu kadarı görmemiştim.

Akşam iş çıkışı ya da sabah işe giden omuzlarında çantaları, ayaklarında topuklu ayakkabılarıyla kadınlar motosiklet kullanıyorlar. Çok hoş ve ilginç bir görüntü. Ben motosiklet kullanacak olsam sırt çantası taşırım ama onlar için gayet tabi bir şey olduğu için sorun görmüyorlar.

Nerve diye bir semtten geçtik. Bizim Çamlıca ya da Etiler gibi bir semt burası. Harika bahçelerin içinde ağaçlardan görünmeyen evler. Buradaki butik otellere de soralım dedik baya baya hava da kararmıştı artık.

Fiyatları söylüyorum hazır mısınız: 4 yıldızlı olan 250€, 3 yıldızlı olan 230€ dedi. Bebek yatakları da yokmuş. Bebek yatakları olsaydı kalacaktık :P

Ama semt gerçekten harikaydı...

Sahil tarafında şık bir oteledeki görevli kendilerinde yer kalmadığını söyleyip bizi Iris Hotel e yönlendirdi.

Aralardan gittiğimiz için eğer o görevli söylemese gitmeyeceğimiz bir yer olurdu herhalde. Ama sağ olsun gece 22 de odamıza yerleşebildik böylece. O kadar fiyat konuştuktan sonra kendi kaldığımız otelin fiyatını söylememek olmaz. Pazarlık da yapıp 90€'a anlaştık. Hilton'a da gitsem pazarlığımı yaparım arkadaş! Onlar yapmıyor o ayrı :))

Otel 3 yıldızlı fakat vasat bir otel. Ama diğer fiyatlardan sonra çok çok iyi geldi doğrusu :))

Bu arada İtalya'da oteller yollarda tabelalarla gösterilmiş. Yatak işareti, otel ismi ve yıldızları var tabelalarda. Büyük kolaylık.

Çok yorulmuştuk. Bundan sonraki otellerimizi gitmeden ayarlayalım diye düşündük ama çok geç olduğu için internete girmeye vakit kalmadı.

O hengamede unutmadığımız birşey: 3 yıl önce biz o gün evlenmiştik.

Yollarda Bülent Ersoy'un Cenova versiyonunu gördük.

Ertesi gün otelde kahvaltımızı Ömerciğin bağrış çağrışları arasında yapıp saat 11 gibi yollara düştük.

İstikamet Outlet Kasabası :)))

İtalya Notları: 5. Pisa

2010-07-21T10:00:00.000+03:00

Akşam alaca karanlıkta Pisa'ya vardık.

Bu gece burada konaklayacağımız için hava tam kararmadan kalacağımız yeri bulmalıydık. Daha önce internetten rezervasyon yaptırmadığımız için de ufak da olsa bir tedirginlik vardı, uygun bir yer bulup bulamayacağımıza dair.

Nerden başlamalı, önce hangi taraftaki otellere bakmalıyız hiç bir fikrimiz olmadan şehrin göbeğinde Mucizeler Meydanında aldık soluğu. Güneş batmak üzere, kalacak yerimizi ayarlamalıyız fakat görüntü de muhteşem inip gezmekle otel aramak arsında bir gel git yaşadık ve duygularımızı bir kenara koyup mantığımızla hareket etmeye karar verdik.

Meydanın tam karşısındaki antik sokağa daldık. Burası Via Santa Maria idi. İlk karşımıza çıkan Grand Hotel Duomo ya hemen yerleşelim istedi eşim. Bense daha cazip fiyatlı bir yer bulabilir miyiz diye bakalım dedim. Ama çok da ısrar etmedim. Zira hava kararmaya başlamıştı. Hem burası meydana çok yakındı -yürüyerek 1 dakika- Gece de çıkar gezeriz diye düşündük.

Bu otel için genel düşüncem: "güzel"

4 yıldızlı bir otel. Temiz, konforu da yeterli. Çok çok merkezi. Turistik. Oğluma verdikleri bebek yatağı çok hoştu. Baya bildiğimiz ahşap beşiklerden :)

Pisa'ya gitsem gene bu otelde kalırım diye düşünüyorum. (Gidecekler için önemli bir parametre gidenin tekrar gidebileceğini söylemesi bence)

Otele yerleştik ve eğik kulenin olduğu meydanı gezmeye gittik. Gece ışıklarıyla çok hoş görünüyordu. Katedral, vaftizhane ve eğik çan kulesi 'Torre Pendente'. Kuleyi düzeltirken(!) fotoğrafımı gece karanlığında çektirdim ki kimseler görmesin. Ertesi gün çok kalabalık olacağını tahmin etmişim gibi. Çok da oyalanmadan odamıza döndük, zira aynı günde 3 şehri gezmenin yorgunluğu kolay kolay çıkmazdı.

Sabah uyandığımızda günlerden çarşamba olmuştu. Yani gezimizin 5. gününe başlamış bulunuyorduk. Ne de çabuk geçiyor diye düşündüm.

Sabah 10:30 sularında otelde kahvaltımızı yapıp arabamızı otelin otoparkından almadan Pisa kulesi ve civarını gezmeye çıktık. Gündüz gözüyle gezmeliyidik artık. Campo dei Miracoli de üç muhteşem eser yanyana bulunuyor. 1173-1372 yılları arasında aşamalı olarak inşa edilmiş olan çan kulesi yani Pisa Kulesi (Torre Pendente), Duomo di Pisa, Baptisterio yani vaftizhane. Hepsi bembeyaz mermerlerden yapılmış. Bu halleriyle İtalya'daki diğer eserlerden çok farklılar. Çok daha ferah ve iç açıcı duruyorlar.

Meydanın tam karşısında bizim otele giden sokağın sağ tarafında boylu boyunca hediyelik eşya satıcıları yer almakta. O sabah gene hava bulutulu olduğu için yağmur yağar düşüncesiyle eşim kocaman, koskocaman, neredeyse plaj şemsiyesi kadar büyük bir şemsiye aldı. Katlanmıyor da, koca bir baston. Zaten yanımızda ufak bir şemsiyemiz var, Romadan aldığımız yağmurluklarımız da var 'alma nasıl taşıycaz' dedim. Ama bir kere kafaya koydular mı döndürmek mümkün olmuyor bu erkek milletini. Şemsiye meselesini onur meselesi yapmamla uzunca bir tartışma aldı yürüdü ama ne fayda almıştı zaten. Tatilin sonunda Venedikte hava çok çok sıcakken "yağmurda bir türlü yağmadı" demez mi :))))

Bu ıvır zıvırcılar surların dışına da taşmış. Ne arasanız bulabilirsiniz. Ve gördüğüm kadarıyla İtalya'da hediyelik alınabilecek en uygun yer burası.

Bütün ıvır zıvırcıları tek tek dolaşmanın akabinde öğlene doğru otele döndük ve çıkış işlemlerimizi tamamlayıp Pisa sokaklarında biraz daha dolaşmaya başladık. Pisa çok güzel bir şehir. Gezerken "burda yaşanır" diye düşündüm. Üniversite binalarının arasında dolaştık. Üniversite gençliği heryerde aynı. Merdivenlere oturup çizim yapanlar, hararetler tartışanlar, kulaklıklar kulaklarda...

Pisa sokaklarını teneffüs ettikten sonra Portofino'ya doğru yola koyulduk.

İtalya Notları: 4. Lucca

2010-07-19T08:50:00.000+03:00

Floransa gezimizi tamamlayıp muhteşem Toskana yollarına koyulduk. Gerçekten yol boyunca manzara muhteşemdi. Yemyeşil ve ıslak bir bitki örtüsü. Bizim marmara bölgesine benzettim, hani Bursa civarına.

GPS Lucca'ya yaklaştığımızı söylüyordu ama biz sürekli bir dağa tırmanıyorduk. "Burada bir şehir olamaz, tarihi bir yere gittiğimizden emin miyiz, yoksa bizim GPS bizi bir kaplıcaya, bir mesire yerine mi götürüyor. Yok artık daha bitmedi bu tırmanma, nereye gidiyoruz biz yahuuu" derken bir düzlüğe çıktık.
Sonra eski şehri çevreleyen surlar göründü. Hemencecik daldık surlardan içeriye. Aman Allahım sahiden burda bir şehir hem de dümdüz bir şehir duruyordu.

Lucca'ya bayıldım.

Şirin ve diğer şehirlerden daha az turistin uğradığı bir yer.

Ayrıca da şaşırtıcı -en azından benim için-.

Akşam üzeri 17 sularında Lucca'ya varmıştık. Arabamızı S. Maria Forisportam kilisesinin önündeki park alanına park edip şehri gezmeye başladık. Önce Piazza S.Martino tarafından Duomo'ya ya da Saint Michel in Foro kilisesine vardık. -Acaba başka bir duomosu mu vardı bu şehrin.- En turistik yer burasıydı.

Bizde nasıl herşehirde bir 'ulucami' varsa İtalya'daki herşehirde de bir Duomo yani bir katedral var.

Duomo ziyaretimizden sonra surların sonuna kadar yürüdük ve çok hoş geniş bir parka ulaştık. 'Vaktimiz olsaydı da şurda da biraz dolansaydık' diye bir iç çekip geri arabamızın olduğu meydana geldik. Daha sonra şehrin diğer arafını da gezelim diye düşünüp arabayı almadan Piazza Anfi Theatro'ya kadar yürüdük. Bütün İtalya gezimiz boyunca para verip aldığımız tek harita Lucca haritası oldu. Diğer tüm şehirlerde otellerden verdiler. Genova'da da turist info merkezinden verdiler. Buna da yeri gelmişken değineyim dedim.

Burası şahane bir meydan. Gerçekten anfi tiatro şeklinde ferah bir meydan. Gene klasik olduğu üzere şirin kafeler, pizzacılar sarmış meydanı. Bizim zavallı midelerimizin pizza-makarna vakti de gelmişti.

Burda oğluşum parmağıyla kuşları göstere göstere biraz da olsa pizza yedi. Güvercinler insanlara oldukça alışmışlardı. Bu da minik ördeğimin çok hoşuna gitti.

Bu şehiri çok sevsek de daha gezilecek çok yerimiz var düşüncesiyle yola koyulmanın vakti gelmişti. Yaklaşık iki saat burada kalmış olduk. Bisikletle gezmek kesinlikle daha eğlenceli olurdu ama minik bebeğimi daha önce bisiklette taşımamış olmamız burada da deneme isteği vermedi.

19:30 gibi şirin İtalyan şehrini arkamızda bıraktık.

Güneş batmadan Pisa'ya varmalıydık.

İtalya Notları: 3. Floransa

2010-07-14T08:30:00.004+03:00

Akşam üzeri Floransa'ya vardık. İtalya çoğunlukla küçük araçların kullanıldığı bir memleket. Arada jeepler de yok değil ama genelde küçük araçlar var caddelerde. Hatta çok minikleri de var çokça. İşte resimdeki de Floransa'dan bir örnek. Üç tekerlekli, ne sevimli. Roma'da biri smart'ı minicik bir alana diklemesine park etmişti. Ne pratik.

İnternetten rezervasyon yaptırdımız Hotel Argentina Curtatone'ye yerleştik.

Yerleştik ama otelin web sitesindeki resimlerle çok alakası olmadığını, 3 yıldız ancak birini hak ettiğini görüp sükutu hayale uğradık. Çok berbat değildi ama 3 yıldızlı da değildi.

Yerleşip şehri keşfe çıktık.

Otelimizden çok az ilerdeki Arno nehri kıyısından yürüdük. Nehir şehri ikiye bölüyor. Bir yerinde bizim manavgat gibi çağlayan bir şelale var. Baya ürpertici bir görüntü.

Ponte Vecchio Fiorentina'ya kadar nehiri takip ettik. Ponte Vecchio Fiorentina üzerinde takı dükkanlarının olduğu bir köprü. Bizim kapalı çarşının köprü üstü versiyonu.

O saatte dükkanlar kapalıydı tabi ki ertesi gün gündüz gözüyle takıları görmem lazımdı, ben de atlamadım takılara baktım, hatta almaya da kaltım ama pazarlık yaptırmadılar. İndirim yapmayanı sevmediğimden almadım :))

Akşam gezimizi Uffizi Gallery'den geçip terbiyesiz bir meydana çıktık. Bir sokak sanatçısı ciddi bir konser veriyordu kalabalığa. Maalesef hızlı adımlarla transit geçmek zorunda kaldık bu gösteriyi. Zira bizim minik faremiz arabasında mışıl mışıl uyuyordu, onu uyandırmak cesaret ister :))

Gelelim terbiyesiz meydana :)) Piazza della Signoria İtalya'nın en artistik yeri. Muhteşem denilen Davut heykeli (kopyası) bu meydanda. Niye terbiyesiz..? Çünkü bir sürü çıp.lak heykelin bulşma noktası olmuş :)))

Sanat işte... Ama hakkaten sanat.

Bu belli başlı yapıların yerlerinin tespitinin ardından hızlı adımlarla istirahate çekilmek üzere şahane (!) otelimize döndük.

Ertesi sabah otelimizde kahvaltımızı (çok çok fakir bir kahvaltı) yapıp eşyalarımız da toparlayıp lobiye bırakarak, aracımızı otoparktan almadan(bir de park etme işiyle uğraşmamak için) Floransa gezimize başladık.

Uffizi Gallery'i ve Piazza della Signoria gündüz gözüyle de bir kez daha görüp Floransa'nın en meşhur mabedinin önünde bulduk kendimizi Santa Maria del Fiore Katedrali. Hani şu kırmızı kubbeli kilise, vaftiz hanesi ve çan kulesi. Çok kalabalıktı.. İçeri girmek için girmek gereken kuyruk benim için fazla uzundu.

Tam karşısında şirin bir dondurmacı, sıcaklamış olan bünyelerimize burda bir mola vermek iyi geldi. Bu arada hiç Roma donrumasından bahsetmediğimi fark ettim. Meşhur Roma dondurması.

Evet güzel. Bol çeşitli. Fakat bizim Maraş dondurmamız yanında krema kıvamında olduğu kesin.

Santa Maria Novella'ya kadar yürüdük. Floaransa'nın ilk büyük basilikası olduğunu da öğrenip geldiğimiz yoldan ilerleyerek Ponte Vecchio Fiorentina üzerinden şehrin diğer yakasına geçtik. Burada da görülecek bir Pitti Palace'ımız vardı. Saray bizim değil ama rota bizim. Sarayın önü gene yerlere serilmiş turistlerle dolu. Ben de bir kenara iliştim istirahat ederken. Oğluşum babasının elinden tutarak minik adımlarıyla sarayın önündeki yolları şereflendirdi.

Gezilecek yerler listemizi tamamlamış olmanın verdiği haklı gururla otelden eşyalarımızı alıp arabamıza yerleştik ki ne fark etsek iyi.. Bizim oğlanın montunu düşürmüşüz. Ben 'arabayla şehirden ayrılmadan önce geziğimiz yerlerden geçelim belki biri bir kenara bırakmıştır' dedim. Ama babamız 'saçmalama!' dedi :))

İstikamet Lucca....

Maslak Kasrı'nda Bir Yaz Sabahı

2010-07-11T23:17:00.000+03:00

Havalar çok sıcak giderken arada yağmur yağması, bulutların güneşi gölgelemesi, rüzgar esmesi ne güzel bir mola oluyor.

Böyle bir cumartesiden sonra gene sımsıcak bir pazar sabahında yıllarca burnumuzun dibinde durup durduğu halde görmek hiç nasip olmamış, çok uzaklaşınca gidesimiz gelen Maslak Kasrında aldık soluğu.

Çok çok sevdim.

Ahh dedim.

Zamanında bilseydik burayı, çıkıp çıkıp gelmez miydik yeni nesil olarak. Şimdi azcık yaşlanmış da olsak harika geldi bahçeleriyle, sevimli hayvanlarıyla gökdelenlerin arasından insana süpriz yapan bu cennet köşesi.

Çok sevdiğim arkadaşlarımla da tekrar tekrar gelmek üzere...

İtalya Notları: 2. Siena

2010-07-07T12:00:00.000+03:00

İtalya notlarıma kaldığım yerden devam ediyorum...

Gezimizin 3. günü sabah araç kiralayacağımız içi tekrar havaalanının içine girdik. (Önceki gece internetten kiraladığımız aracı almak için)

Aracımız Fiat Punto idi. Kullanımı gayet güzel, düz vites ama hiç sorunlu değildi. Kliması da gayet iyiydi. Ben aracı çok beğendim doğrusu.

Roma'dan ayrılıcaz ama GPS bizi tarlalara doğru götürmeye başladı. Sonra ayarlarını düzeltmemiz gerektiğini anladık. İstanbul'da kullandığımız GPS'e internetten Avrupa haritası satın aldık ki araç kiralarken bir de GPS parası vermeyelim diye. Sanırım şuan çok ufak bir karımız var. Fakat daha sonra başka avrupa ülkelerinde de kullanırsak karımız artar diye düşünüyoruz :)

Neyse, az gittik uz gittik.. Dilimde "Siena'nın yolları taştan sen çıkardın beni beni baştan, aman Siena'lım...." şeklinde bir türkü ile vardık Siena'ya.

İç karartıcı bir orta çağ kasabası görünümünde Siena... Kahve rengi, kirli binaları bana hep Engizisyon mahkemelerini hatırlattı. Sanki o çirkin evlerden pis sakallı bir papaz çıkacak 'dünya yuvarlak' diyeni yakalayıp zindana atacak, işkence yapacak gibi. Muhtemelen bunun gibi görüntülere sahne olmuştur bu şehir zamanında. Film seti gibi zaten...

Şehirde yürüdük, yürüdük.. Hiç beklemediğim bir zamanda karşımıza geniş bir meydan çıktı Piazza del Campo. (İtalya genel olarak böyle bir ülke beklenmedik bir yerden şahane bir tarihi eser ya da şahane bir meydan çıkıyor)

Yılda iki defa at yarışları düzenleniyormuş bu meydanda. O zaman tıklım tıklım olurmuş. İyi ki 2 temmuz ya da 16 ağustosta burada değiliz dedim doğrusu..

İşte burası çok hoşuma gitti. Ferah bir meydan, turistler yerlerde.. Etrafında Torre del Mangia, Palazzo Pubblico, elbette bir çeşme ve kafeler..

Ben oturdum bir kafeye siparişimizi verdik. Beklerken babasının elinden tutup yürüyüş yaptı bizim ufaklık. Bu ona çok iyi geldi. Bana da :)

Buradan Siena Duomo'sunun olduğu meydana yürüdük. Gene iç karartıcı ortaçağ sokaklarından. Burda yaşayanlar için kötü bir durum ama gezmek için hoş bir yer, farklı bir tecrübe..

Öğle yemeğimizi de yemiş olmanın verdiği rahatlıkla tekrar koyulduk yollara. İstikamet Floransa, orada kalacağız.

Dolmabahçe'de Bir Yaz Sabahı

2010-07-04T20:42:00.005+03:00

Koklamaya kıyamam benim güzel manolyam..

Bizim minik kurbağa, haftasonu gezmeye çıkınca iyileşti sanki..

Gerçi bu sabah öksürdü bolca, gece yatarken de burnu akıyordu. Bunlar yeni bişeyler mi yoksa ateşin sebebi bunlar mıydı bilmiyorum. İnşallah artmadan geçer gider...

Azıcık hastayız

2010-07-02T23:25:00.002+03:00

Çarşamba akşam üzerinden beri ateşli.

Çarşamba gecesi 39.2'ye kadar yükseldi Calpol verdim. Yattı.

Sabah 05:50'de tekrar ölçtük ki 38.5 olmuş. Bir ölçek daha verdik. Sabah işe gitmedim. Pek yemek yemediği için bol bol anne sütü alsın diye. Öğlen ateşi 37.7 idi ben işe gittim. Gece de yatarken 38.2 ölçtük ama ateş düşürücü filan vermedik. Öylece uyudu. Bu arada keyfi de hep yerinde. Arada getirip başını koyuyor sonra oyuna devam... Sadece ilk gece çok çok mahsun oldu onun dışında normaldekine yakın derecede aktif.

Bu sabah gene ölçtük 37.1 geldi. Ben işteyken çok güzel oynamış. Hiç ateşlenmemiş.
Ama akşem üzeri saat 17 gibi tam uykusunu alamadan uyanmış ve hafif ateşle.

Gece yatana kadar gene 38.2'ye çıktı ateşi. Şimdi uyuyor..

Bu arada birkaç kere görüştüm doktorumuzla. 'Takip edelim. Havaların değişken oluşundan dolayı bu aralar enfeksiyon fazlaca görünüyor çocuklarda. Fakat diş de sebep olmuş olabilir' dedi.

Bir kaç haftadır geceleri mızmız mızlıyor. Kendi uyanmıyor ama bizi uyutmuyor. Bir inleme bir rahatsızlıktır gidiyordu. Sonunda bu ateşlenme oldu. Ben dişe yoruyorum ama üşütmüş de olabiliriz. Geceleri sadece pike kumaşından bir tulumla yatırıyoruz. Geçen hafta birkaç gece hava soğuktu. O gecelerde üşümüş olabilir.

İnşallah çabucak geçer her ne ise..

Ona bir şey olmasın, ben onun yerine hasta olabilirim diyorum ama nasıl gelişecek bağışıklık sistemi dimi....

İtalya Notları: 1. Roma

2010-06-29T14:26:00.001+03:00

Cumartesi 9:05'te tabi ki biraz rotarla Roma semalarına doğru havalandık.

İndiğimizde uçağın camına yağmur taneleri vurmaya başladı.

"Yok canım, İstanbul'da 1 haftadır deli gibi sıcak hava vardı, bu yağmur olamaz" diye düşündüm.

Rezarvasyon yaptırdığımız otel hava alanının hemen yanında olduğu için uzunca bir süre hiç dışarı çıkılmadan yatak işaretini takip ettik. Bu sayede de ıslanmadık. Zira dışarda ciddi bir yağmur, soğuk bir hava vardı. Moraller direkt bozuldu tabi.

İki gün Roma'da kalacağımız için Roma'dan ayrılırken aracı kiralamayı düşündük. Ama şimdiden rezervasyon yaptıralım diye otele geçmeden rent a car ofislerinin olduğu yere gittik. Bütün ofisler yuvarlar küçük bir salonda biz de ortada bir o ofise soruyoruz bir öbürüne hiç birinde uygun araç yok!!! Bazıları zaten sadece internetten rezervasyon yaptıranlarla ilgileniyorlar. Bir de nasıl kalabalık!! İkinci bir şok oldu bu durum bize. Neyse canım sağlık olsun diyebildik gene de. İnternetten rezervasyon yaptırırız bulamazsak da trenle yolumuza devam ederiz deyip otelimize doğru yöneldik.

Otel şehir merkezinde değildi ama bunun da iyi ve kötü tarafları oluyor. Şehir merkezinde olunca şehri daha iyi yaşıyorsunuz.

Şehir dışında olunca da daha iyi konfora daha az para veriyorsunuz.

Bizim otelin 2 saatte bir şehir merkezine servisi vardı. Merkezden de otele. Yol, trafik olmadığında yarım saat trafikte de 45-55 dakka kadar sürüyordu.

Roma gibi çok gezilecek yeri olan bir şehir için bu süre az bir süre değil. Ama biz çok da pişman olmadık. Bebek olduğu için çok derme çatma yerleri denememek, riske atmamak en güzeli geldi bize.

Gezimize geçersek;

Roma için 3 gün ayırmalı. 2 gün de hiç yoktan iyidir, bitmez (bitmedi de) ama gezmiş olunur.

İlk gün saat 2 de otelimize yerleştirdiler. Dolayısıyla 2'de ki shuttle'ı kaçırdık. 4'tekiyle şehir merkezine vardık ama şakır şakır yağmur, hava da soğuk...

Bir yandan da birbirimizi yiyoruz :))

Neyseki şemsiyemiz yanımızda. Şemsiyeye rağmen ıslanmaktan kurtulamadık. Islandıktan sonra mavi muşamba yağmurluklardan aldık. Komik kıvamda gezdik onlarla.

Shuttle bizi colosseum'un oralarda bıraktı. Öğrendim ki Vatikan müzesi 16'da kapanıyormuş. Pazar da kapalıymış. Yani sistin şapeli kaçırdık. Bari bazilikasını gezelim istedim. Pazar günü papa pencereye çıkıyormuş ve meydan ana baba günü oluyormuş. Cumartesi gideriz diye düşünüyordum ama o yağmurda hiç gidemezdik.

İlk günümüz yağmurda şehri keşfetmekle geçti.

Colosseum tarafına değil de yukarı doğru yürüyüp Campidoglio'yu geçip Piazza Venezia'a vardık. Burada İtalya'daki ilk pizzamızı yemiş olduk. Sonra kendimizi yağmurda bir yere attık ki burası tarihi bir bedesten idi. Ve ara sokaklara dalıp Fontana di Trevi'ye kadar dolandık. Beklediğimiz gibi yağmura rağmen çok kalabalıktı. Gene ara sokaklardan otelin akşam 9'daki servise yetiştik.

Ertesi gün 10 servisiyle şehre indik :) Nasıl dua ediyorum yağmur yağmasın diye. Neyse ki bir ara hafif yağdı onun dışında hep günlük güneşlikti. Rahatça gezdik.

Elimizde haritamız önemli yerleri planlayıp sıralayıp düştük yollara. Bugün birşekilde Vatikan'a gitmeli ama Roma'yı bitirip Vatikan'ı da sıkıştırabilecek vaktimiz kalır mı acabalarla düştük yollara.

Bu sefer servisin bizi bıraktığı Via Petroselli'den güneye doğru yürüdük. Santa Maria Di Cosmedin diye bir kiliseyi geçip tarihi bir eğlence alanı olan şimdilerde de çayırlık bir alan olan Circo Massimo'ya geldik. Burası eğlenceler, oyunlar için yapılmış büyük bir hipodrom alanı. Büyük sirk.

Buradan Palatine tepesini solumuza alıp yolumuza devam ettik. Arco di Costantino'nun altından geçip Roma'nın en meşhur eseri olan muhteşem Colosseum'a geldik. Allah'ım bu ne kalabalık!! İçine tabi ki giremedik. Foro Romano'ya da kalabalıktan dolayı giremedik Colosseum'a da.

"Bizim Sultanahmet kalabalık, çok turistik aman vıcık vıcık" diyorduk ama Roma'nın yanında çok tenha kalıyor bizim turistik yerler. Bunu da yerine tespit etmiş oldun azizim :)

Roma'ya haftasonu gitmek büyük hataydı. Bir daha Roma'ya ve Venedik'e gidersek haftaiçi bir program yapmalıyız diye düşünüyorum. Bizim bu gezideki en büyük hatamız bu iki en populer italyan şehirlerine haftasonu gitmemiz oldu.

Roma turumuza dönecek olursak, Colosseum'dan San Pietro in Vincoli'ye doğru yürüdük. Sonra yolumuza merdivenler çıkınca biraz geri yürümek zorunda kaldık\ bebek arabasıyla merdivenler sakat geldi zira.

Via Cavour üzerindeki günlük pizza ve makarnamızı yedik. Bu restorandaki garsonun bizimle türkçe konuşması çok hoştu. Kız arkadaşı Türkmüş. Yabancı damat olayı yani :))

Trajan'ın marketleri'nin önünden ilerlerken hayretler içersindeydik. 2000 yıl önce bu kadar büyük alış veriş merkezine ihtiyaç duymuşlar demek ki diye.

Ayrıca köşe bucak gelin-damak dolu. Bizde de var ya Dolmabahçe sarayında ve bilimum İstanbul güzelliklerinde düğün albümü oluşturma modası işte Roma'da da var aynısı. Bence çok hoş oluyor çıkan resimler. Ama çektirmek oldukça zor olsa gerek. 72 milletten insan size bakıyor, hatta sizin resminizi çekiyor sizse öpüşe sarıla poz veriyorsunuz :))

Piazza Venezia önündeki ana caddeden Piazza Navona'ya kadar yürüdük. Piazza Navona bence Roma'daki en güzel, en hareketli, en görülesi meydan. Ortasında Bernini'nin La fontana dei fiumi çeşmesi etrafında Sant'angese In Agone kilisesi, Brezilya büyük elçiliği gibi tarihi binaların yanı sıra çok hoş kafelerin, müthiş bir dondurmacının, harika bir oyuncakçının olduğu, boşluklarda ressamların, sokak göstericilerinin sanatlarını icra ettiği şahane bir yer bu meydan.

Bu meydanda vakit geçirip, biraz dinlenip, dondurmalarımızı lüpletip, Hollanda'dan gezmeye gelmiş gurbetçi iki kız kardeşle tanıştıktan sonra yola koyulmak için haritamıza bir baktık ki ne görelim Vatkan'a çok yaklaşmışız. Hemen adımlarımızı hızlandırıp Ponte Umberto diye bir köprüden geçip pek hoş görünmeyen Tevere Nehrini geride bıraktık. Castel Sant Angelo bir zamanlar sürgün yıllarında bizim Cem Sultan'a da ev sahipliği yapmış konumu hoş bir kale, vakit yok ki hemen kutsal topraklara ulaşmalıyız.

San Pietro Bazilikası yavaş yavaş kapsama alanımıza girdikçe sabah gerçekten burada bir izdiham olduğu belli oluyordu. Yerler çöp dolu, kenarlara toplanmış bir sürü sandalye...

Kilise'nin kapısına kadar geldik ki. Görevli girişin diğer taraftan olduğunu söyledi. Haydaaaaa.. Diğer taraf dediği de bir ton yol. Bebek arabasıyla hiç çekilmez, ayrıca saat 17:45 olmuş, 18'de kilise kapanacak. Ben de baya bir yorulmuş olacağım ki babasıyla bebeğimi bırakıp koşar adım kileseye bir gireyim az da olsa bir gezeyim diyemedim.

Dönüş yolunda acıktığımızı anlayıp gene Piazza Navona'ya uğradık. Burda pizzamızı yedik. Minik sincabıma da sebze çorbası istedik tam 7€'ya sırf çocuk birşey yesin diye ama ne oldu.. Yemedi tabi ki... Pek de güzel değildi ne yalan söyliyim. Ama o da pizza yeseydi madem, pizzaları gayet güzeldi. Yok onu da yemedi.

Zaten bütün hafta boyunca yediği muz ve yoğurttu. Son günlerde galeta yediğini fark ettik. Mızladıkça eline galeta tutuşturduk. Bunu hala dışarda bazen yapıyoruz işe yarıyor :)

Bebekle gezmek tabiki zor, fakat bebeğinizi bırakmayı düşünemeyenlerdenseniz, gezmekten de vaz geçmek istemiyorsanız göze alınamayacak gibi değil.

Bizim gezimiz 14-15 aylık bir bebek için fazla yorucuydu kabul ediyorum. 9 gün kadr hemen her gece başka otelde, başka yatakta yatmak her sabah başka bir yerde uyanmak kahvaltı yapmak minnacık bir adam için hiç kolay değildi. Evde bit gibi hiç durmayan emekleye emekleye her deliğe giren, kıpır kıpır olmaya alışmış bir yavrucuk bütün günü bebek arabasında geçirince tabi ki durduğumuz zamanlarda (genelde yemek yemek için) bize elinden gelen bütün eziyeti yaptı. Yemek yemedi.. Mızladı.. Bağırdı..

Ama pişman değiliz. Zira bir daha nasıl gezeriz böyle bilmem.

Piazza Navona'dan çok görmek istediğim Pantheon'a gittik ama artık hava kararmak üzereydi ve Pantheon da kapanmıştı.

Neyse, dışından bakmakla yetinip otelimizin 21'deki servisine yetişmek için yollara düştük. Eşime göre zaten yetişemeyeceğimiz için acele etmeye gerek yoktu. Ama bence yetişebilirdik. E tabi acele etmediğimiz için yetişemedik. Bu sefer Piazza della Repubblica'ya yürüdük vakti değerlendirmiş olmak için. Ama yorgunluktan yürüyemiyorduk artık :) Çok gereksizdi. Hiç bir numarası yoktu bu meydanın. Ya da gece vakti olduğu için, tam da meydana vardığımızda yağmur başladığı için bize pek manasız geldi. Sonra pek oyalanmadan servisin kalkacağı yere geldik. Otobüs gelmişti. Biz de tabi hemen kendimizi içine attık ki ayatlarımız kendi gelsin. 23'te otelimizin yolunu tuttuk.

Ertesi sabah Siena yolcusuyuz...

Yoğun hayat

2010-06-17T15:10:00.003+03:00

Ne blogları okuyabiliyorum, ne kendi bloguma birşeyler karalayabiliyorum.

Halbuki daha İtalya notlarımı yazacağım.

Bir koşturmacadır gidiyor. İşyerinde bir yoğunluk, akşam üzeri beni bekleyen yakışıklımın oyunları hiç fırsat bırakmıyor.
Gece o yatınca yazayım diyorum, kışın olduğu kadar erken yatmadığı için, ben de genelde uykusuz olduğum ve erkenden yatmak istediğim için gecelerimi de ayıramıyorum.

Böyle böyle haftalar geçiyor.

Bugünün kandil olmasını fırsat bilip bir kandilleşeyim istedim. Mutlu, sağlıklı, huzurlu kandiller olsun herkese. Geceler ibadet, kalpler aşkıyla dolsun. Günahlarımız af, dualarımız kabul olsun.

Bu arada güzel bir haberim var.
Salı günü babamın 3 ay önce doktorumuzun "3 ay sonra kontrole gelin" dediği kontrolü vardı.
Elhamdülillah, muayene de solunum testi de akciğer filmi de temize yakın çıktı. Belki de akciğer fibrozi değildi diye düşünüyorum. Çünkü o hastalığın tedavisi yok, ilerlemesi yavaşlatılabiliyor diye biliyorum. Her neydiyse sonuçta Allaha hamdolsun çok çok rahatladık.

Bu cumartesi annemle memlekete gidiyoruz. Bir hafta ata topraklarında olacağım (uzun zaman sonra. )

Daha hareketli, heycanlı konularda görüşmek üzere...

Kandilde bana da dua eder misiniz....

'Kahrolsun' yazısı yazmak istedim vakit olmadı

2010-06-07T10:12:00.003+03:00

İsrail denen terör devleti canına mı susadı ki, zulm gören yerli halka yardım götüren gemilere silahlı saldırı yapıp insanları öldürdü demek istedim. "PKK'ya birileri yardım getirse biz ne yapardık" dendi.
PKK ile ülkesine sahip çıkmaya çalışan insanları aynı kefeye koydular..

O insanlar sadece yardım götürüyorlardı demek istedim. "Gemideki aktivistler İsrailli askeri yakalayınca İsrailli askerler gerçek mermi kullanmaya başladılar, sağa sola ateş açtılar" dendi.
"Baskından önce gemide herhangi bir İsrail müdahalesine karşı tatbikat yapıldı." dendi.
Gözü dönmüş canilere karşı insanlar kendilerini savunmasalarmış, ellerini kaldırıp teslim olsalarmış, hiç hazırlıksız olsalarmış mı demek lazım..

Bir de üstüne üstlük İsrail'den izin alınmalıydı, başka yollar aranmalıydı denince daha diyecek ne var ki diyor insan.
Ne söylersen söyle hepsi boş..

Gidenler şehit, kalanlar kardeş kalsın.
Elimizin herhangi parmağına bir iğne batırsak bütün elimiz acır. Eğer acımıyorsa o parmak o ele ait değildir.

Tilkinin döndüğü yer

2010-05-24T23:45:00.002+03:00

Sağ sağlim döndük evimize...

Çok yorulduk ama gezmek de böyle bir şey.

1 haftada koca bir ülkeyi en eziyetli döneminde aksi bir sarı bebekle gezmeye kalkarsak böyle olur işte..

Gezerken daha iyiydi fakat yemek yememiz gerektiğinde bağrış çağrış, çığlıklar yememeler... İyi tamam yeme diyoruz ama eliyle mızmız işaretler ağlamalar...

Canımıza okudu yani. Bezdiğimiz anlar oldu.

Diş çıkarma tantanasını hat safhada yaşattı bize sağ olsun.

Ama gene de çok çok mutluyum hamdolsun. Hasta olmadan, kazasız, belasız ve neşeli gezmemizi tamamlayabildik.

1. Romadan başladık. 2 gece kaldık.

2. Siena'ya geçtik.

3. Floransa'da kaldık.

4. Lucca'ya geçtik.

5. Pisa'da kaldık.

6. Portofino'yu da gezecektik. Cenova'ya doğru giderken yol ayrımını geçmişiz.

7. Cenova'da kaldık.

8. Designer outlet'e uğradık.

9. Como'da kaldık.

10.Milano'ya geçtik.

11.Verona'da soluklandık.

12.Venedik'te 3 gece kalıp oyunu başarıyla tamamladık. Ya da game over olduk :)

Detayları yazacağım inşallah. Ama şimdi çok uykum var.

Gitmeden önce okuduğum gezi yazılarında hiç kaldıkları otellerden bahsedene rastlamamıştım. Daha doğrusu kimse isim vermemiş. Ben verecem arkadaş! Hiç olmazsa bir tanesini kafadan siler gitmeyi düşünen ya da pozitif düşünüp direkt gider.

Gitmeden fırsat bulup bir şapka alamamıştım. Ordan aldık fakat hiç durdurmadı ki kafasında. Ben taşıdım.

Rotamız

2010-05-15T01:09:00.003+03:00

Yarın sabah (hatta bu sabah) İtalya'ya gidiyoruz inşallah.

Roma'ya uçacağız. Orda iki gün gezdikten sonra araba kiralayıp bir hafta kadar gezeceğiz inşallah.

Yol haritamızı belirledik. Gezeceğimiz şehirlerin tarihi ve doğal güzellikleri, yerel özelliklerini de öğrendik.

Sıra geldi yola çıkmaya.

Ankara tecrübesinden sonra Ömercikle büyük bir maceraya atıyormuş gibi hissediyorum.

Belki planladığımızdan çok farklı bir gezi olacak, bilemiyorum. Zira minik afacanın ne yapacağı, nasıl davranacağı bir muamma...

Bu arada, geçen hafta sanırım benden geçen bir gribimsi var yavrucumda. Ara ara öksürmeler, burun akıntısı.. Dün gitmeden önce bir doktora görünelim dedik, üst solunum yolu enfeksiyonu teşisimizi alıp geldik. İnşallah oralarda ilerlemez, tamamen iyileşir.

Şuruplarımızla yolculuğa hazırız. Bakalım neler olacak...

Allaha emanet olun..

23 nisanı yerinden görmek

2010-05-01T08:30:00.001+03:00

23 nisanı fırsat bilip annemi yıllık izninden düşmek üzere memlekete gönderdik.

Tabi bunun için 2 gün de ben izin aldım iş yerinden ki kadıncağızın gittiğine değsin.

İlk izin günümde oğlumla evdeydik, akşam üzeri babamızın yanına ordan da AVM'ye gittik. (Fırın vs. için güvenlik kilidi aradık bizimkine göre yoktu)

İkinci izin günümde yola çıktık.

Ben izin alırım da plan yapmaz mıyım :) Çok ayıp olur bana yakışmaz bi kere.. :P

Önce Kızılcahamam'a gittik. İlk kez gidiyorum. Çok beğendim, tavsiye ederim. Temiz ve nezih geldi bana. Yemekleri de gayet yeterliydi. Acayip fazla olmayan, kararında bir açık büfesi var.

Neyse asıl menzilimiz olan Ankara'ya ertesi gün yola çıkıcaz ama evde 1 saat hadi bilemedin 1,5 saat zor uyuyan bizim tıfıl orda 2 saatten fazla uyuyunca yola geç çıktık. İstediğimizden geç vardık Ankara'ya ama 23 nisanda Ankara'daydık neticede :P

Ankara seyahatimizin amacı evlenmeden önce Ankara'da yaşayan eşimin sıla özleminden çok eş-dost ziyareti yapmak istemesiydi.

Öyle de yaptık. Hatta bir arkadaşına gece 10'da gidip işin gözünü çıkarttık.

En samimi arkadaşı ve hamile eşi 1,5 gün boyunca bizi gezdirdiler sağ olsunlar. Ankara kalesiymiş, Altın Park'ıymış, AOÇ'siymiş gezdik eğlendik ama bücür fena yordu.

Pazar akşamı 6'da evdeydik, acayip yorulmuş ama mutlu, mesud, bahtiyar :)

Şimdi 19 mayısta bir yurt dışı seyahati planlamaya çalışıyoruz fekat Ankara tecrübemizden sonra diş çıkaran huysuz bir bebekle gezmekten korkmadık değil.

Bakalım elin memleketinde de kotarabilecek miyiz vaziyeti!!

Amaaan diyesim var

2010-04-21T12:14:00.009+03:00

Keyifsizim bu aralar.

Ne bileyim öyle işte.

Bazı arkadaşlarımın sıkıntılarına üzülüp de başka şeylerden bahsetmek gelmiyor içinden.

Klasikleşen baş ağrılarım devam ediyor.

Minik sincapla (artık canavarlaşan bir sincap) hayat akıp gidiyor.

Yarından sonra 14 aylık olacak fakat hala yürüme gayreti yok. Gerçi geçen haftadan beri tek elini azıcık tuttuğumuzda baya baya yürüyor. Çok komik yürüyüşü. Adam sanki harmandalı oynuyor. Adımlar koca koca. Efelerin efesiiii

Yaklaşık 20 gün önce bir ödül göndermiş sevgili göz nurum.

Cevaplamamak olmaz.

Kendim hakkımda :) 7 ilginç şey merak konusu :)

1. Küçükken çok küçükken 3 yaşında filan, hatırladığım en küçük halimken. (halimi hatırlamıyorum da en eski hatırladıklarımı hatırlıyorum) Büyüyünce erkek olacağımı düşünüyordum. :)))))) Acı gerçeği çok kısa süre sonra fark etmiştim de kız kız takılmıştım. İlerde tabancamla ve tankımla oynamaktan geri de durmadım tabi ki.

2. Acıyı ve arkasından tatlıyı çok severim. Zaten her acının ardından da bir tatlı yok mudur :P

3. Çocukken kremalı pastanın kremasını ayırır sadece kekini yerdim. Soğana ve pırasa yemeğine bayılırdım. (Demek ki normal bir çocuk değildim)

4. Kahve içmeye çok küçük yaşta başladım.

5. Etraftan hep şanslı olduğumu duyarım. Esasen buna ben de inanırım. Şöyle ki, şansla ilgili olan yani kendi elimizde olmayanlar konusunda şanslı olduğumu düşünüyorum.

Misal anne-baba

Fakat diğer bütün konularda elde ettiklerimin hepsi için maddi manevi çok emek vermişimdir. Emek vermediğimde Allahın da bana vermediğini iyi biliyorum.

Gene de her konuda şanslı olduğumu düşünüp şanslanırım diye umuyorum. (Pozitif düşünce zavazingosu)

6. Gene küçüklüğümle ilgili olacak ama: Çocukken herkesi döverdim. Hatırladığım dönemler de dahil :) İnşallah benim çocuklarım öyle olmaz. Gerçi benim bu durumumun müsebbibi babamdır. Garip adamdır zira.. 2-3 yaşlarında başlamış bize bir çocuk geldiğinde bana "tak tak" dermiş ben de tak tak dalarmışım çocuğa :) Şimdi oğluma böyle şeyler öğretmemesi için sıkısıkı tembihliyorum. Tamam diyor ama bakalım görücez...

7. O kadar da ilginç bir insan değilim.

Laleler Emirgan'dan...

Bir sabah kahvaltısından...

Bir haftasonu gezisinden...

Nisanın ortasında İstanbul'da lale mevsimi geldimi gidilicek en iyi yer Emirgan. Kalabalık ama olsun. Sığabildik ne de olsa.

Mayısta da erguvan mevsimidir. Beşiktaş'ta oturup Üsküdar'ı seyretmek harika olur.

Fethipaşa korusu mis gibi olur.

Nazar değmesin diye...

Sanatın sanatı

Aslında bu aralar kafamı karıştıran başka bir konu var ama onu da sonra yazayım. Bugün izinliyim, evdeyim. Sincabım uyanmadan ben de azcık uyusam ne güzel olur.

Ölüm

2010-04-08T21:45:00.002+03:00

Bu sabah ben işteyken apartmanımızdan cenaze çıkmış.

Yaşlı bir teyzemiz vardı. Kanser hastasıydı. Hemen odur dedim. Hakkaten de teyzenin acıları nihayet son bulmuş (inşallah)

Allah rahmet eylesin.
Rahatsız da olsa çok üzüldüm.
Çok şeker, sevecen bir teyzeydi.
Belki toplam 5-6 kere görmüş görüşmüşümdür ama gene de bana çok acı geldi.
Durup durup ağlayasım geliyor.

Oğlum durumu bilmese bile tanıdığı biri ilkkez vefat etti. Ne acı, hayat devam ediyor.

Ramazanda evinde mukabele okunuyordu. Oğlumun uyumadığı zamanlarda ben de katılıyordum.
Minik sincabı alıp kucağına oyalıyordu. Benim kucağımda olsa bile uzaktan gözleriyle seviyordu.
Çok tatlıydı.

Allah rahmet eylesin. Şimdi çok rahattır inşallah...

Allah hepimizin akıbetini güzel yapsın.